ERIC SCOTT – WHERE THE WATER RUNS DEEPEST

Eric Scott is een bassist, zanger en componist uit Washington D.C. die tot op heden drie soloplaten op zijn conto had staan: “Divine Static” uit 1999, “Let’s Hear It For The Fools” uit 2002 en “Red” uit 2007. Met een pauze van zes jaar heeft hij zijn fans wel erg lang laten wachten op nieuw werk, maar hun geduld wordt nu eindelijk beloond met de release van zijn uit elf liedjes samengestelde vierde album “Where The Water Runs Deepest”.

In de Amerikaanse vakpers wordt zijn stem en zijn werk wel eens vergeleken met Marvin Gaye, John Mayer en zelfs Lenny Kravitz en het dient beaamd te worden dat er van elk van deze artiesten wel enkele invloeden te herkennen zijn in de muziek die Eric Scott op deze nieuwe plaat brengt.

Voor één keer hebben we eens geen gitarist als soloartiest, maar wel een bassist; het is eens iets heel anders. Het gitaarwerk op zijn instrumentaal minimalistisch geproduceerde liedjes laat Eric Scott met plezier over aan Mike Stacey of albumproducer Scott Smith. Daarnaast is er ook wat toetsenwerk van Brian Simms, nauwelijks opvallende drums gespeeld door drie verschillende muzikanten en in enkele nummers duikt ook Jen Smith op, die enkele tracks heel mooi op cello begeleidt.

Tien van de songs op “Where The Water Runs Deepest” zijn eigen composities van Eric Scott alleen of het resultaat van co-schrijverschap. Er is ook één knappe coverversie van het nummer “Get To Me” dat voor het eerst te horen was op de cd “My Private Nation” uit 2003 van de rockgroep ‘Train’ uit San Francisco.

De muziekstijl die het vaakst gehanteerd wordt door Eric Scott leunt het dichtst aan bij soul, maar ook jazz-, funk- en popmuziek zorgen voor enkele waarneembare invloeden. Hoewel er meestal wel uiterst spaarzaam georkestreerd wordt op de vaak akoestische songs van dit album, zijn er toch ook enkele wat minder sobere nummers te horen, zoals de soulvolle openingstrack “Boston”, het op bluesy wijze gebrachte “Take Me Home” (zie video) en de reggaegetinte slotsong “Mama Let Yo Hair Down!”.

De algemene teneur van de nummers blijft toch vooral geënt op akoestische melodieën en vrij sobere arrangementen die het knappe zangwerk en de warme, emotievolle stem van Eric Scott nog beter in de schijnwerpers plegen te plaatsen. Bij de meest beklijvende tracks noteerden wij voor u het heerlijke “Loneliness Is Speaking to Me”, “Get To Me” en de zeer intimistische songs “Everybody”, “Break Me Open”, “Victim” en de akoestische pianoballad “Forgiven”.

“Where The Water Runs Deepest” is de meest akoestische plaat van Eric Scott, maar we durven hier ook wel te stellen dat het meteen ook zijn allerbeste album tot op heden mag worden genoemd. Met de zonder uitzondering allemaal heel mooie liedjes speel je deze cd van begin tot einde in een mum van tijd en wil je de ‘replay’-toets toch meteen opnieuw indrukken.

(valsam)

"Eric Scott is a singer-songwriter from Washington D.C. with 3 solo records in his discography. His latest 4th release 'Where The Water Runs Deepest' consists of 10 new compositions and a cover version of 'Get To Me' from San Francisco's rockband 'Train'. All tracks are mainly based on acoustic melodies and rather sober arrangements. This accentuates even better the strong and soulful vocal performance and the warm, emotional voice of this very talented artist."
- www.rootstime.be

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Itzall Good Music

video