STACKHOUSE - BIG FISH BOOGIE

We waren al redelijk enthousiast over hun EP die ze in 2010 uitbrachten. We ontwaarden er serieus wat talent in en waren dan ook benieuwd of hun eerste volwaardige cd al dat goede zou bevestigen. Na exact één luisterbeurt waren we al gerustgesteld. Stackhouse heeft met “Big Fish Boogie” een prima tot uitstekend album op de markt gebracht.

En neen er zit geen fout in de groepsnaam. De band is vernoemd naar Houston Stackhouse, de oude bluesmeester die op zich al een bron van inspiratie was en invloed had op giganten als Robert Nighthawk, Elmore James, Sonny Boy Williamson en andere meesters uit die bloeiende jaren 40 en 50 van de vorige eeuw.

Er zit nogal wat leeftijdsverschil tussen de groepsleden. Zowat veertig jaar tussen de oudste en de jongste generatie, but so what? Als dit leidt tot een geslaagde symbiose van muzikale ervaring en jong muzikaal geweld kan dit toch alleen maar boeiend zijn? Gelukkig zijn beide generaties, zeg maar bezeten van de voormelde Chicago bluesperiode en wordt er zelfs door de inbreng van de nieuwste muzikale garde een soort van nieuw leven in de stijl geblazen. Het straffe aan deze release is dat Stackhouse perfect de sfeer weet op te roepen van die toch wel gouden muzikale periode, soit door eigen nummers, soit door zorgvuldig uitgekozen covers.

De absolute hoogtepunten van deze plaat zijn, naast briljante versies van Elmore James’ “Fine Little Mama” , trouwens volledig in de geest van de legendarische bluesman gebracht, en Alden Bunn’s aka Tarheel Slim “Screamin’ And Cryin’”, twee eigen nummers! Het fantastische “Scandall Boogie” gepend door Machiel Meijers is een eerbetoon aan Big Walter Horton. Meijers zelf is hier niet minder dan meesterlijk op de mondharmonica. Eigenlijk kan je beter zeggen op heel de uitgave wat eveneens kan aangstipt worden voor de rest van de band. Willem van Dullemen die tekende voor het andere hoogtepunt “Flood Water Rising” is een verdomd straffe en inventieve gitarist. En dat kan je ook weer zeggen van Emiel van Pelt die tekende voor het instrumentale “Peltdown”.

We zouden haast de rest van de band vergeten aan te halen wat onvergeeflijk zou zijn gezien hun essentiële bijdrage aan de totale sound. De ritmesectie met Fred van Unen op Double Bass en Bert Post op drums zijn eigenlijk de fundering-leggers en onontbeerlijk in het welslagen van het plaatje. De afsluiter van dienst is de titelsong en even verrassend als boeiend te noemen: pianoboogie met gastmuzikant Ruud van Ingen briljant op de toetsen. Wij vinden dit prima werk en voor liefhebbers van de aangehaalde muzikale periode een verrijking van uw verzameling!

Luc Meert

 

27-10-2013 - Café de Canse Poort (CD tour) - Gorinchem - 15.00 h
31-10-2013 - Bluezy Radio (CD tour) - Radio Ridderkerk - 20.00 h
03-11-2013 - Café van Diggelen (CD tour) - Schiedam - 17.00 h
20-11-2013 - Live Uit Loyd (CD tour) - Radio Rijnmond - 22.00 h
19-01-2014 - Bluessociëteit l'Esprit - Rotterdam
15-03-2014 - Rotown (Meijers & van Dullemen) - Rotterdam

 

 


Artiest info
Website  
 

Label: Stack Records
Distr.: Sonic Rendezvous

video