ANDY FAIRWEATHER LOW & THE LOWRIDERS – ZONE-O-TONE

Dit jaar is de Britse zanger en gitarist Andy Fairweather-Low 65 jaar geworden. Heden ten dage is hij nog vooral te zien in de begeleidingsband van Eric Clapton, maar ooit was Fairweather-Low op weg om zelf een 'ster' te worden. Dat was vooral in de fameuze 'sixties' toen hij leadzanger was bij Amen Corner, maar sinds de jaren '70 is hij een veelgevraagd en zeer geapprecieerd sessiegitarist en -zanger bij de groten der aarde. Hij speelde naast Clapton zowat bij iedereen: Bob Dylan, George Harrison, Elton John, The Band, Linda en Richard Thompson, Dave Gilmour, The Who, B.B.King, Steve Winwood, Jimmy Page ... En nu heeft hij met "Zone-O-Tone" nog eens een eigen album , en dit is na "Sweet Soulful Music" (2006) ook weer zeven jaar geleden. Geen pure blues, maar een eclectische greep uit de hele blues-, jazz- en rhythm 'n blues-geschiedenis met een duidelijke eigen touch.

Toen hij in de jaren zestig zijn groep the Amen Corner na enkele albums ontbond, bracht Fairweather Low in de jaren zeventig drie soloalbums ("Spider Jiving",1974 - "La Booga Rooga", 1975 - "Be Bop 'N' Holla", 1976) uit die op een meer dan positieve bijval konden rekenen. Na het album "Mega Shebang" uit 1980 trekt hij na zesentwintig jaar later de studio in en wilde onze bluesy rakker toch nog eens zijn handen vuil maken. Alle opgekropte creativiteit van ruim twee decennia kon eindelijk dan toch zijn weg vinden op "Sweet Soulful Music". En nu anno 2013, is hij er weer met "Zone-O-Tone", met zijn ingetogen, maar altijd spannende en swingende muziek, want de hier geboden ritmische smeltkroes van blues, gospel en soul op singer/ songwriter-basis is nu eenmaal zijn specialisatie uit ervaring. Deze plaat staat vol met dertien pareltjes, soms met een soulful randje, hetgeen niet verwonderlijk is daar de soulmuziek van Stax en Atlantic steeds een grote invloed op hem hadden.

Zijn muziek is allesbehalve origineel, maar professioneel onder handen genomen en vlekkeloos gebracht. Zijn teksten zijn evenmin complex, maar verkondigen simpel gevatte levensfilosofieën of charmeren met hun traditionele humor. Verder heeft hij niet de minste medewerkers opgetrommeld voor dit album, want naast zijn vaste begeleiders The Low Riders, die bestaan uit Paul Beavis (drums/percussie), Dave Bronze (bas/zang) en Nick Pentelow (saxofoon/klarinet) spelen ook naast Paul Carrack op de Hammond (in 3 nummers) een drietal blazers mee, nl. Matt Winch (trompet), Graham Hughes (sousafoon) en Andy Flaxman (trombone), die samen ruim drie kwartier muzikaal plezier geven met songs die veelal een traditioneel rhythm 'n blues geluid laten horen.

Het resultaat mag er dan ook best wezen. De feel good rock 'n roll van het startschot "Dance On", de bluesy shuffle van het ultrarelaxte "Deep River Blues" of het lekkere "Let Me Be Your Angel" met in dit nummer piekfijn gedetailleerd saxspel en Paul Carrack op Hammond zijn allemaal tot in de puntjes verzorgd, en dit zijn dan nog maar de drie openers. Maar ook gezapige gospel in "Unclouded Day", rockers als "Roll You Activator" en "Breackin’ Chains" of het funky "La La Music" krijgen hun welverdiende plaats. Voeg daarbij nog het nostalgische "Hard Way To Go" en de melancholische zigeunerwals "Love, Hope, Faith & Mercy" en de nodige gezelligheid is verzekerd. Spelplezier is alleszins het kernwoord van "Zone-O-Tone" en daarbij laat Fairweather Low horen dat hij het schrijven van goede nummers nog steeds niet verleerd is. En schrijven kan hij: wijs zonder belerend, grappig zonder komisch en toch een paar etages onder de oppervlakte van de diepgang. Er is niets vernieuwend aan, maar het is gewoon voelbaar dat de muzikanten zich geamuseerd hebben en ze brengen er zich logischerwijze met verve vanaf. Deze plaat is pretentieloos van begin tot eind, maar naar Fairweather Low's gewoonte toont het wel hoe het degelijk moet gebeuren. Voor de fijnproevers!


Artiest info
   
 

Label: Proper Records
Distr.: Rough Trade

video