WAITING FOR HENRY – GHOSTS & COMPROMISE

Soms, heel soms, kan het leven van een reviewer bijzonder simpel zijn. Dan hoef je niet op zoek naar etiketjes en vakjes om een plaat in te stoppen, noch moet je je bezighouden met het uitzoeken van het verleden van een band of zijn leden.

Dat was dus wat mij overkwam bij deze Waiting for Henry, een gezelschap van drie oude New Yorkse vrienden,de Dave’s Slomin en Ashdown en Michael Chun, die elkaar min of meer uit het oog verloren waren en op een dag toch ergens samen bleken te zijn. Van het ene kwam het andere en dat andere is dus deze debuutplaat. Gitaren, een bas en drums, meer heeft een band niet nodig om een plaat te maken. OF toch: je moet songs hebben.

Daarvan staan er elf op deze plaat en ze duren, op de schitterende titelsong na, allemaal tussen de drie en de vier minuten. De gitaren mogen al eens scheuren, ze durven ook te twinkelen of te kabbelen. De ritmesectie doet wat een ritmesectie moet doen: het skelet vormen, waar de gitaren omheen kunnen kronkelen en op die manier het kader scheppen dat nodig is om de stemmen hun gang te laten gaan.

Dat hebben de drie heren netjes voor mekaar en het resultaat is een heel fijne, simpele, rechttoe rechtaan indierockplaat. Denk aan de kruising tussen REM, The Replacements en The Jayhawks, zoiets. Songs vermelden heeft nogal weinig zin, maar neemt u van mij aan dat deze plaat meer is dan zomaar “OK”: de echtheid en de eerlijkheid spatten ervan af en als Dave Slomin, die, op “Wish You The Moon” na, alle songs schreef, begint te zingen, dan merk je meteen dat hij gelooft wat hij zingt.

Dat is lang niet bij alle bands het geval en het levert Waiting for Henry alvast een paar extra punten op voor een plaat die, qua klank en productie, net zo goed tien of vijfentwintig jaar geleden gemaakt had kunnen zijn. In beschaafd Nederlands noemen we dat “tijdloos”, dacht ik.

Een heel fijne, pretentieloze rockplaat dus. Kan iemand mij vertellen wat daar mis mee is? Nee? Dacht ik al! Doe dus uw oren een lol en ga eens luisteren naar dit weldadige bad van goeie ouwe rock zoals ie helaas nog al te zelden gemaakt wordt. Een tip: begin achteraan, want een song als “Parallel Lanes” hoor je, helaas, niet alle dagen.

(Dani Heyvaert)

Artiest info
Website  
 

CD Baby