BOB WOODRUFF - THE YEAR WE TRIED TO KILL THE PAIN

Bob Woodruff, een obscure parel uit het rootssegment of niet? Ja hoor, en daarom sta ik nu even stil bij de nieuwe plaat van een grootheid uit het genre. Het betreft de nieuwe plaat van een man die in de Verenigde Staten al sinds de tweede helft van de jaren 90 op handen werd gedragen, maar hier op geen enkele sympathie kon rekenen en gaat dit nu  veranderen?  Daarom willen we even een vergelijking maken met Dwight Yoakam. In de jaren 80 en 90 verschenen van hem om de regelmaat veel prachtplaten, waaronder "This Time" uit 1993 mijn persoonlijke favoriet is. Na een aantal jaren stilte verscheen vorig jaar "3 Pears" ook dit was weer een uitstekende plaat, die in de Verenigde Staten de hemel in werd geprezen, maar hier in de Lage Landen wordt doodgezwegen. Het gaat hier waarschijnlijk nooit wat worden met Dwight Yoakam, maar dat heeft niets te maken met de kwaliteit van de platen van de Amerikaan. Dwight Yoakam wordt hier om onduidelijke redenen gezien als exponent van de aalgladde country uit Nashville, maar dat is een misvatting. Dwight Yoakam is een zeer getalenteerd muzikant die er in is geslaagd om traditionele rootsmuziek te verbinden met modernere varianten en dit vinden we ook terug bij Bob Woodruff.

Maar goed, was Dwight Yoakam de nieuwe held van de country in de jaren tachtig, Bob Woodruff was de grote man van de jaren negentig. De cd "Dreams and Saturday Nights" uit 1994 leek zomaar uit het niets te komen en was meteen één van de mooiste country albums van de jaren '90. Met een nummer als "The Year We Tried To Kill The Pain" toonde Woodruff zich als een groot verteller. Maar het album verkocht slecht, en hij werd gedumpt door Asylum Records. Label, geen probleem zou hij gedacht hebben, want ook erna volgden opnames  voor diverse labels waaronder, Restless / Enigma, Colofon en Interscope Records. Zijn liedjes bestonden uit een mix van R & B, country en rock,  en hij heeft daarbij tijdens deze opnames,  een aantal van de meest getalenteerde artiesten  in de wereld aangetrokken waaronder: Emmylou Harris, Benmont Tench (Tom Petty & the Heartbreakers), Gary Tallent (Bruce Springsteen en de E Street Band), Bernie Leadon (The Eagles), James Burton (Elvis), Glen D Hardin (Elvis), Marc Ford (Black Crowes), Sam Bush (New Grass Revival) en Pig Robbins om er maar een paar te noemen. Sound Asleep Records, een Zweeds label, heeft onlangs van deze opnamesessies nog een album uitgebracht met de titel, "The Lost Tapes Kerosine 1999".

Bob Woodruff, was geen croonende honky tonker, maar zijn stem had iets jeugdigs en gejaagds, een aanstekelijkheid  die grensde aan het desperate en maniakale, alsof de geest van James Dean een plekje had gezocht in de keel van Bob Woodruff en het uitschreeuwde. Ik was verbluft door de ongehoorde kwaliteit van Bob Woodruff, die niemand leek te kennen. Na dit meesterstuk kwam hij een paar jaar later met "Desire Road" (1997), iets minder, maar nog steeds veel beter dan bijna al het andere wat toen op de markt kwam. Toen was het afgelopen. Zo plotseling als Woodruff was opgedoken, zo plotseling verdween hij. Woodruff was zwaar verslaafd geraakt aan de alcohol en heroïne. Blijkbaar had geen van zijn vrienden, muzikanten en platenlabels hem kunnen helpen. Van de skidrows aan de oostkust verdween hij naar de skidrows van Los Angeles, waar je, zoals bekend van Bukowski en Paycheck, gemakkelijk in de anonieme zijstraten kon verdwijnen.

