RICHARD LINDGREN - SUNDOWN ON A LEMON TREE

Het Zweedse label Rootsy.nu bracht de afgelopen jaren een indrukwekkende reeks prachtplaten uit. Nu kregen we een nieuwe muzikale worp toegestuurd van distributeur Sonic RendezVous met de nieuwste releases van dit label, met onder andere Slowfox, G2, Deadman en Richard Lindgren. Deze laatste troubadour was meteen aan een eerste beluistering toe en meteen was mijn conclusie gemaakt: Aangenaam verrast!. "Sundown On a Lemon Tree" is een plaat die uitstekend past in een donkere kroeg, maar is vooral ééntje van een bijna onwerkelijke schoonheid en moet het, net zoals alle hierboven genoemde artiesten, vooral hebben van sfeer en intimiteit.

Het heeft iets onwezenlijks: folk- en americanamuziek afkomstig uit Zweden. Toch is het dat wat je te horen krijgt als je "Sundown On a Lemon Tree" in de speler stopt en toch blijft onze Zweed ons maar verbazen. De ene keer met verstilde alt-country, de volgende keer met perfecte pop en nu weer met een huiveringwekkende portie Americana. Al zijn daar ook artiesten die drie cd's per jaar uitbrengen, Lindgren is wat dat betreft een stuk zuiniger. Tussen iedere studioplaat van hem ligt ongeveer een drietal jaren. Na een dergelijk lange periode kan er echter ontzettend veel veranderen. Zo was zijn cd "A Man You Can Hate" (2008) weer net een tikkeltje anders dan de eerste rauwe titelloze debuutplaat "Richard Lindgren" uit 1996 en de volwassen opvolgers "Postcard From Elsehere" (2003) en "Salvation Hardcore" (2006). Een totaal andere plaat trouwens dan zijn voorgangers, want waar artiesten tegenwoordig stoppen met het opnemen van cd's, kwam Lindgren toen met een dubbelaar op de markt met allemaal originals, waarmee hij in de voetsporen trad van collega’s als Dylan/The Band/Young/Springsteen. Het leverde wederom een hele mooie plaat op. Een plaat die zich, net als zijn voorgangers, wentelde in de melancholie van het hoge Noorden, maar ver blijft van de mystieke soundscapes die zo vaak onlosmakelijk verbonden blijken met de wat somberdere klanken uit Scandinavië. Maar de verrassing is dat onze vriend nog juist geen jaar geleden na "A Man You Can Hate" op de proppen kwam met zijn album, "Poets Drown In Lakes" (2009), live opgenomen met een kleine begeleidingsgroep in Lindgren's thuishaven Malmö. Richard 's album "Memento" uit 2011 was meer een compilatie met songs uit de zojuist vernoemde albums over de periode 1996-2010, dus eerder een Best Of. Na zijn albums, "Grace" en "Driftwood (De 309 Sessions)" die beide vorig jaar verschenen komt onze Zweed al snel met nieuw werk, hetgeen meteen zijn zevende album is. Lindgren is dus al behoorlijk lang bezig een mooie catalogus op te bouwen met allemaal sublieme albums, waarvan zijn nieuwste"Sundown On a Lemon Tree" dat eenvoud in zijn geheel tekent, nu maar eens voor een doorbraak moet zorgen.

Op deze nieuwe plaat zingt hij vooral breekbare liedjes, toch heeft de cd een stemmig en gevarieerd klankenpalet, een palet dat fraai kleurt bij Lindgren's stem. De sfeer op dit album is echter dusdanig ingetogen en minder uitbundig, dat je nauwelijks het idee krijgt dat Lindgren te koop loopt met de verering van zijn jeugdhelden. "Sundown On a Lemon Tree" is van een beklemmende schoonheid en zeker voor insiders interessant spul. Wel is het zo dat pas na ettelijke malen luisteren de 10 onheilspellende songs hun diepste geheimen prijsgeven. Voorganger "Driftwood" was geïnspireerd, geschreven en opgenomen in Örebro. Het nieuwe album is eveneens het gevolg van een reis, maar nu uit een andere richting, Italië. In februari van dit jaar toerde Richard in Noord-Italië en dit is te horen in zijn persoonlijke teksten. Naast zes originele songs vinden we vier covers, die samen op deze schijf muzikaal voor een tijdloze uitstraling zorgen. Tijdloos! jahoor, want de gekozen covers dragen een lange geschiedenis met zich mee, de oudste is zelfs uit 1854. Richard's ambitie is voldoende groot genoeg om voor zo'n songs te kiezen zonder zich aan de commerciële populaire muziek van vandaag te begeven. Richard's gebruikelijk verdriet in zijn teksten is er zoals gebruikelijk, en zijn pas volmaakt bij het horen van de low-key jazzpianist in zijn ingetogen liedjes waarbij het bescheiden geluid van een saxofoon voor de uitademing zorgt. Samen vormen ze een muzikale rode draad op dit album. De covers komen van onder andere klassieke songwriters als Jimmie Rodgers (My Blue-Eyed Jane) en Stephen Foster (Hard Times). Deze songs hebben natuurlijk hun historische waarde, maar de manier waarop Richard ze brengt is werkelijk prachtig. Dean Martin's oudere "Return to Me", oorspronkelijk geschreven in de jaren vijftig door Danny Di Minno en Carmen Lombardo, is een brutale flirt met Italië en het album sluit af met de nogal beroemde klassieker "Danny Boy" (Frederic Weatherly). Maar het is natuurlijk Lindgren's eigen originele materiaal dat hier de meest interessante en de meest persoonlijke liedjes op deze plaat vormen. Wel is het zo dat pas na ettelijke malen luisteren deze zes songs hun diepste geheimen prijsgeven. De titeltrack en "A Long Time Ago" vormen op deze schijf Lindgren's klassiekers, al blijft "If I Ever Walked Away" niet ver achter. Als er 99 manieren zijn om over de liefde een tekst te schrijven dan heeft Richard nu de honderdste geschreven. Richard's muzikale invloeden zijn zeer levend in "Hobo en Marina" en kan het resultaat zijn van de bijeenkomsten met zijn Ierse vrienden in Örebro. "Song for Claudia" is het zoveelste in een reeks van Richard's autobiografische teksten zonder enig bijzonder prominente melodie. De man schrijft songs die qua melodie toegankelijk zijn maar tekstueel heel wat dieper gaan. Richard Lindgren mag zo langzamerhand wel beschouwd worden als één van Zweden beste songwriters, zijn eigen songs zijn zonder uitzondering weer van grote schoonheid. Op "Sundown On a Lemon Tree" wordt er wederom fraai en ingetogen gemusiceerd door Lindgren’ begeleiders, die zo een ideaal klanklandschap creëren voor zijn prettige stem.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
   
 

Label: Rootsy.nu
Distr.: Sonic Rendezvous

video