PROMIS – INDISCRETIONS

José Promis, iemand? Nou, ik ook niet, tot ik deze CD op de deurmat kreeg. Dan gaat een mens al eens iets opzoeken en leert hij dat José Promis van origine een Chileen is, die eerst over muziek schreef en later zelf muziek begon te maken. Veelvuldig optreden in bars en bistro's in en rond Los Angeles brachten hem beetje bij beetje een eigen fanbase en van het ene kwam het andere: een titelloos debuut in 2006 en vandaag, eind 2013 zijn we zes jaar en evenveel platen verder, zodat je meteen ook weet dat deze “Indiscretions” de zevende outing is van deze aparte kerel.

Apart, omdat hij enerzijds alle genres die zijn jeugd en die van zijn ouders getekend hebben, lijkt te beheersen en anderzijds hij zich weinig tot niet aan conventies en formats lijkt te storen. Dat brengt mee, dat je hier niet alleen met een lange plaat (64 minuten) te maken hebt, maar ook een heel gevarieerde en veelzijdige CD. Bij een eerste beluistering was ik nog een beetje te beduusd om dat te doen, maar vanaf de tweede keer, vond ik er genoegen in, de referenties te achterhalen, waar Promis zijn mosterd vandaan haalt. Waarmee ik absoluut niet wil zeggen dat we hier met een copycat te maken hebben, integendeel. Maar toch: al snel stonden de namen van Bowie, Brel en Scott Walker op mijn papiertje, wat later gevolgd door Pet Shop Boys, VanDyke Parks en zelfs Amanda Lear.

Dit alles om maar te zeggen dat het brouwsel dat Promis serveert, veel verrassende ingrediënten bevat. In een aantal gevallen leidt dat tot niet echt smakelijke of zelfs onverteerbare papjes, maar niet zo bij Promis, en de beste manier die ik vind om de ervaring te beschrijven die deze CD in de loop van de beluisteringen bij mij opwekte, zou ik de term “theatermuziek” durven te gebruiken. Theatraal, niet zozeer in de zin van bombast of overdreven uitgesponnen overacting, maar veeleer scenes, die je je op een podium kunt voorstellen en waarbij Promis de soundtrack schreef. Noem het dus visuele muziek, als je wil en denk daarbij aan cabaret van de vroege 20ste eeuw of aan de musicals waarmee we allemaal opgegroeid zijn.

Ik hoor u al denken :”wat hebben dan de hierboven geciteerde namen daarmee te maken?”. Wel, je kan van Brel Of Walker moeilijk zeggen dat ze niet een tikkeltje theatraal waren in hun schrijfsels. Ook zij durfden al eens een walsje of een wenende viool te gebruiken om de inhoud van een nummer kracht bij te zetten. Ook zijn wilden wel eens heel verrassende comosities uit hun pen knijpen, en je op die manier steevans op het verkeerde been zetten. Dat vak beheerst Promis dus ook en het maakt van deze mini operette een heel aangename luisterervaring.

Zestien songs zitten er in de cyclus, waarvan twee covers (“From The Beginning” is van Stavros Papastavrou, “The Weeping Song” kennen we natuurlijk allemaal nog van Nick Cave) en ik mag zeggen dat elke keer weer de beluistering van “Indiscretions” een klein uurtje waar luisterplezier betekent. Dat vind je niet vaak en ik kan me voorstellen dat u een beetje opziet tegen het voorbeluisteren van zo'n lange plaat. Wel, dan heb ik goed nieuws voor u: begint u vooral bij het begin en ik ben er zeker van dat u na “Martinis at Noon” al heel erg goed gezind zal zijn. Skip daarna een beetje willekeurig en blijf bijvoorbeeld hangen bij “50 Bucks From Me” en vervolg dan met “Play Troubadour” en neem in het voorbijgaan de cover van “The Weeping Song” mee. Ik ben er zeker van dat u niet meer argumenten nodig zal hebben om de hele zwik tot u te willen nemen, want dit soepje smaakt onverbiddelijk naar meer!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video