SEAN PINCHIN – RUST BUCKET

Uit Toronto, Canada, komt deze release van een jonge dertiger die ons tot nu toe totaal onbekend was. Nochtans is dit, na een EP en twee volwaardige cd's, dus reeds de vierde plaat die Sean op de mensheid loslaat.

Het allereerste referentiepunt dat bij de luisteraar opduikt is “Chris Whitley”. Dat wil, wat mij betreft, zeggen: rock, folk en blues op eigen wijze door elkaar gemixt met een zeer beluisterbare muzieksoort tot gevolg. Bij deze plaat is het niet anders. Sean speelt gitaar, maar niet zomaar: hij heeft een duidelijke voorliefde voor de slidetechniek en voor het live spelen. Dat maakt dat deze plaat in twee grote sessies, live in de studio opgenomen werd.

Dat is er ook aan te horen en ik bedoel dit uiterst positief: je kunt merken dat de man een heleboel concerten op de teller heeft staan en het is straf om vast te stellen hoe hij erin slaagt gelijktijdig gitaar te spelen zoals hij het doet en daar overheen te zingen.De stem van Sean ligt halverwege tussen die van Ben Harper en Chris Whitley en met de muziekjes zitten we eigenlijk in dezelfde vijver: de blues was voor het overgrote deel van de tien nummers de inspiratie, maar Sean geeft er vaak een eigen twist aan. Hij speelt tegelijkertijd gepassioneerd en terughoudend, beheerst en doorleefd.

Dat maakt dat je al snel wordt meegezogen in het universum van de Rust Bucket, een term, die volgens Sean zelf, symbool staat voor hemzelf, zijn leven, zijn stem en zijn gitaar: allemaal hebben ze een heleboel Leven achter de rug en bij elk van hen heeft het sporen nagelaten, maar...ze zijn er nog en ze staan overeind.

Die gedachten en vaststellingen heeft Sean in een aantal stompende songs gegoten (“Boo Hoo” en “Gotta Move” zijn daar knappe voorbeelden van), terwijl ook de mijmermomenten niet vergeten worden, zoals in “Comin Home” en het afsluitende “Can't Stop Fallin' in Love”. De plaat klokt af in iets meer dan 34 minuten en dat kan ik, zoals wel vaker gebeurt, alleen maar toejuichen: elk beetje ballast is door Sean en zijn compaan-producer Rob Szabo overboord gegooid, zodat je 34 erg intense en knappe muziek geserveerd krijgt, waarvoor hulde! Overigens een gouden raad aan alle festivalprogrammatoren van de Lage Landen: luister eens naar deze Canadese meneer en begin dan pas je affiche voor je editie 2014 samen te stellen!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

video