DREW HOLCOMB AND THE NEIGHBORS - GOOD LIGHT

Drew Holcomb groeide op in Memphis, Tennessee. Sinds enkele jaren is hij gevestigd in Nashville, Tennessee om vandaar zijn muzikale carrière uit te bouwen. Dit doet hij al van in 2005 toen zijn eerste CD “Washed In Blue” uitkwam. Vanaf de tweede cd “Passenger Seat” deed zijn vrouw Ellie mee met de groep en hielp met het schrijven van de songs. In 2011 kwam er dan de derde uit: “Chasing Someday”. deze plaat had wel wat succes want ze geraakte zelf de Bilboard Top 200 binnen.

Niet dat Drew een miskent artiest is. De centen zullen wel binnenkomen want songs van hem werden in ettelijke TV series en promo’s gebruikt. Zo was een song van hem de muziek bij het filmpje die de mensen moest warm maken voor het NBA seizoen 2011-2012. En als een song van jou gebruikt wordt in Dr. House komen er royalty’s van over de hele wereld binnen.

Dat de man succes heeft hoeft na het beluisteren van deze vierde cd “Good Light” niet te verbazen. Dit is een knappe plaat , met songs die iets te zeggen hebben en die vlot in het gehoor liggen zonder dat ze “mainstream” zijn. Denk aan het betere radiowerk van artiesten als Ryan Adams, Jackson Browne, Josh Ritter en David Gray om er enkelen te noemen. Het betere vakwerk dus.

Voor deze plaat bestaat de groep nog uit 4 leden. Tegenover de voorganger is de drummer er afgevallen. Bij de gastmuzikanten zijn er een naam die bij een beetje liefhebber een belletje doen rinkelen: Dan Dugmore op pedal steel. De productie was voor de tweede keer in handen van hun vriend Andy Hunt. De opener maakt direct duidelijk dat je hier met een knappe plaat te maken hebt. “Another Man’s Shoes” laat op een vloeiende gitaar, prominent orgel en mooie samenzang horen dat Josh Ritter niveau gehaald wordt. Het melodietje gaat er zo vlot in dat je binnen de minuut verslaafd bent. Bij de titelsong van de plaat krijg je een americana sfeer zoals Ryan Adams ze op zijn beste platen creëert. De intro met een stuwende mondharmonica, de sound die door een pompend orgel bepaald wordt en de break op het juiste moment.

Bij “Can’t Take It With You” hoor ik Jackson Browne als grote invloed. Het duet “The Wine We Drink” doet denken aan de gevoelige man-vrouw duetten van bij Whiskeytown. De hymne “Tennessee” is de single van de plaat en zal in die staat ongetwijfeld veel gedraaid worden. Voor mij niet het sterkste nummer van de plaat. Het kinderachtig simpele “I Love You, I Do” krijgt door zijn speelse percussie een Jack Johnson gevoel.

Een van de topnummers van de plaat is voor mij “Nothing But Trouble” dat bij mij de geest van Ray Lamontagne oproept, niet in het minst door de bevlogen zangpartij. Maar qua bevlogen zangpartij kan dit niet tippen aan “A Place To Lay My Head” dat zeer diep gaat.

Dat ze als koppel nog in de 7 vette jaren zitten blijkt ook uit titels als “What Would I Do Without You” (knappe ballade) en “Nothing Like A Woman” (stevig rockend in Bob Seger stijl). Om af te sluiten is er het duo “Rooftops” dat zich nestelt in je hersenpan ondanks de stevige gitaarsolo en “Tomorrow”dat als een slaapliedje je zachtjes laat wegwiegen.

Dit is het soort van platen dat het bespreken van muziek zo leuk maakt. Een naam die je om een of andere reden niet kent blaast je van je sokken. De groep speelt als een geolied geheel, de songs zijn van de winkel van simpel en de refreinen zijn verslavend als de beste drug. En de nieuwsgierigheid naar de man zijn andere platen is meer dan geprikkeld. Maar voor de lezer die deze Drew Holcomb niet kent is er maar 1 devies: koop die plaat.

(Lisael)

 


Artiest info
Website  
 

bandcamp

Label: Magnolia Music LLC

video