MICHAEL DE JONG BAND – LIVE

In de categorie “instituten van De Lage Landen” is er zeer zeker een ereplaats voorbehouden voor Michael De Jong: iedereen die ooit het genoegen had een concert van de man mee te pikken, zal het met mij eens zijn dat een concert van Michael keer op keer een Gebeurtenis wordt. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de présence van de man en met het feit dat hij doorheen de jaren een geweldige performer is geworden, die we in onze contreien eigenlijk altijd solo met zijn akoestische gitaar konden meemaken.

Nochtans heeft Michael ook een bandverleden en daar is deze CD een prima bewijs van: rond deze tijd is het dertig jaar geleden dat hij met band op het podium stond in The Stone in San Francisco. Die band, dat was nogal wat: naast Michael zelf, was er Bobby Flurie, een meesterlijke gitarist, die zijn sporen verdiende bij Quicksilver Messenger Service, Country Joe & The Fish en The Pointer Sisters. Bassist van dienst was Roger Paskett, een man die maar een keer uit zijn klassieke muziekomgeving kwam om rock te spelen: de drie tournees waar dit concert dus deel van uitmaakte. Drummer Dick McDonough speelde een thuismatch en Michael zelf beroerde die avond uitzonderlijk de elektrische gitaarsnaren.

Dat laatste alleen al rechtvaardigt de aanschaf van deze CD, al kan ik moeiteloos nog een paar argumenten “pro” uit de mouw schudden:er is de speelduur van de plaat, ruim 70 minuten, die voorbij razen zonder dat je ook maar één keer de behoefte voelt om op de skipknop te duwen. Er is de keuze van de songs: twaalf stuks in totaal, zijnde negen covers en drie eigen nummers, waaronder “All Night Long” dat de titelsong was van een plaat die Michael een jaar voor dit concert had opgenomen.

Aan de coverzijde, vind je min of meer de usual suspects. We weten allemaal dat Bob Dylan tot de favorieten van Michael behoort en zijne Neuzeligheid is hier dan ook vertegenwoordigd met drie nummers: “Just Like a Woman” en “Highway 61 Revisited” dat gecombineerd wordt met “Subterranean Homesick Blues”. Van Morrison wordt geëerd met heerlijke versies van “Into The Mystic” en “Listen To The Lion”, er is een fijne medley van Buddy Holly's “Not Fade Away” met Johnny Otis' “Willy and the Hand Jive” -een hele leuke portie Diddley-beat is dat; Van The Temptations is er “Shaky Ground”, van Bobby “Blue” Bland “Ain't Nothing You Can Do”, van Presley is er “Mess Of Blues” en dan blijft er eentje over, opener “Baby Ruth” wordt toegeschreven aan ene John D. Wijker, waarover ik totaal niks kon terugvinden, wat me dan weer doet besluiten dat het wel eens om een schuilnaam van Michael zelf zou kunnen gaan. Als ik daarmee fout zit, laat ik me graag voorlichten!

Heb ik al ergens gezegd dat dit heerlijke Michael De Jong is? Hij gromt en spuugt als vanouds, hij is één brok passie op het podium en de wetenschap dat deze opnames van dertig jaar geleden dateren, doet ons alleen maar nog meer bewondering hebben voor de podiummens Michael De Jong. Naar ik hoor, is deze CD slechts korte tijd verkrijgbaar in de zin van “op = op”. Snel zijn is dus de boodschap want, eerlijk: ik zou ze al niet meer willen missen!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

Label: Music & Words

video