ALLAN TAYLOR – ALL IS ONE

Voor ondergetekende is Allan Taylor een beetje een oude vriend, iemand die er bij was op de belangrijkste momenten van zijn leven. Dat zegt iets over de leeftijd van ondergetekende én over de carrière die de Engelse Troubadour (opzettelijk met grote T) er hooef op zitten. Bijna vijf decennia duurt die carrière nu al en, plaat na plaat, bereikt Taylor stilaan de perfectie in de discipline “kijken naar Het Leven”.

Ik heb er geen idee van de hoeveelste plaat dit nu precies is, maar in totaal moeten het er intussen ruim twintig zijn, waarvan de jongste vijf of zes steevast op het Duitse Stockfisch uitkwamen. Stockfisch, dat stilaan de thuishaven voor folkies en troubadours mag genoemd worden. Taylor is dan weer de troubadour bij uitstek: de mens die reist en verhalen optekent, die tijdens die reis tot hem gekomen zijn. Waar die verhalen vroeger veeleer over de mensen en hun situaties handelden, is Allan nu op het punt aanbeland, waarop hij het reizen zelf beschrijft.

De man is niet voor niks een doctor in de filosofie en dus is het begrijpelijk dat hij, mee omwille van zijn eigen leeftijd en levensloop, tot de vaststelling gekomen dat de reis zelf het belangrijkste is. “Reis” moet dan wel gezien worden als “het zich bewegen doorheen de tijd”, waarbij de zanger in de stijl die we van hem kennen, een eind weg mijmert over het mens-zijn en de verschillende gedaantes die je kunt/moet aannemen in de loop der tijden, als je echt wil leven.

Van deze plaat kun je met rustige zekerheid zeggen, dat ze elke ballast overboord heeft gegooid. Ze bevat tien songs, die zeer schaars gearrangeerd zijn: Taylor's trouwe Martin gitaar, een lijntje piano, wat bas, een stukje cello of fluit, maar alles in zeer, zeer spaarzame mate. Wat dan overblijft, zijn, om het met Willem Vermandere te zeggen, “vertellementen”, waarin Taylor mijmert over wat het leven hem gebracht heeft, over wat hij uit het leven gehaald heeft, over de mens die hij was en hoopt nog te worden.

Wanneer ik deze lijnen intik, raast de eerste ochtendstorm door ons landje en ik moet zeggen dat de muziekjes van Taylor perfect aansluiten bij de huilende wind en de kletterende regen: als ik een haardvuur had, ik stak het meteen aan. Nu kan dat niet en dient de muziek als warme deken. Ik ken Taylor niet persoonlijk, maar hem horen, is als een soort “thuiskomen bij Opa”: het kleine kind dat je altijd was, voelt zich onmiddellijk thuis, krijgt vertrouwen en werpt de angst af, gewoon omdat Opa zegt: “kom maar hier, het is goed hier. En Opa is ook wel eens bang geweest....

Zeven van de tien songs zijn eigen composities, naast covers van ”Tom Paxton (“I Followed Her Into The West”), Derroll Adams (“The Sky”) en Santino de Bartolo (“Like a Cloud”).
Mag ik overigens van de gelegenheid gebruik maken om de “Europa”- en “Navigando”- platen van deze Italiaan ten zeerste aan te bevelen? Ik neem aan dat Allan Taylor mij dat niet kwalijk zal nemen.

U had het overigens allicht al begrepen, lezer: ik ben alweer redelijk onder de indruk van de nieuwe Allan Taylor, een heel mooie, uitgepuurde plaat “voor gevorderden in Het Leven”.

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

Label: Stockfisch Records

video