SELWYN BIRCHWOOD - DON’T CALL NO AMBULANCE

Dat Alligator Records een neus heeft voor talent is intussen wel genoegzaam gekend. Uit de ellenlange lijst artiesten die dit moge aantonen citeren we voor de vuist weg de veel te vroeg overleden Michael Burks en Shemekia Copeland. Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid durven wij stellen dat daat ook Selwyn Birchwood mag aan toegevoegd worden.

De 29 jarige Birchwood nam zijn eerste gitaar ter hand toen hij dertien was. Zoals zoveel gitaristen ontdekte hij een paar jaar later Jimi Hendrix. Echter ging Selwyn niet wanhopig de legendarische gitarist gaan trachten te imiteren maar ging hij wel op zoek naar de roots van diens muziek. Het is zo dat hij King, Waters, Lightnin’ Hopkins en later Buddy Guy ging ontdekken. Die laatste noemt hij zelf zijn belangrijkste invloed.

Onder impuls van Sonny Rhodes diepte hij dit verder uit en nam in 2011 zijn eerste album op. In 2013 won de band al The International Blues Challenge in Memphis. En die band kent een niet alledaagse bezetting. Birchwood zelf die naast de zang ook de elektrische gitaar en Lap Steel speelt weet zich te omringen met veteranen Regi Oliver, saxofoon, Donald Wright, bas en Curtis Nutall, drums.

“Don’t Call No Ambulance” heet de plaat en ze is voor ons een meer dan aangename kennismaking geworden. Inderdaad kan je in zijn rockende, in blues gedrenkte songs invloeden van Buddy Guy ontwaren maar evenzeer zou je kunnen denken aan pakweg John Campbell. En als de sound van beide geciteerde heren u ligt dan mag je zeker zijn dat Birchwood u ook niet zal teleurstellen.

Al de nummers zijn zelf gepend en er zit genoeg variatie in om te boeien van begin tot eind. Bovendien is de man een uiterst getalenteerd gitarist en dito zanger die dan ook nog eens in zijn nummers tekstueel weet te boeien en de cliché’s handig weet te vermijden. Ook zo in zijn snarenspel. Natuurlijk krijg je de obligate slowblues te horen maar telkenmale weet hij dat net zo in te kleden met uitgebalanceerde solo’s en verrassende wendingen dat je aangenaam verrast en verwonderd geconcentreerd blijft luisteren. “Brown Paper Bag” mag dit aantonen: de achtergrond keyboards van Dash Dixon en het sublieme gitaarspel van Selwyn, zijn fantastische stem in symbiose met de toch wel zwaarmoedige tekst, wat een knaller!

Al van bij aftrapper “Addicted” weet Selwyn eigenlijk te boeien. De krachtige, vettige opener laat je direct kennismaken met ‘s mans prima gitaarspel. Ook op het titelnummer weet hij te schitteren. De tekstueel onderhuidse humor in dit pompende nummer zal je waarschijnlijk , ongewild, ook doen denken aan John Lee Hooker. Briljant, en we wikken onze woorden, is hij ook vocaal op “Walking In The Lion’s Den”. Als een oude bluesartiest maar toch zuiver articulerend, waardoor het makkelijk volgen is, zeg maar zwoel uithalend, resulterend in een verslavend nummer.

Op “The River Turned Red”valt er ook een geslaagde bijdrage te noteren van Joe Louis Walker op slide gitaar. Het zit eigenlijk allemaal zo verdomd kien in mekaar. De stuwende drums, de scheurende sax en pompende baslijnen, allen gepast, nergens opdringerig. Er is hier een straffe band aan het werk. Het fantastische bluesnummer “Overworked And Underpaid” , met heerlijke bijdrage van RJ Harman op harmonica is nog zo een nummer dat u onder geen enkel beding mag missen en eigenlijk geldt dat voor de hele plaat.

De veelzijdigheid van Birchwood etaleert zich verscheidene malen op dit album waar we met de beste wil geen enkel zwak moment kunnen op ontwaren. De pure schoonheid van de Lap Steel op het jammerend haast declamerende “Hoodoo Stew” in de beste traditie als een pakweg Blind Willie McTell, het broeierige bottleneck gitaarspel op “Tell Me Why”, het regent pareltjes voor de aandachtige luisteraar.

Het moge duidelijk zijn dat we bijzonder aangenaam verrast en zelfs zwaar onder de indruk zijn van deze release. En ik ben er zeker van dat Buddy Guy een zelfde mening toegedaan is. Het zijn artiesten als Selwyn Birchwood die de rockende blues in leven houden. In dat genre is dit een toptalent dat de liefhebbers niet aan hun aandacht mogen laten ontsnappen!

Luc Meert

Artiest info
Website  
 

Label: Alligator Records

video