MATTHEW CURRY AND THE FURY - ELCTRIC RELIGION

Er zal enkel wenkbrauwgefrons voorkomen bij hen die weten dat Matthew Curry slechts achttien lentes telt. En dan nog in de zin van: hoe is het mogelijk dat iemand op die leeftijd met dergelijk volwassen album op de proppen komt. De muziek en de zang zou je eerder situeren bij iemand die al meerdere watertjes heeft doorzwommen. Bovendien worden de teksten op een dergelijk geloofwaardige manier gebracht dat de bewondering voor de tiener hier ten huize alleen maar toegenomen is. We waren al enthousiast over zijn debuutalbum “If I Don’t Got You” en het is niet minder over opvolger “Electric Religion”. Tien nummers, zelfgepend samen met zijn bandleden van The Fury en wat afwijkend van zijn eersteling. Wat meer naar Bluesrock neigend misschien maar je kan evenzeer stellen dat hij zijn muzikale horizonten wat meer verkend heeft.

Zijn talent worden volgens onze oren nog meer in de schijnwerpers geplaatst met deze release. Al van met opener “Love Me Right”, een prima, rockende song , laat hij zijn gitaar weerbarstig klinken, als het ware aanvullen bij zijn prima stem. Melodie moeiteloos soepel variërend en overgaand. Het is duidelijk dat hier een supertalent op de snaren te horen valt. Diezelfde lijn wordt doorgetrokken op het wat tragere , dramatisch getinte“Set Me Free”. De weemoedige toetsensolo van Erik Nelson vult dit perfect aan en Curry’s gitaarsolo is gewoon briljant te noemen. De vocale inleving van Matthew op “Six String Broken Heart”, het heerlijke contrast tussen zijn gitaargeweld en subtiel pianospel maakt dat deze song probleemloos voor een regelrechte hattrick zorgt.

Voor zover nog nodig zal Curry met “Put One Over” de laatste twijfelaars overtuigen. De stuwende ritmesectie met Greg Neville op drums en Jeff Paxton op bas vormen de stevige basis van zowel Curry’s als Nelson’s indrukwekkend gesoleer. De inventieve, zware riff in “Hunderd Dollar Friend” illustreren als het ware het gevecht van het hoofdpersonage in de song met haar denkbeeldige demonen. Naar het waarom van het stoffige, krakende begin van “JMH” hebben we het raden, idem voor de echoënde zang maar dat is dan ook het enige minpuntje dat we kunnen aanhalen bij deze wilde song met alweer briljant snarenwerk.

De meeste liefdesliedjes kennen een softe muzikale basis. Niet zo bij Curry, zijn rockende liefdesverklaring is even origineel als uitmuntend te noemen op “Genevieve”. We hebben zware vermoedens dat dit bij de gegadigde zéér in de smaak zal vallen. De obligate slower van dienst is het fantastische “Bad Bad Day”, een meer dan zes en een halve minuut emotievolle song. Op deze song nog het meest zal je niet kunnen geloven dat de kid geen volwassen leven achter de rug heeft. Zijn stem pakt je bij je nekvel, de muziek doet de rest. Chicago slowblues zoals het hoort gespeeld te worden. De band op haar best zorgt zo voor een nummer waar je maar niet genoeg kan van krijgen. Afsluiter van dienst is het wat verrassende “Louanna”. Wat contrasterend met de rest van de songs, wat cleaner maar daarom niet minder indrukwekkend.

Dit absoluut aan te raden album is opgedragen aan de vader van Matthew Curry die op veel te jonge leeftijd is heengegaan. We schreven bij onze recensie van de voorloper al dat deze Matthew Curry een naam was om te onthouden. Moest je hem alsnog nog niet ontdekt hebben kan jemet deze release je schade inhalen en haal meteen de voorloper ook maar binnen.

Luc Meert

Artiest info
Website  
 

CD Baby

video