SONGDOG - LAST ORDERS AT HARRY'S BAR

In de categorie “veel te goed bewaarde geheimen”, krijgen we de zesde plaat te horen van het wisselende combo rond de figuur van songwriter Lyndon Morgans. Deze veel te onbekende Welshman heeft een stem die bij momenten heel sterk aanleunt bij die van Elliott Murphy en hij schrijft liedjes die weliswaar als “folk noir” omschreven worden, maar die evengoed uit cabaret en country putten.

Deze songcyclus draait helemaal rond het begrip”laatste”: van de sfeer die in het café hangt, wanneer het laatste rondje afgekondigd wordt, tot de laatste slok van “nog eentje en dan slapen”, tot “de laatste keer dat ik/we...”, enfin, dit gaat over afscheid nemen van mensen, van dingen, van liefdes, van Het Leven en ik kan maar één voorafconclusie formuleren: dit is een machtige plaat geworden. Wanneer ik dit uittik, heb ik de plaat meer dan dertig keer gehoord en ik moet zeggen dat ze bepaald verslavend werkt. Dat heeft met veel dingen te maken: de stem heb ik al vermeld, maar daar komen nog heel wat dingen bij. Bij voorbeeld is er de frasering van Morgans: die mens kan op een ongelooflijk natuurlijke wijze de dingen formuleren en uitzingen. Hij beschikt daarenboven over een club heel straffe begeleiders. Mij zijn ze allemaal onbekend, maar neemt u rustig van mij aan dat Karl Woodward (gitaar/banjo/mandoline), Jasper Salmon (viool), Dave Paterson (drums/accordeon) en Mal Phillips (bas), bijzonder kundige muzikanten zijn, die erin slagen de veertien songs op akelig perfecte wijze muzikaal te kleuren.

Het resultaat is een plaat van bijna een uur, die je absoluut in haar geheel moet beluisteren, terwijl je niks anders doet, behalve meegaan in de wat schemerige avondlijke sfeer die door de plaat opgeroepen wordt. Dan komt de muziek van deze CD over je heen als een weldadig warm bad, waarin je je niks aantrekt van de boosaardige wereld daarbuiten. Ook al wordt er gezongen over dingen die je kwijt raakt, je blijft je comfortabel voelen als onder een warme deken, terwijl je voor het raam zit te kijken naar de sneeuw die buiten valt. De verhalen van Lyndon Morgans dragen titels als “A Thousand Roads To Hell”, “Monster of the Deep” en “The Kid in the Super 8-film”, maar ook, meer tongue-in-cheek “The Lies I Tell Valerie” of “Sex, Death & Country Music” en ze vormen samen een heerlijke lappendeken, waaronder je je graag mag neervlijen terwijl je het voortvliedende leven overschouwt.

Denk bij momenten aan Nick Cave of Willard Grant Conspiracy: ze klinken, net als Songdog, soms onheilspellend en donker, maar evengoed stralen ze sprankels van hoop uit. Dat noemen we dan doorgaans “pakkende” muziek. Zo van de soort die je raakt...wel dat is precies wat er met deze plaat gebeurt: ze raakt je. En nog niet zo'n beetje....

Mooi, pakkend, gevarieerd....u merkt al uit welk laatje adjectieven ik pluk. U moet dit, met andere woorden, dringend eens beluisteren, want dit is een ongelooflijk mooie songcyclus geworden..

(Dani Heyvaert)

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding:
SONGDOG
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime hier zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

 

Artiest info
Website  
 

video