RICHARD LINDGREN - DRIFTWOOD (THE 309 SESSIONS)

Folk- en countrymuziek uit Zweden, het heeft iets onwezenlijks. Toch is het dat wat je te horen krijgt als je de cd "Driftwood" van Richard Lindgren in de speler stopt en ... onze Zweed blijft ons dit jaar maar verbazen. De ene keer met verstilde alt-country, de volgende keer met perfecte pop en nu weer met een huiveringwekkende portie Americana.

Al zijn daar ook artiesten die drie cd's per jaar uitbrengen, Lindgren was daar vroeger  wat dat betreft een stuk zuiniger in. Tussen iedere studioplaat van hem lag ongeveer een drietal jaren. Na een dergelijk lange periode kan er echter ontzettend veel veranderen. Zo was zijn cd "A Man You Can Hate" (2008) weer net een tikkeltje anders dan de eerste rauwe titelloze debuutplaat "Richard Lindgren" uit 1996 en de volwassen opvolgers "Postcard From Elsehere" (2003) en "Salvation Hardcore" (2006). Een totaal andere plaat trouwens dan zijn voorgangers, want waar artiesten tegenwoordig stoppen met het opnemen van cd's, kwam Lindgren toen met een dubbelaar op de markt met allemaal originals, waarmee hij in de voetsporen trad van collega’s als Dylan/The Band/Young/Springsteen. Het leverde wederom een hele mooie plaat op. Een plaat die zich, net als zijn voorgangers, wentelde in de melancholie van het hoge Noorden, maar ver blijft van de mystieke soundscapes die zo vaak onlosmakelijk verbonden blijken met de wat somberdere klanken uit Scandinavië. Maar de verrassing was dat onze troubadour nog juist geen jaar na "A Man You Can Hate" op de proppen kwam met zijn album, "Poets Drown In Lakes" (2009), live opgenomen met een kleine begeleidingsgroep in de maand april van dat jaar in Lindgren's thuishaven Malmö.

Richard 's album "Memento" uit 2011 is eerder geruisloos aan ons voorbij gegaan, maar was meer een compilatie met songs uit de zojuist vernoemde albums over de periode 1996-2010, dus eerder een Best Of. Lindgren is dus al behoorlijk lang bezig een mooie catalogus op te bouwen. Begin dit jaar verscheen zijn studioalbum, "Grace", dat eenvoud tekent in zijn geheel. Niet zo verwonderlijke als je album met de sfeer van Tom Waits of Dr John en de melodieën van Jimmy Lafave of Andi Almqvist weet te vangen in mooie intieme songs. Maar nu zijn we wel werkelijk verrast want van onze Zweedse troubadour verscheen pas zijn nieuwste album, "Driftwood (The 309 Sessions)", wederom voor het Zweedse label Rootsy.nu, een plaat waarmee hij de rode draad die hij uitzette met zijn voorgangers gewoon verder zet. Alhoewel op het nieuwe album, heeft hij onmiskenbaar zijn muziek uitgebreid, zowel muzikaal als tekstueel. Richard zat tijdens zijn laatste bezoek aan Örebro, een dertig dagen in zijn hotel aldaar en schreef vele nieuwe songs waarvan we nu slechts zes songs kunnen horen op zijn nieuwste album naast één bewerkte traditional "I Wish I Had Someone To Love Me" en een cover van Mississippi John Hurt ("Make Me A Pallet On The Floor").

Vorig jaar op 'Live At Heart' werd een stimulerende prijs uitgereikt aan Richard, een prijs die bestond uit twee weken volpension in een hotel. De kamer 309 (vandaar de titel van het album ...) in Örebro, waar hij meeste songs schreef resulteerde in dit nieuwe album, sessies vanuit deze kamer 309 waren dus de inspiratie voor "Driftwood". Samen met Olle Unenge (gitaar en zang), en twee jonge, zeer getalenteerde Örebro muzikanten Simon Nyberg (gitaar, banjo en mandoline), en Robin Mossberg (contrabas) en sporadisch op enkele tracks Kajsa Zetterlund (viool,) Mats Lindström (bouzouki) en Andrew Smith (accordeon), horen we hier songs die soms zeer Brits en Iers aanvoelen. Lindgren heeft werkelijk een opmerkelijk ingenieuze en bijna poëtisch vermogen om de Engels taal te verwoorden en vervolgens te versieren met  sterke emotionele melodieën. Zo horen we dan ook op deze nieuwe plaat vooral breekbare liedjes, toch heeft de cd een stemmig en gevarieerd klankenpalet, een palet dat fraai kleurt bij Lindgren's stem. Örebro is dan ook in de afgelopen jaren een tweede thuis geworden voor Richard. In minder dan drie jaar, heeft hij de stad twaalf keer bezocht met een toenemende populariteit als gevolg.

Slechts 8 songs op deze plaat maar toch is het een gevarieerd album geworden.  Zowel zijn liefdesliedjes met totaal verschillende aspecten, als "A Miracle Like You" en "Letting Go Of You", kunnen heel goed worden beschouwd met al wat we gewend zijn van zijn eerdere albums, het meer traditionele materiaal waarmee hij deze albums in zijn lange carrière vulde. De Ierse invloeden zijn dan weer meer duidelijk hoorbaar in het folky "I Wish I had Someone To Love Me", met Richard achter de piano. De cover op deze plaat is Mississippi John Hurts "Make Me a Pallet On The Floor", een akoestische, strakke country blues met prachtige fingerpicking van Olle Unenge. Het meer dan 7 minuten durende "Heart of The Land", is misschien wel het hoogtepunt op deze plaat. Duidelijk beïnvloed door Bob Dylan vertelt Richard een boeiend verhaal van een tour eerder dit voorjaar. Zeer vermakelijk en interessant. De sfeer op dit album is echter dusdanig ingetogen en minder uitbundig, dat je nauwelijks het idee krijgt dat Lindgren te koop loopt met de verering van zijn jeugdhelden. Het afsluitende "Guinness song" is eerder een eerbetoon, geschreven om zijn geliefde drankje... een song die het waarschijnlijk omwille van de neiging om mee te zingen, zeer goed gaat doen bij de toekomstige Richard Lindgren concerten. Naast "Heart of The Land" is de titeltrack beslist ook een uitschieter, een nummer dat eveneens bij de eerste beluistering een grote indruk op mij maakte. Hij zingt en speelt dit nummer alsof hij niets te verliezen heeft, waarbij hij zichzelf als drijfhout beschouwt. Een song dat met zijn weemoedige woorden en emoties doet denken aan de legendarische songwriter Burt Bacharach, misschien Jimmy Webb of zelfs Warren Zevon, maar het klinkt gewoon schitterend! Dit nieuwe album "Driftwood" is dan ook van een beklemmende schoonheid en zeker voor insiders interessant spul. Wel is het zo dat pas na ettelijke malen luisteren de acht onheilspellende songs hun diepste geheimen prijsgeven. Richard Lindgren mag zo langzamerhand wel beschouwd worden als één van Zweden beste songwriters, de 8 songs op "Driftwood" zijn zonder uitzondering weer van grote schoonheid. Met name de teksten zijn ronduit prachtig, en blijven zelfs zonder muzikale ondersteuning meer dan overeind. Op de muziek zelf is overigens ook weinig aan te merken:er wordt fraai en ingetogen gemusiceerd door Lindgren’ begeleiders, die zo een ideaal klanklandschap creëren voor zijn prettig gruizige stem.

 

Artiest info
Website  
 

Label: Rootsy.nu
Distr.: Sonic-Rendezvous

video