SUPERMACHINE – SUPERMACHINE

Zelden klonken gitaren vetter in hun laag getunede groove dan op het debuutalbum van het vierkoppig hard rockend collectief Supermachine uit New Hampshire. Supermachine smijt stoner, metal, blues en punk in hun kolkende kookpot en laat ons elf nummers lang headbangen tot ons hoofd doldraait. Ondanks dat deze groep pas in 2011 het licht zag, slaagden ze er nu al in een contract te versieren bij het in dit genre vermaarde Small Stone Records uit Detroit. Eén beluistering van deze plaat volstaat om te weten waarom: Supermachine rocks the hell out of you!

Van bij de eerste tonen van “Supermachine” hoor je dat hier een solide band aan het werk is. Een beetje in de geschiedenis duiken leert ons dat ze hun naam niet gestolen hebben met de unieke, zware sound van gitarist Jay Fortin en de loodzware bastonen van bassist Paul Jarvis, beiden stichtende leden van de legendarische stoner metal band Scissorfight. Vellenmepper Mick McNeil, die met het duo nog samenspeelde in Hemicuda, vervolledigt de ritmesectie en als laatste maakt de perfect voor deze stijl matchende stem van David Nebbia de groep volledig .

Je kan stellen dat waar Scissorfight eindigt, Supermachine pas begint. Hun toekomst ziet er veelbelovend uit met een totaal eigen sound en songs die kreunen onder loodzware gitaarrifs, een monsterlijk strakke ritmesectie en bijtende, melodische vocalen. Al van bij de opener “Solution” hakt Supermachine genadeloos op je in met een verschroeiend donkere gitaarrif die in zijn groove bijgetreden wordt door een pompend strakke ritmesectie en de snijdende stem van David Nebbia, om daarna nog een tandje bij te steken in het knap harmonisch gezongen “Broken”. Wat dit alles live geeft is niet moeilijk te voorspellen als de uitzinnige gitaarritmes van “Transformer” je genadeloos mee de moshpit insleuren. Knap is de grunge feel waarin ze “MT” onderdompelen en de heerlijke funky blueslijnen die door de verschroeiende stoner noten lopen. Als je denkt dat er even een rustpunt in het album komt met een weids op elektrische gitaar trippend “Flesh Farm”, gaat het viertal helemaal uit de bol in een energiek schreeuwend refrein en een opzwepende gitaarlijn, die gegarandeerd elke concertzaal uit het dak laten gaan. Ooit al een bluesy rockabilly klinkende gitaarlijn de voorzet zien geven aan een zware stoner rocker? Supermachine krijgt het voor elkaar in het wervelende “Buffalo”. De absoluut zwaarste pil krijgen we te verwerken in het onder zware bas beats kreunende “Pill Cruise”, terwijl het bluesy rockende “Cruch” heerlijk scheurt op een gitaarsound die vol distortion door je luidsprekers roteert als de wieken van een helikopter. Supermachine mag gerust een patent nemen op deze mix van bluesrock en de zware stoner rocksound, want ook “Heavy Bullet” toont zich in dit opzicht weer een topper en zorgt in de solopassages voor een extra frisse noot.

Supermachine toont zich op hun debuutplaat dus werkelijk als een supermachine en dondert in dit zware stoner – metal genre met een heel eigen geluid uit de luidsprekers. Het is zelfs moeilijk om referenties te maken met andere groepen en dit is toch wel de grootste pluim is die je als band op je hoed kan steken.

Yvo Zels

 

Artiest info
Website  
 

Label: Small Stone Records
Distr.: Bertus / V2

video