Maar nu na 15 jaar staat hij er terug, en verscheen bij Rootsy.nu zijn nieuwste album "The Year We Tried To Kill The Pain". Het gloednieuwe album werd opgenomen in Zweden en we krijgen een mix van nieuwe nummers en heropnames van een aantal favorieten uit het verleden. Zo komen de titeltrack, "Bayou Girl"en "I'm the Train" uit zijn debuutalbum. "Bayou Girl" was het openingsnummer op dit debuut dat meteen kletterde uit de boxen, maar ook de overige songs waren geweldige, bijna achteloos gecomponeerde liedjes met de uitsmijter "I'm the Train" als hoogtepunt. Dit was dan ook een duet met Emmylou Harris in de stijl van haar duetten met Gram Parsons en Harris slepend en meeslepend, hartverscheurend, zo mooi dat je de cd meteen weer van voren af aan opzette, want de liedjes deden nauwelijks voor elkaar onder. Hetgeen we nu ook kunnen zeggen van zijn nieuwe songs, waarvan de teksten worden gekenmerkt door zijn jaren van verslaving, maar ook over verlangen en liefde. Daar de plaat werd opgenomen in Zweden laat Woodruff zich ook bijstaan door een stevige delegatie Zweedse topmuzikanten, bestaande uit o.a.de leden van het Mathias Lilja Trio, Lilja zelf, Fredrik Landh en Clas Olofsson. Maar ook Benmont Tench (Tom Petty & the Heartbreakers) op piano en orgel doet zijn bijdrage op vele tracks. Meteen bij de twee eerste rockende openers is duidelijk dat er  gekozen is voor een ander geluid. De country twang van Woodruff’s debuut heeft meer plaats moeten maken voor een heartland rockende sound. De steel gitaar is nog steeds aanwezig, maar de meest dominante sound is nu jengelende gitaren rock. Er volgen natuurlijk ook rustiger liedjes, waarvan ik misschien soms kan zeggen dat de teksten beter zijn dan de melodieën. Ook de cover van The Supremes "Stop In The Name Of Love", zingt Woodruff in een traag tempo, hier dan wel met de steun van een huilende steel gitaar. Deze song sluit eerder  vreemd af  met een kort piano intermezzo en dit voordat we overgaan naar het volgende hoogtepunt, namelijk het rockende "Bayou Girl", waar Tench dan wel voluit op zijn honky tonk piano kan tokkelen. "I'm Losing You" is wederom een catchy liedje waar het album eindigt met meer oprechte liedjes die sublieme teksten en melodieën hebben.

Een aantal tracks komen dus uit zijn vorige platen en kregen een grondige behandeling, Woodruff doet daarbij een opvallende keuze, maar het is een keuze die goed uitpakt.  Want "The Year We Tried To Kill The Pain" bevat songs die lekker in het gehoor liggen, maar Woodruff kleurt desondanks ook flink buiten de lijntjes in songs die overlopen van pure klasse. Dit album bevat gewoon 12 tracks en het zijn allemaal tracks van een niveau dat buiten het bereik van de gemiddelde rootsmuzikant ligt. Wanneer een onbekende jonge Amerikaanse muzikant met deze plaat op zou duiken, zouden we ook hier superlatieven te kort komen, maar als het voor de 52 jarige Woodruff nog gaat lukken is de vraag. Ik weet de muziek van Bob Woodruff al een behoorlijke tijd op de juiste waarde te schatten, ben dan ook diep onder de indruk van "The Year We Tried To Kill The Pain", nu jullie nog. Ik had persoonlijk niet verwacht dat Bob Woodruff ooit nog een plaat zou maken en had zeker geen rekening gehouden met een plaat van het kaliber van "The Year We Tried To Kill The Pain". De terugkeer van Bob Woodruff is hiermee niet alleen één van de grootste verrassingen van 2013, maar levert ook nog eens één van de mooiste platen van 2013 op.

 

Artiest info
bandcamp  
 

Label: Rootsy.nu
Distr.: Sonic - Rendezvous

video