JO HARMAN - DIRT ON MY TONGUE

Van dit debuut lopen we al zo’n half jaar wild, edoch een recensie konden we, beleefd als we zijn, vooralsnog niet schrijven, omdat het wachten was op de officiële release op het vasteland. Onze dichte vrienden weten intussen van wanten, omdat we hen herhaaldelijk om de oren sloegen met dit of dat nummer uit deze ‘Dirt On My Tongue’. Intussen verspreidt de reputatie van Jo Harman zich de laatste maanden in haar thuisland, de UK, als een olievlek en daar is alle reden toe. Onze noorderburen hebben ook al kennis gemaakt (op Parkpop) en op 28 oktober is het aan onze beurt, in de AB. Op basis van de cd en de live clips waar het op het net van wemelt, is dat iets om meegemaakt te hebben.

Hoe jong ze nog is, ze zingt rock en blues en gospel als de besten. Men vergelijkt haar dan ook constant met grote kanonnen als Bonnie Raitt en Susan Tedeschi, die bovendien twee gitaristen extraordinaire zijn. Dat laat Jo over aan secondant Mike Davies, die nog meer instrumenten ter hand nam en trouwens ook de productie op zich nam, maar ze heeft wel elf van de twaalf songs op ‘Dirt On My Tongue’ gepend, drie alleen, de rest met de hulp van Mike Davies en een keertje bassist John McKenzie. De enige cover, ‘Fragile’ van de Amerikaan James Maddock (van diens ‘Sunrise On Avenue C’, 2010) heeft ze dan nog aangepast aan haar eigen interpretatie. Op de hoes dankt ze overigens Maddock voor zijn toelating.

Stilistisch wijkt ze enigszins af van de gedoodverfde rolmodellen (we vonden ook Anouk, Joss Stone, zelfs Eva Cassidy in het meer etherische werk, ‘Cold Heart’ bvb.), want de cd straalt, naar verluidt in tegenstelling tot haar live performances, een grote rust uit. We hebben niet toevallig ook gospel vermeld, omdat nogal wat songs in die richting gaan: statige anthems en torch songs (‘(This Is My) Amnesty’, ‘Fragile') en, al hebben ze geen  ‘religieuze’ inhoud, gospels (‘I Shall Not Be Moved’, ‘Sweet Man Moses’, ‘Cold Heart’) In interviews steekt Jo haar bewondering voor Aretha Franklin, ‘The Queen Of Soul’, niet onder stoelen of banken, en ook Gladys Knight is een lichtend voorbeeld) Het is zelfs wachten tot nummer vier, ‘Heartstring’ voor we een uptempo nummer krijgen, meteen al iets waar Bonnie of Susan vermoedelijk hun tanden in zouden zetten. Maar dan gaat het weer andere richtingen uit: één van de grootste troeven van ‘Dirt On My Tongue’ is dan ook de variatie.

Een andere is dat alle songs meteen ‘klassiek’ klinken, we bedoelen dus niet een ‘doorslagje vàn’, maar wel in de betekenis van ‘meteen vertrouwd’, alsof je dit al jaren kent. Jo Harman laat het allemaal ook zo goed klinken, vaak vergezeld van een opvallend koortje: ze is technisch uitstekend en al kan ze allicht nog groeien als zangeres door te léven, ze weet emotie in haar zang te leggen. Zovele maanden na onze eerste beluistering, begrijpen we nog altijd waarom we toen stomverbaasd toeluisterden. In de tussentijd zijn we wel een paar keer van favorieten gewisseld, ook al een goed teken. Als we dan toch naar dat eiland moeten, nemen we zeker al ‘(This Is My)Amnesty’ en ‘Fragile’ mee, beladen als die zijn met emotie. En in de wat fellere dingen ‘Better Woman’, als edit beslist een kandidaat single. Maar we zouden liever het hele album meepakken, omdat het een foutloos parcours is. We sluiten dan ook graag met een boude bewering: ‘Dirt On My Tongue’ is een heel indrukwekkend debuut en een plaat van een ontroerende schoonheid. 

Antoine Légat.

 

Translation:

It’s practically half a year that we are crazy about this début. However, as we try to be polite, we couldn’t review it earlier on, as we waited for the official release on the mainland. But our close friends know by now all about it, as we harassed them continuously with this or that song from ‘Dirt On My Tongue'. Meanwhile, in recent months, the reputation of Jo Harman widely spread in her home country, the UK, as quickly as an oil stain, and for good reason. Our Dutch neighbors have also been introduced (at Parkpop) and October 23rd it is our [Belgian] turn, in the AB (NOTE: the all important spearhead Brussels venue) Based on the CD and live clips abounding on the net, this is not to be missed.

She may be quite young, but she sings rock and blues and gospel as the very best [in her trade]. Therefore she’s constantly been compared with big guns like Bonnie Raitt and Susan Tedeschi, who happen to be guitarists extraordinaire. Jo leaves that part to secondant Mike Davies, who played more instruments [on the record] and actually did production. But she wrote eleven of the twelve songs on ‘Dirt On My Tongue’, three by herself,  the rest with help from Mike Davies and in one instance together with bass player John Michael Mckenzie. The only cover, 'Fragile' is penned by the American James Maddock (stemming from his ‘Sunrise On Avenue C’, 2010) She adapted the tune to her own concept. In the liner notes she humbly thanks Maddock for allowing her to do so.

Stylistically, the record differs slightly from the ones by the poised role models (we also found references to AnoukJoss Stone and even Eva Cassidy in connection with the more ethereal work, like 'Cold Heart') because the CD has a sense of venerable calm, allegedly unlike her live performances. It’s not by chance that we mentioned gospel, as quite a few songs go in that direction: stately anthems and torch songs ('(This Is My) Amnesty' , 'Fragile') and, although they have no 'religious' content, gospels ('I Shall Not Be Moved‘, ‘Sweet Man Moses', again 'Cold Heart') In interviews Jo stresses her admiration for Aretha Franklin, the Queen of Soul [and gospel]', and Gladys Knight is another shining example. You even have to wait for number four, ‘Heartstring’, before you get an uptempo song, and indeed something Bonnie and Susan probably would like to put their teeth in. But after that one the record again goes in all kinds of the directions: therefore, one of the major strengths of ‘Dirt On My Tongue’ is variation.

Another asset is that all songs immediately sound ‘classic’, and by that we do not mean that they are ‘a carbon copy of…', but that they immediately tend to sound familiar, as if you know them for years already. Jo Harman also sings them all so darn well, sometimes in the presence of a remarkable choir: she’s technically already excellent, although with age she can and will surely keep on growing [in the rendering of the songs]. But for now: when she sings, it’s pure emotion.  So many months after our first listen, we still understand why we were dumbfounded in the first place. In the meantime, we swapped quite a few times our song preferences, which is also a good sign. If we have go to that mythical island [NOTE: with just ten records of our own craving in the luggage], we definitely would take ‘(This Is My) Amnesty' and 'Fragile' with us, as they are laden with emotions. And amongst the rockers, 'Better Woman' would be our sweet tooth, and a single candidate, as an edit (NOTE: we have not checked what’s been or is to be released) But we would rather take the whole album to that island, because it’s quite simply faultless [from start to finish]. We rest our case, but not without this bold assertion: ‘Dirt On My Tongue‘ is an impressive début and a record of a stirring beauty.

Antoine Légat 

Artiest info
Website  
 

Label: V2

video