TOM MANK & SERA SMOLEN - SWIMMING IN THE DARK

 

Muziek is als een spirituele ontmoetingsplek, tussen de luisteraar en de muzikant of tussen musicerende vrienden, ook al zijn die verspreid en toevallig niet op eenzelfde plaats. Zolang er maar zielsverbondenheid is en begrip voor elkanders eigenheid! Dit ‘Swimming In The Dark’ album werd in diverse studio’s opgenomen, deels in de Coldbrook studio in Bearsville NY maar ook verspreid over New York, Minneapolis en zelfs in een studio in België. Het doet echter niets af aan het sfeervol geheel dat als een eenheid overkomt waarin draden van melancholie en verlangen verstrengeld zitten. Als geen ander weet het duo Tom Mank en Sera Smolen dergelijke poëtische sfeer te creëren waartoe Tom met zijn fijne beeldtaal nog toe bijdraagt. Al bijna twintig jaar spelen en toeren de zanger/gitarist en de klassiek geschoolde celliste samen. Zij lijken muziek te ademen als hemelse dauw. Dit album is hun zesde, wederom geproducet door Julie Last, die hier en daar ook meezingt. Niet minder dan acht vocalisten voegen zich om beurt naast de warm donkere stem van Tom Mank, songpoëet uit Ithaca. En bovenal die heerlijke celloklanken verweven zowel troost als mededogen in de zanglijnen.

Hun eerste album ‘Where the Sun Meets the Blue’ uit 2007 blijft een van die platen die je omwille van hun haast klassieke schoonheid nooit zult wegbergen. Deze ‘Swimming In The Dark’ heeft dezelfde bluesy pasteltinten waaraan andere instrumentalisten hun toetsen toevoegen zoals op een impressionistisch schilderij. Zo geeft Gait Klein Kromhof met zijn harmonica bijv. nog meer desolate weidsheid aan het landschap in ‘Sergeant Oliver’ en aan de onderliggende tragiek, tegelijk pijnstiller voor de ziel. Ook de accordeon van Tim DesRosiers kleurt mooi de melancholie in rond de figuur van de vader in het intieme en wellicht autobiografische ‘Running Like The Wind’. Percussionist Manuel Quintana hecht een licht jazzy groove aan ‘Long Long Life’ en vergezelt het mid-tempo ‘Green Apple’ met lichte toets. De vrouwelijke zangstemmen wisselen elkaar af en variëren in toonaarden van lieflijkheid, mededogen of troost.

Maar het zijn vooral de cello, en ook de viola en violen, die telkens voor rillingen zorgen. Het prachtige ‘Liberate The Sun’ is min of meer een hymne, een van de mooiste songs die ik dit jaar al hoorde met bijkomend nog de pianobegeleiding van Kathy Ziegler. Amy Merrill sluit aan met viola en viool en omlijnt het onzegbare. Tom Mank is een meester in het uitrollen van een gevoelsbedding zowel met zijn zang als met beeldtaal. Die blijft eenvoudig ook als hij complexe emoties aanroert. Soms zingt hij haast fluisterend zoals op het droefgeestige ‘Sophie’s Blues’ waarbij Kirsti Gholson hem als het ware een schouder biedt. Welke song hij ook zingt, steeds vinden stem en cello elkaar intuïtief in die immer aanwezige onderstroom van verlangen, koestering of verzet, zoals in het pareltje ‘Tear Down The Walls’ met wederom viola en viool. Tom Mank is zo iemand die graag in het landschap verdwaalt of naar het mysterie van de maan reikt. Het maakt dat je dit album wederom liefst blijvend in je nabijheid houdt om er telkens weer naar te grijpen wanneer de ‘draaglijke’ lichtheid van het bestaan je weer eens bezwaart.

Marcie

Both poets/musicians, Tom Mank and Sera Smolen, since 1994 together, composing and traveling and now ‘Swimming In the Dark’, - Tom Mank with is restless soul on fire, and angel Sera with her touching heartbreaking cello, - are making all the songs on this album beautiful, specially the symbolic ‘Liberate The Sun’, the most magic song that I have heard this year.
– www.rootstime.be

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Ithaca Records

info: Hemifran

video