DEADMAN - THE SOUND & THE FURY

Ken je dat gevoel, wanneer je een cd in je handen gedrukt krijgt van een voor mij heel bekende band en wanneer je dan naar de hoes kijkt, je eigenlijk al weet dat je goud in handen hebt? Dat deze muziek je aan zal spreken en je vervolgens nooit meer los zal laten? Dat gevoel dat had ik ook toen ik in 2011 het album "Take Up Your Mat And Walk" van Deadman in handen kreeg. Het hoesje was weinig bijzonder en sprong er dus niet uit en toch wist ik dat het een bijzonder album zou zijn. Al bij de eerste klanken wist ik dat ik gelijk had gehad, ik heb inderdaad goud in mijn handen. Vanaf dat moment heb ik de cd nog veel laten draaien. Als ik dit ook kan zeggen van hun nieuwste album "The Sound & The Fury" gaat de toekomst moeten uitwijzen, want  Steve Collins en de andere Deadmans ruilen hun aardse Americana van hun vorige platen in voor meer elektronische rockmuziek, soms vergelijkbaar met een band als U2, om er maar ééntje te noemen, maar natuurlijk klinken de heren ook vooral als zichzelf.

Bandleider Steven Collins en zijn band hebben de afgelopen jaren veel aan belangstelling gewonnen, onder hen ook het Rootsy label, dat ons eerder in dat jaar 2011, het album "Live At The Saxon Pub" op ons los liet om deze band te introduceren aan het publiek aan deze kant van de Atlantische Oceaan. De feedback was overweldigend positief en enthousiast, bijgevolg verscheen er al snel een opvolger, het reeds vernoemde  "Take Up Your Mat And Walk", het vijfde album in Collins' discografie, en was meer gericht op de band zelf in de studio. In tegenstelling tot bijvoorbeeld "Severe Mercy" uit 2008 met zijn meer opgelegde soundscapes, is deze plaat opgenomen op analoge apparatuur en is het ook duidelijk dat deze heren hun invloeden nu meer uit die jaren zeventig zoekt, de folk rock periode waarbij de geesten van de Band of Little Feet, met een vleugje van de Grateful Dead, Crazy Horse, Allman Brothers en Flying Burrito herleven.  Deze band heeft dus wel een verleden. Of liever gezegd, hun frontman Steven Collins heeft een verleden. Hij komt uit Dallas, Texas en startte met Deadman zo'n 15 jaar geleden. Een kwartet met zijn vrouw Sherilyn op toetsen, bracht een regionaal EP en in 2002 hun debuut "Paramour" uit.  Alhoewel Mark Howard (U2, Bob Dylan, Daniel Lanois, Lucinda Williams) dit album produceerde, verdween het al snel uit de rekken van de platenzaken. De opvolger "Our Eternal Ghosts" uit 2005, waarbij het echtpaar zich beroepshalve Deadman bleef noemen, ook geproduceerd door Howard, werd uitgebracht op het gerenommeerde label One Little Indian. Het richtte zich meer op het echtpaar Collins en betekende meteen een verandering in hun geluid. Als alt.country en folk duo waren ze nu meer vergelijkbaar met Sarah Lee Guthrie en Johnny Irion. Het duurde tot 2008 dat we nog iets van Deadman hoorden, nadat Steven Collins gescheiden was van zijn vrouw en verhuisde naar de steeds groeiende muzikale broeinest van Austin, Texas. In de zomer van 2008 verscheen dan al snel, het reeds vernoemde "Severe Mercy". Niet verwonderlijk dat de teksten op deze plaat veel gaan over relatie- en scheidingsproblemen, waardoor dit album met zijn droevige sfeer een geluid en productiestijl doet denken aan Daniel Lanois. Al ging "Severe Mercy" tekstueel over het verleden, het was zeker een stap voorwaarts.

Begin dit jaar verscheen de CD/DVD "Chimes At Midnight & How Shall We Then Live?" waarin Collins de combinatie van film en muziek aangaat en zo op de proppen komt met een bijna twintig minuten kortfilm "Chimes At Midnight" waarin we vier nieuwe songs horen die voorkomen op zijn slechts zes songs tellend bijgevoegde EP "How Shall We Then Live?". Voeg daarbij het 40 pagina’s tellend boekje met naast de teksten ook zeer fraai foto's, en we kunnen spreken van een zeer geslaagd project. En dat Steven Collins steeds vooruit denkt en werkt, getuige alweer zijn nieuwste cd, "The Sound & The Fury".  Steven Collins wil gewoon met zijn muzikale dromen verder te gaan, nieuwe muzikale ruimtes ontdekken, waardoor we een meer rockier en meer elektrisch geluid krijgen, dan hetgene wat we van deze band gewend zijn. Als we aan de creepy aandoende openingstrack "Young And Alive" van hun zes maanden oud EP terug denken, ligt dit nieuwe album misschien wel wat in het verlengde van deze nieuwe ingeslagen richting, want wat klinken deze tien songs wederom griezelig en melancholisch, maar nu vooral gekleed in een voor de band nog meer experimenteel gewaad. In hun slechtste momenten klinkt hun muziek als een U2 gekruist met Grinderman, we zijn dan ook een beetje bang dat de band wat van hun persoonlijkheid heeft verloren. Alhoewel, het album is zeer afwisselend en geen nummer is hetzelfde, wat het spannend houdt. Deadman weet met twee elektrische gitaren, bas en drums, krakende rock riffs en atmosferische melodieën een puur geluid te creëren, die nu de belangrijkste ingrediënten vormen in het recept voor Deadman's Sound 2014. Al vanaf de eerste drie nummers is het mij duidelijk dat het een veelzijdige band is die heel verschillende geluiden kan laten horen. Daarna zal het nummer "Is This The World We Want?" voor velen de zenuwen wel kalmeren, want dit is eerder een nummer op halve snelheid met een paar regels tekst, dat een groot deel van de frustratie die de nieuwe sound kenmerkt zou kunnen verklaren: "Gone are the days that were meaningful / When a song could find a home deep in your heart". Pure psychedelische uitbraken horen we vervolgens in "Ozymadias", een nummer dat me feitelijk wat bang maakt voor een aanstaande live-versie met denkelijk eindeloze gitaarorgies met een fuzzy ondertoon. "I Will Tremble" (video) heeft vooral dat U2 achtige geluid, en daarmee houden de vergelijkingen zeker nog niet op. Sterke melodieën zijn verder te vinden in de daarop volgende songs tot de suggestieve sfeer in het nummer "Heaven's Burning" in al zijn melancholiche grandeur dit album prachtig afsluit.

 

 

Artiest info
Website  
 

bandcamp

Label: Rootsy.nu
Distr.: Sonic Rendezvous

video