HEWDIE – UNDER THE SUN, MOON AND STAR

Al was de man ons tot drie weken volslagen onbekend, we zullen het maar meteen toegeven: de nieuwe CD van Hewdie -alias voor Noorderbuur Peet Didderiëns- heeft al die tijd gekampeerd in de cd-speler van onze auto. De reden daartoe was niet zozeer dat we niks anders meer te beluisteren hadden, noch dat mijn wederhelft redelijk gek was van de plaat...nee, de werkelijke reden is dat we beiden meer dan zomaar een beetje geïntrigeerd waren en zijn.

Vaststelling n° 1: Hewdie heeft een heel bijzondere stem, die bij momenten tegen die van wijlen Lou Reed aanschurkt. Net als Reed, is Hewdie geen bijzondere zanger, en toch weet de plaat, keer op keer onze aandacht vast te houden. Dat heeft alles te maken met Vaststelling n° 2: Hewdie schrijft schitterende songs. Hij kan schijnbaar moeiteloos vlotte melodietjes verzinnen, die hij koppelt aan verhalen. Dat maakt hem meteen ook een storyteller en als mensen een verhaal te vertellen hebben, gaan wij finaal overstag.

Vaststelling n°3: Hewdie heeft overduidelijk zelf een goed stel oren aan zijn hoofd. Een andere verklaring is er volgens mij niet voor de knappe arrangementen waarvan hij zijn songs voorziet. Eenvoud is troef: de man is de “less is more”-aanpak duidelijk zeer genegen. Wij ook: als je hier een gitaarrifje hoort, hoort het er thuis, als er percussie gebruikt wordt, gebeurt dat zeer zachtjes, alsof men bang was de vellen te martelen.

Vaststelling n°4: ik denk dat Hewdie niet alleen van Lou Reed houdt, maar bijvoorbeeld ook van Spinvis. Dat blijkt uit de teksten en uit sommige arrangementen, waarbij fijntjes geëxperimenteerd wordt met allerhande klankjes die flink afwijken van wat de hitparade vandaag bevolkt. Nummers als “The Man That Time Forgot”, kruipen flink onder je vel en brengen onvermijdelijk de naam van Paul Westerberg naar boven.

Vaststelling n° 5: ook XTC en Andy Partridge zijn in de platenkast van Hewdie aanwezig, zeker weten. Als geen ander kon die band de vreemdste dingen vlot en aannemelijk laten klinken en dat geldt ook voor Hewdie: alle twaalf de songs zijn zelfgeschreven en het resultaat overtreft zonder twijfel datgene wat doorgaans als “huisvlijt” wordt afgedaan. Straffer nog: doordat bij de opnames zoveel mogelijk live gewerkt werd en doordat er van vintage materiaal gebruik gemaakt werd, krijg je een haast vanzelfsprekend sixtiesgevoel. Denk aan de vroege Donovan of Buffalo Springfield, zoiets.

Vaststelling n°6: aan de uitspraak van het Engels mag dan nog wat schaafwerk zijn -je hoort vanaf het eerste nummer dat Hewdie uit Nederland komt-, het stoort eigenlijk niet. Het is allemaal erg charmant en aantrekkelijk en ik ben compleet weg van deze dikke veertig minuten hedendaagse folk. Nu U nog...maar hou er wel rekening mee dat het even kan duren voor je alle facetten van deze plaat tot in de kern hebt leren beluisteren. Een plaat dus, waat je wat moeite moet voor doen, daar houden wij van! O ja, “Zumaan” moet dringend op single!

(Dani Heyvaert)

Artiest info
Website  
 

CD Baby

video