THE CAZANOVAS - JUST GETTIN’ BY

The Cazanovas zijn een viertal rasmuzikanten die met hun bluessound al enige reputatie hebben opgebouwd in de Atlanta Blues scene. Op hun tweede album “Just Gettin’ By..” vallen nog steeds frontmannen Maurice Nazzaro op harmonica en zang en Danny Vinson op gitaar te beluisteren. De ritmesectie onderging in vergelijking met hun debuut een wijziging en beslaat nu Jacob Holliday op bas en Theron Peterson op drums.

De mannen tekenden elf voor de elf nummers die deze release bevat. Uiterst meestampbare, eerder klassiek te noemen, aanstekelijke songs met verdomd fijn vocaal werk en dito harmonicaspel. Zeg maar energieke Chicago Blues waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten. Het geluid zit over het algemeen snor maar enig voorbehoud dienen we toch aan te tekenen bij de speciale effecten die bij, het overigens uitstekende, “Ease My Mind” werden gehanteerd. Dit nummer had dit niet nodig en zorgt eigenlijk voor een smet op de voor het overige vlekkeloze productie. We mogen echt hopen dat ze dit nummer op een volgende uitgave gaan hernemen en in een naakte versie gaan presenteren.

Gelukkig wordt deze misser direct gevolgd door de fijne pianoballade “Worried Mind Blues”, met subtiel toetsenwerk van gast Matt Wauchope. Maar we blijven het jammer vinden temeer die stinker ook al werd vooraf gegaan door “Walk With Me”, fantastisch harmonicawerk hier op deze ook wel naar Fats Domino knipogende song. Het logischerwijze traag gespeelde “I’m Tired” kan ook op onze absolute goedkeuring rekenen. De sobere, ondersteunde gitaarlijn illustreert als het ware de figuurlijke vermoeidheid. De zwarte humor op “Finish Line” is nog zoiets waar we wel pap van lusten. De gesproken intermezzo is iets wat je eerder bij live optredens zou verwachten maar blijkt hier wel leuk te werken.

Het absolute hoogtepunt situeert zich wat ons betreft naar het einde van de plaat toe. “Who’s Foolin’ Who” met harmonica en vocale bijdrage van Jeff Baker is een fantastische plakker met een donkerhuidig tintje erin. Zacht akoestisch fingerpicking en heerlijk harmonieuze vocalen, meer moet dat niet zijn wat ons betreft. De afsluiter is één muzikale, onbevangen jampartij. “Boppin’ At Bakos”. Het lijkt wel of ieder muzikant om beurt zijn instrument begint te spelen en het geheel uitgroeit tot een inventief nummer waar speelplezier van afdruipt. Bakos is trouwens de naam van de studio waar deze plaat werd opgenomen. Het geheel is een aangename plaat om te beluisteren en die ene misser willen we hen graag vergeven.

Luc Meert

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: APIC Records

video