DUDLEY TAFT - DEEP DEEP BLUE

Dudley Taft groeide op in de midwest van de USA. Zijn muzikale carrière begon in high school waar hij samen met zijn vriend Trey Anastasio de band Space Antelope oprichtte. Lang duurde dit avontuur niet. In het begin van de jaren negentig trok Dudley naar Seatlle waar hij startte met de band Sweet Water. Met Sweet Water toerde hij door gans de Verenigde Staten samen met bands als Monster Magnet, Candlebox en Alice In Chains. Met Sweet Water nam hij ook twee albums op, om daarna en ging Second Coming vervoegen. Met Second Coming had Dudley ook een top tien hit met "Vintage Eyes" ook dankzij de film The Sixth Sence van Bruce Willis. Toen Second Coming splitte sloeg Dudley Taft een heel ander spoor in. Hij ontdekte de roots van de blues en daarna de steviger bluesrock. Eerst was er het plan om een ZZ Top tribute band te maken, maar dat ging niet door omdat Dudley op dat moment de magie van Freddie "The Texas Cannonball" King ontdekt. Toen stond zijn besluit vast. Hij zou zijn eigen blues band hebben. Met een lijst A muzikanten van Seattle begon Dudley Taft aan zijn band en in 2010 lag het album "Left For Dead" in de rekken en er volgde een uitgebreide tour die niet alleen door de USA ging maar ook Europa aandeed. Dudley doet naar eigen zeggen alleen wat hij goed vind en zit niet te zoeken naar een nieuwe hitsingle. Komt er een hit des te beter komt die niet ook goed. Het is natuurlijker veel aangenamer als de mensen je muziek leuk vinden, maar dat heb ik niet in handen zegt deze nuchtere man. Nu is er dus het tweede album "Deep Deep Blue" met acht originele nummers en drie covers. De opener "Meet Me In The Morning" van Bob Dylan, "Sally Can't Dance" van Lou Reed en "Palace Of The King" van Freddie King.

Het album "Deep Deep Blue" begint met "Meet Me In The Morning" van Bob Dylan. Dudley heeft van dit nummer een echt stevige song gemaakt met strak drumwerk en basgitaar en prachtig gitaarspel. Hij heeft van "Meet Me In The Morning" een prachtige rocksong gemaakt met wat blues invloeden. Ook de stem van Dudley is stukken beter en vooral krachtiger dan deze van Bob. Deze cover is echt een aanrader, en een voorbeeld voor vele artiesten om een originele song die je wilt coveren niet te verknoeien. In "The Waiting" is vooral de scherpende, snijdende gitaar van Dudley Taft die opvalt. Het is een uptempo rocknummer. John Kessler, die eveneens producer is van het album speelt stevige en prachtige baslijnen in "God Forbid". Dit nummer is eigenlijk een vervolg op de titelsong van Dudley Taft zijn eerste album "Left For Dead". Na die nummers valt al zeker een constante waar te nemen en dat is dat Dudley Taft een zeer begaafd gitarist is, en dat hij houdt van erg felle en gedreven gitaarsolo's. Ook de tweede cover op het album "Sally Can't Dance No More" klinkt voor mij beter dan het origineel. De blazers die er bij Lou Reed inzitten heeft Dudley eruit gelaten en vervangen door die speciale felle gitaarsound van hem. Ook de drums zijn veel feller in deze versie en ook Eric Roberts doet knap werk hier op de keyboards. Het is een veel completer en heviger nummer geworden met een aanstekelijk ritme. De titeltrack "Deep Deep Blue" kan me veel minder bekoren. Het is een slowblues waar alleen het gitaarspel van Dudley mij kan imponeren. "Feeling Good Now" is een heel funky nummer met prachtig werk van de blazerssectie. Eric Roberts zijn vingers vliegen hier over de toetsen en Dudley speelt hier misschien wel de vettigste en beste gitaarsolo van het album. Ook de groovy en funky baslijnen van John Kessler kunnen mij erg bekoren.

Bij het volgend nummer "Wishing Well" krijg ik een groot Neil Young gevoel. Het is een Americana song met meeslepende gitaarsolo‘s en meerstemmig refrein. Het begin van "Wishing Well" speelt Dudley Taft akoestisch en dat past wondermooi bij dit nummer. Misschien wel het beste nummer op "Deep Deep Blue" is het beukende "Satisfy You" met een meeslepend refrein dat lang in het hoofd blijft hangen. Dit nummer heeft alles, een geweldige ritmesectie, heel knappe breaks, vlammende gitaarsolo's. Het is een nummer dat zo op de best of ZZ Top kan. Terug in de tijd van de westerns met "Bandit Queen" een Texas blues nummer over een meisje dat op de verkeerde man valt, een postkoets beroofd op een moment dat niemand nog deed. Ze kreeg het geld maar werd later zelf beroofd. Freddie King, het grote voorbeeld van Dudley Taft mocht ook niet ontbreken op dit album. En ook deze cover van "Palace Of The King" heeft Dudley Taft niet klakkeloos achterna gespeeld maar een nieuw leven gegeven. Veel steviger met meer snijdende gitaarsolo's. Ook de drums die veel voller klinkt, net als de basgitaar. Pure bluesrock op zijn best. Ook in het afsluitende "Shanks Akimbo" laat Dudley ons genieten van zijn overweldigend gitaarspel.

"Deep Deep Blue" is een heel boeiend album geworden met veel verschillende stijlen. Er zit bluesrock in, maar ook blues, Texas rock, classic rock, Funk en Southern Rock. Voor de liefhebber van stevige ritmes en vlammende, scherpe gitaarsolo's is deze cd zeker een aanrader. Ook de stem van Dudley Taft past perfect in het plaatje. Einde mei is deze band ook in onze contreien voor enkele optredens. Een uitgebreide Europese tour zou voor de herfst van 2013 zijn. Hieronder enkele data.

Walter Vanheuckelom

 

 

woensdag 22 mei Cafe Bluesmoose Groesbeek NL
donderdag 23 mei Café België Almelo NL
vrijdag 24 mei Jazzpodium Dordrecht NL
zondag 26 mei Cafe De Witte Bal Assen NL
maandag 27 mei Radio / Tv Baarn Baarn NL
woensdag 29 mei Spirit of 66 Verviers B
zaterdag 1 juni The Lane Oostburg NL
zondag 2 juni Café De Fles Spijkenisse NL

 

 


 

Artiest info
Website  
 

Label: Dust On The Tracks / Mig Music

video