THE BUSH LEAGUE - CAN OF GAS & A MATCH

“Can Of Gas & A Match” is een meer dan aangename kennismaking met The Bush League. Het kwartet had al in eigen beheer twee live albums uitgebracht maar eigenlijk kan je deze release als het debuutalbum van het kwartet beschouwen.

Elf nummers krijgen we te horen, haast allen door de band of bandleden (mede) geschreven en nergens minder dan boeiend te noemen. Ze slagen er in om de brug te slaan tussen traditionele blues en meer moderne sound. Voorzeker herken je elementen van Delta-, Chicago-, Piedmont- en vooral Country Blues maar evenzeer wordt die sound zijdelings overgoten met wat tegen de bluesrock aanscheurende gitaren en declamerend gezang.

De opener van dienst, tevens titelnummer, demonstreert bijvoorbeeld moeiteloos tot wat fraais die diverse invloeden kunnen leiden. Stuwende ritmesessie met Royce Folks op de bas en Debbie Flood, uitstekend op de drums die de rode loper uitrolt voor het betere gitaarwerk van Shane Parch. Deze laatste schittert trouwens heel de release door , of hij nou de slide laat janken, heerlijk akoestisch beklijvend weet te zijn of de snaren rockend weet te geselen, hij is indrukwekkend. Zanger John Jason Cecil heeft de gepaste stem voor dit soort muziek.

Er is genoeg variatie te vinden op dit album: het aanstekelijke “Don’t Touch My Liquor” drijft op een zware riff en staat in schril contrast met het fantastische, voorafgaande, zachte akoestische “Gotta Woman”. De vette slide maakt van deze moerasboogie een voltreffer. “Runnin’ Through The River” laat je nogmaals kennis maken met de veelzijdigheid van de band. Het ritmisch drumwerk en het fantasierijke snarenspel maakt de rockende song ook al een schot in de roos. Jammer van het onnodige echo-zangeffect of we hadden het wierookvat niet gespaard.

Het tweede deel van het album blijft even boeiend. Een absolute hoofdrol is weggelegd voor het briljante “Mexico”. Parch is grandioos op de Resonator. Een slide-rockend nummer met strakke drumlijnen en Cecil op zijn best, je moet dit nummer gehoord hebben! Het wat meer traditioneel te noemen “Penicillin” rockt aanstekelijk en herbergt alweer een prima snarensolo. De trage van dienst “38 Special Blues” is eerder een verademing dan wel een openbaring te noemen maar dat is te wijten aan de sterkte van de andere songs. Veel bands zouden willen tekenen voor dergelijke song. Onnodig te herhalen dat Parch alweer schittert. We missen hier wel de credits van de toetsenist van dienst die eveneens prima werk levert.

We betrappen er onszelf op dat we haast iedere song apart gaan belichten wat echt niet nodig is. Deze uitgave is een uitstekend album en als debuut meer dan veelbelovend te noemen. Als pakweg Burnside en Cashman u weten te bekoren mag u deze release zonder probleem aan uw collectie toevoegen. Op de cd staat een extra nummer dat niet online te verkrijgen is. Over het waarom hebben we het raden maar “Prodigal Son” van Wilkins is als afsluiter een akoestische schoonheid die een extra reden is het album om die reden te bestellen

Luc Meert

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video