INNES SIBUN - LOST IN THE WILDERNESS

Waar we bij “The Box Set” nog her en der een aantal randbemerkingen dienden te noteren is dit absoluut niet het geval bij deze “Lost In The Wilderness”, de nieuwste release van Innes Sibun. De ex-gitarist van Robert Plant is een enorm getalenteerde snarenvirtuoos. Misschien niet zo verwonderlijk als je weet dat hij al op twaalf jarige leeftijd begon met dit instrument na het horen van BB King’s Live At The Regal”. Intussen zoveel jaar later heeft de man meerdere releases en optredens, o.a. als opener voor ondermeer Johhny Winter, Taj Mahal of jam sessies met Buddy Guy, achter de rug en lijkt hij wel op het toppunt van zijn kunnen te staan.

Twaalf songs, de meeste zelfgepend, worden we verwend met het betere gitaarbluesgenre. Innes heeft geen nood aan lawaaierige nummers of nodeloos geschreeuw. Zijn snarenspel is inventief en boeiend te noemen. Je kan nimmer naast de invloed van Rory Gallagher kijken of luisteren als dat beter klinkt. In 2011 werd de Brit trouwens uitgenodigd om mee te spelen op het hommageconcert ter gelegenheid van de release van het posthume album “Notes From San Francisco” van de betreurde Ier.

Innes houdt het niet alleen bij pure Blues zoals opener “You Cant’ Miss What You Never Had” mag aantonen. Dit is onversneden Rock ‘n’ Roll, aanstekelijk en verdomd overtuigende aftrapper. Er zijn nog andere muzikale invloeden te beluisteren op dit album. De titelsong is een ballade die je wel zal doen denken aan Gary Moore en op het instrumentale “Where Are You” is Led Zeppelin nooit ver weg.

Maar helemaal omvergeblazen werden we door de magistrale bewerking van “Double Trouble” van Otis Rush. Innes is niets minder dan meesterlijk in deze persoonlijke bewerking van dit heerlijk nummer. Haast zeven minuten lang maar nergens teveel uitgesponnen is het genieten van ’s mans virtuositeit. Evenzeer onder de indruk zijn we van zijn benadering van de Traditional “Going Home”. Hij geeft er een, zeg maar Jimi Hendrix- achtig funky tintje aan, compleet met wah wah. Het is wat wennen aan deze versie maar achteraf toch meer dan boeiend te noemen.

Van zijn eigen nummers willen we toch ook graag “She Don’t Care” aanstippen. Hoe hij de slide hier voor zich laat spreken is puur vakwerk. Innes mag hier ook bewijzen dat hij zijn stem mooi kan laten inleven bij zijn songs. En als illustratie voor zijn meesterlijk gitaarspel is daar nog het instrumentale country-achtige “G’Zan Hoedown”, de snelheid waarmee hij hier de snaren bespeelt is verdomd straf werk.

Wie de aangehaalde invloeden weet te appreciëren zal zeker zijn gading vinden bij deze release. Dit geldt evenzeer voor de liefhebbers van de betere, melodieuze elektrische gitaarblues.

Luc Meert

 

Artiest info
Website  
 

Label: Blues Boulevard Records
Distr.: Music Avenue

video