JASON ISBELL - SOUTHEASTERN

Alle goede dingen bestaan uit drie. Deze regel gaat blijkbaar ook op voor de alom geprezen, uit Green Hill, Alabama , afkomstige singer-songwriter Jason Isbell. Vooreerst slaat hij ons zo goed als knock-out met zijn fantastische nieuwe album “Southeastern, vervolgens stapte hij in het huwelijksbootje met singer-songwriter - violiste Amanda Shires en last but not least geraakte hij in 2012 af van een zware alcoholverslaving die hem al langer parten speelde. “Southeastern” is een zeer persoonlijk solo album geworden, waar Jason Isbell in twaalf zelf geschreven songs, zowel zijn duivels bezweert die al jaren door zijn hoofd spoken, als regelmatig zijn vreugde over de daken uitschreeuwt, met een hart en ziel die overlopen van geluk door het vinden van een nieuwe liefde en het uitzicht op een kleurrijke toekomst. Amerika ligt al een tijdje aan zijn voeten en ongetwijfeld zal Europa ook volgen.

Jason Isbell verwierf voor zijn solo carrière al de nodige faam als gitarist en songwriter voor de vermaarde Southern rock band, de Drive-By Truckers. Maar drie grote pionnen in dezelfde band, met Patterson Hood, Mike Cooley en het grote talent van Jason Isbell, bleek teveel zodat er spanningen kwamen. Ze besloten in vriendschap te scheiden en Isbell stond er dus alleen voor. Hij bracht in 2007 zijn eerste album “Sirens Of The Ditch” uit en stichtte zelf een band met als begeleidingsgroep The 400 Unit, waarmee hij drie albums uitbracht. Maar de alcoholduivel loerde nog altijd om de hoek en bovendien was Isbell bevreesd dat hij zonder alcohol de inspiratie zou kwijtspelen om goede songs te schrijven. Gelukkig konden zijn vrienden hem overtuigen iets serieus aan zijn verslaving te doen en schreven ze hem in voor een rehab. Jason Isbell kwam er herboren uit, zweerde het op stap gaan na de shows af, trouwde met Amanda Shires en werkte ijverig aan zijn nieuwe plaat “Southeastern”, een album dat hem zonder meer op gelijke voet zet met de top van de Amerikaanse singer-songwriters en country-rock artiesten. Justin Townes Earle, Ryan Bingham of Ryan Adams, waarmee hij verleden jaar nog in Engeland toerde als special guest, hebben er een ernstige concurrent bij.

Met “Southeastern” is het net of Jason Isbell een nieuw tijdperk voor hem inluidt. Dit album is ondanks enkele knappe, donkere Southern gothic getinte verhalen, het album van hoop en een ode aan de liefde geworden. De productie van het in Nashville opgenomen album lag in handen van Dave Cobb (Jamey Johnson, The Secret Sisters) en ook een deel van zijn band, The Super 400 vult met keyboardspeler Derry de Borja en drummer Chad Gamble de gelederen. “Southeastern” is een gevarieerd album geworden, dat zijn nieuwe liefde op de voorpost plaatst, met de hartverscheurende op akoestische gitaar en emotionele zang steunende openingsballade “Cover Me Up”, dat met diep snijdende slidegitaar de woorden “I sobered up and I swore off that stuff forever” nog schrijnender maakt, samen met de gelofte “Girl, leave your boots by the bed we ain’t leaving this room”. In de walsende en Ryan Adams getinte opvolger “Stockholm”, met knappe backing vocals van Kim Richey, wordt duidelijk waar de vonk oversloeg voor een hopeloos verliefde Jason Isbell, net op tijd trouwens, want in de romantische met violen en tweede stem van zijn kersverse bruid Amanda Shires opgeluisterde country ballade “Traveling Alone”, zegt hij de eenzaamheid van een artiest op tournee kotsbeu te zijn.

Janson Isbell heeft niet veel meer nodig dan zijn aangrijpende stem en zijn akoestische gitaar om je naar de keel te grijpen en ontpopt zich op “Southeastern” als een even knap storyteller. Zo doet het hemels mooie en droef getokkelde “Elephant” het intrieste verhaal van een kankerpatiënt die bijgestaan wordt door een vriend en afsluit met de harde conclusie “No one dies with dignity”. In het naar James Taylor mijmerende “Different Day” werpt hij dan weer een blik op zijn denkwereld in het verleden en in het breekbare “Live Oak” projecteert hij zijn oude ik in de mooie woorden “There’s a man who walks beside me, he is who I used to be”, omhult in de donkerte van een geladen bariton gitaar. Maar “Southeastern” kan ook stevig uit de hoek komen zoals in de vurige, Springsteen gekleurde country rocker “Flying Over Water” of het rechttoe rechtaan rockende “Super 8”, dat met snerende elektrische gitaren deze hotelketen de grond inboort met de veelzeggende woorden “I’m better of sleeping in the county jail”, vocaal bijgetreden door de snijdende stem van Will Johnson van Centromatic.

Elk nummer van “Southeastern” heeft zo wel iets typerends en zorgt ervoor dat Jason Isbell voorlopig het album van zijn jonge leven gemaakt heeft. De eindejaar lijstjes komen naderbij en wees maar zeker dat “Southeastern” de hoogste toppen zal scheren. Mijn nummer één is hiermee alvast bepaald.

Yvo Zels

 

 

 

 


Artiest info
Website  
 

video