CHRIS DUARTE GROUP - LIVE

Een paar dagen geleden besprak ik hier nog het laatste studioalbum 'My Soul Alone' van de Chris Duarte Group, dat verscheen op 26 februari 2013. Sinds 27 augustus 2013 ligt er ook een nieuwe live cd in de rekken. Het is een dubbel album geworden dat opgenomen is in Tokyo op 26 juli 2012 tijdens de Japanse tour van Chris Duarte. De Japanner Yoshihiro Ogasahara speelt op de basgitaar en Jack Jones op de drums. Yoshihiro was ook al de basgitarist van Chris Duarte op de live DVD Chris Duarte & Bluestone uit 2006. Daar de opnames al één jaar oud zijn krijgen we op deze dubbelaar geen enkel nummer uit 'My Soul Alone'. De nummers bestaan vooral uit ouder werk, gecombineerd met tal van covers.

Er wordt heel jazzy en swingend begonnen met het instrumentale 'Hideaway' om te vervolgen met een knappe en stevige funky versie van Freddie King's 'Big Legged Woman'. Veel en intens gitaar werk zoals we gewoon zijn van Chris Duarte. De Japanse basgitarist geeft een zeer goede indruk. Chris schakelt nog een versnelling hoger met het eigen nummer 'Ridin''. Duarte was en is nog steeds een virtuoos op de gitaar. Hij behoort tot de betere snelle gitaristen op deze aardbol. Het al tien jaar oude 'Do The Romp' staat nog steeds regelmatig op de setlist van Chris. Stevige stampende rock met een indrukwekkende snijdende en krijsende gitaarsolo. Duarte keert terug naar de jazzy blues sound met 'Make Me Feel So Right', waar Yoshihoro Ogasahara prachtige baslijnen laat horen. In de slowblues 'Bottle Blues' krijgen we een Chris die op heel hoog niveau aan het soleren is. Als je naar Chris Duarte luistert is de vergelijking naar de grote legende Stevie Ray Vaughan nooit ver weg. Maar ook van de muziek en gitaarspel van Johnny Winter en Jimmy Hendrix heeft Chris Duarte veel opgestoken. Waarom zouden we geen feestje bouwen, moet de band gedacht hebben. Want 'Let's Have A Party' swingt de pannen van het dak. Daarna valt het wat stil, omdat de band een heel ander genre begint te spelen met 'Still I Think Of You' . Niet dadelijk de beste keuze. Het sublieme slagwerk van drummer Jack Jones kan gelukkig nog erg bekoren. In 'Free For Me' hoor je waarom Chris Duarte één van de snelste gitaristen genoemd word. Dit nummer uit 2009 is voor mij één van de beste songs van Chris. Drie muzikanten, die alle drie hun beste beentje moeten voorzetten om dit helse tempo te spelen en toch nog de kans nemen om creatief te zijn met hun instrument. Pure klasse. Veel gitaar gespin eer 'One More Cup Of Coffee' echt begint, maar eens goed dreef laat de grootmeester wederom horen dat hij zijn gitaar tot in het kleinste puntje kent en beheerst. Het nummer wordt heel gevoelig gezongen, een wereld van verschil met de power bluesrocker waarvoor hij meestal aanzien wordt. Wederom gaat Chris van het ene uiterste naar het andere met het instrumentale '101'. Dit is pure bluesrock met veel improvisatie. '101' komt uit het succesrijke album 'Romp' uit 2003. Chris speelt op dit live album opvallend veel nummers uit dit tien jaar oude album.

Schijf twee begint met de jankende gitaargeluiden van 'The Best I Can Do'. Hedendaagse Texaanse gitaar rock met een grote portie blues er doorheen.'Satisfy' is iets langzamer maar heeft dezelfde ingrediënten. Het is dit soort muziek dat Chris Duarte groot gemaakt heeft. Virtuoos gitaar getokkel is de inleiding van 'People Say', een bijna tien minuten durende funky song met vele instrumentale improvisatie. Op het moment dat 'Hold Back The Tears' begint te verwateren red Chris deze song toch nog een beetje met zijn gitaar. Ook in 'Sundown Blues' wordt er eindeloos geimproviseerd. Iedereen weet dat Chris een bijzonder begaafd gitarist is, maar hij bezondigd zich hier al een paar nummers door te veel zijn talent en kunnen te willen etaleren met eindeloze gitaar solo's, die na een tijdje echt gaan vervelen. De band lijkt het een beetje te beseffen en start fris en heel funky in 'My Way Down'. Heel rauw gezongen door Duarte en een Knappe doeltreffende vettige gitaar die echt onderdeel uitmaakt van het nummer en die het nummer ook op een hoger niveau tilt. Men heeft het altijd over de schoonheid van 'Cleopatra', maar ook dit nummer kan niet overtuigen. Gelukkig komt er terug vaart en tempo in het concert naar het einde toe, via het instrumentale razend vlugge pareltje 'Like Eric' en ook het meeslepende 'Hard Mind' blijft van de eerste seconde tot de laatste boeiend. Hier horen we weer die Texas bluesrock sound waar Duarte zo goed in is. Dit is tien minuten puur genot. Zo komt er toch nog een mooi einde aan dit dubbel live album. Conclusie is dat ik na het beluisteren van het erg goede studio album 'My Soul Alone' met dit live album een beetje op mijn honger blijf zitten. De eerste schijf vind ik een aanrader, maar de tweede heeft teveel mindere momenten om te spreken van een zeer goed album. Wie van Chris Duarte zijn gitaarspel houdt komt hier meer dan aan zijn trekken. Misschien zelfs teveel, want er wordt te pas en te onpas met de gitaar uitgepakt, zoveel zelfs dat die op verschillende momenten echt niet meer boeit.

Walter Vanheuckelom

 

Artiest info
Website  
 

Label: Blues Bureau/Shrapnel

video