MORGAN O’KANE - THE ONE THEY CALL THE WIND

Songwriter en banjospeler Morgan O’Kane uit Charlottesville, Virginia, tevens milieuactivist en één van de rebelse ‘Hackensaw Boys’, blijft wild om zich heen schoppen ook in zijn derde soloalbum. Daarvoor gebruikt hij zijn rauwe ‘shouters’ stem, opjagende banjoritmes, valiesdrum, tamboerijn en triangel. Als hij zijn heftige songs vertolkt is het alsof alle opgehoopte emoties tegelijk een uitweg zoeken. Ooit was hij een busker die met zijn kickdrum in parken en andere open ruimtes van leer trok en diezelfde felheid stroomt nog steeds door zijn aderen ook op dit derde album, terwijl zijn vorige ‘Pendulum’ uit 2002 nog vers in het geheugen ligt. Ook enkele van zijn kompanen uit de ‘Hackensaw Boys’ en op vorige albums zijn weer van de partij, zoals Ferd Moyse IV met fiddle en Ezekiel Healy met dobro en draailier, wiens slide spel je eveneens aanzuigt. De afwezigheid van Leyla McCalla met haar cello wordt gecompenseerd door de New Yorker J.R. Hankins met zijn bugel, wat pittoreske fanfarekleur en stemmige mood toevoegt aan de gedreven songs van O’Kane.

In de originele songs van Morgan, die sterk aanleunen bij het Appalachian traditioneel songmateriaal, volgen de beelden en associaties elkaar op als een orkaan- of prairiewind. Soms is het alsof hij meegezogen wordt in de staart van een ‘dust bowl’ dan weer in de vaart van een woeste zeemansreis. Het laatste ‘Fiddler’s Green’, een tocht met het ‘Freeport 36’ zeilschip, lijkt inderdaad op een piratenlied waar de roep van de aalscholvers haast spookachtig aandoet. Domino Kirke zingt hierop backing mee. Morgan blijft ook de activist die mistoestanden of milieucatastrofes aanklaagt zoals in ‘Shroud of Turin’ waar kankerverwekkende stoffen in de lucht blijven hangen. In zijn songs gaan verdoemenis en verlossing vaak hand in hand, alsook elementen als aarde en vuur, doorkruist met liefdeshunkering. In die zin verlangt hij in ‘Darragh’s Kitchen’ naar rust gepersonifieerd in Magdalen en ook in het weemoedige ‘My Girl’ met sfeervolle draailier ontwaar je eenzelfde verlangen.

Maar voor het overige zijn alle songs van Morgan jachtig, driftig, koortsachtig en soms gewoon bedwelmend. Ik hield ook bijzonder veel van het instrumentale ‘Last Chance’ met die bezwerende drum en fiddle. ‘Compass Rose’ met de fiddle als lokroep en ‘Wasteland’ hebben eveneens dat begeesterende. De rusteloze Morgan en zijn muziekvrienden verstaan de kunst om verschroeiende passie met virtuoze muzikaliteit te vermengen zodat je in hun kielzog meegesleept wordt in hun visie op de mensheid, leven, liefde en dood, verwoord in muzikaal proza en strijdbare poëzie. De zanger woont nu in New York en was ook betrokken in campagnes tegen de mijnontginning en andere projecten, maar hij blijft in de eerste plaats de in Virginia opgegroeide banjospelende jongen die al zijn talenten alsook zijn inspiratie in stelling brengt om zijn boodschap uit te dragen en zijn muziek compromisloos bij de tradities te laten aansluiten. Als hij ergens met zijn banjo Live opduikt dan zal dit gegarandeerd gensters geven.

Marcie

May 15, 2014 Geel (B) Bacchus Cafe - Gratis
May 17, 2014 Utrecht (NL) Tivoli De Helling
May 18, 2014 Rotterdam (NL) Het Klooster
June 14, 2014 Nijmegen (NL) Kids N Billies
June 17, 2014 Amsterdam (NL) De Nieuwe Anita
June 18, 2014 Amsterdam (NL) Sugarfactory (radioshow)
June 19, 2014 Middelburg (NL) Kaffe het Hof
June 20, 2014 Waardamme (B) Muddy Roots

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Dollartone Records

info: Klanderman Promotion

video