DIX - FOR LOVE

Ruim vier jaar geleden werd het hele Americanaminnende deel van de Lage Landen compleet dooreen geschud door “Sayonara”, de debuutplaat van de Nijmeegse band DIX, die daar meteen een visitekaartje van jewelste uitdeelde en in een moeite de verwachtingen voor de 'moeilijke tweede' heel hooggespannen achterliet.

Die tweede is er nu en ik mag al meteen zeggen dat de Heren Van Haalen, van Oijen, Ariëns en Ensink alweer de lat overschrijden, zonder ze zelfs maar aan te raken. Dat heeft alles vandoen met de kwaliteit van de elf hier gepresenteerde songs en met het muzikale vakmanschap dat nodig was om de songs tot leven te wekken.

Zes weken lang kampeerde deze CD in de speler van m'n auto en dat is hoogst uitzonderlijk. Niet dat ik weinig onderweg geweest ben in die periode, maar ik kon er maar niet toe besluiten om de plaat mee naar binnen te nemen en aan de bespreking ervan te beginnen. Gevolg daarvan is nu wel, dat ik de plaat welhaast achterstevoren kan meezingen en dat ik perfect aanvoel welke intro volgt op deze of gene outro. Ik kan ondertussen alle teksten meelippen, al ben ik helemaal geen tekstenman, ik speel vol overgave de luchtbanjo en ik kan me, zonder dat ik enige aandrang tot verzet voel, moeiteloos keer op keer 36 minuten lang laten meeslepen door deze heerlijke plaat, die ik, alles welbeschouwd, zo sterk vind omdat ze bijzonder geloofwaardig overkomt.

Dit is geen plaat van Lagelandse bleekscheten die spelen dat ze de Americana ontdekt hebben, nee, dit is gewoon een hele fraaie plaat, waarvoor de Americana niks minder of niks meer is dan de knappe verpakkingsvorm waarin ze gegoten is. De aftrapsong, “Dylan Says”, zet meteen de toon: de Dylan in kwestie wordt niet bij de voornaam genoemd, maar dat Uncle Bob bedoeld wordt is zonneklaar.

“Balls On Fire” is er nog zo eentje: zelden de onrust van de jeugd zo treffend weten bezingen als in deze song. En zo gaat dat maar door: werkelijk elk laatje uit de Americanawinkel wordt opengetrokken en overal worden pareltjes te voorschijn getoverd, die in elk zichzelf respecterend muziekprogramma op de radio aan bod zouden moeten kunnen komen.. Het vals-opgewekte “Happy Song”, bijvoorbeeld, is zo'n spring-in't veld-song met een fijne dubbele bodem, en “Gethsemane” -een verwijzing naar de tuin aan de voet van de Olijfberg uit de Bijbel- bevat voldoende tristesse om de hele dag mee door te komen.

“Billy Spink”, een bijna woordenloos polkaatje-met-verrassingen-in-het-ritme, is heel gevaarlijk wanneer je 't besluistert tijdens het rijden: je waant je op eindeloze Amerikaanse highways, maar dan zonder snelheidsbeperking en dat is geen goeie combinatie, als je in werkelijkheid in Vlaanderen blijkt rond te tuffen. De titelsong herinnert ons aan het beste van J.W. Roy en dat is op onze waardenschaal geen gering compliment, aangezien die man volgens ons de Americana hier op de kaart heeft gezet. Het afsluitende hidden track-wiegeliedje “Go To Sleep” sluit daar, afgezien van de iets langer uitgevallen stilte tussenin, naadloos bij aan en vormt zo een erg mooi orgelpunt van een bijzonder fraaie plaat die, als het van ons afhangt, de start betekent van een erg hoge vlucht voor een vijftal, dat nog al te onbekend is gebleven. Dringend, heel dringend te ontdekken!

(Dani Heyvaert)

 

 

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding:
DIX
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime hier zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

 


Artiest info
Website  
 

video