ROB TOGNONI - THE LOST ALBUM

Rob Tognoni werd geboren op de Noordwest kust van Tasmanië in 1960. Op twaalf jarige leeftijd begon hij de muziek van Jimi Hendrix, Tony Joe White, Elton John en Slade te ontdekken via zijn oudere zuster. Toen Rob veertien was kreeg hij een harde klap te verduren. Zijn Italiaanse immigrant vader overleed bij een auto ongeval. Hij vluchtte weg uit werkelijkheid en deed niets anders dan met zijn gitaar bezig zijn. Rond die tijd begon er in Australië een nieuwe band te touren. Tognoni wist niet wat hij hoorde. De gierende gitaren van AC/DC overdonderde de jonge snaak en die was meteen verknocht aan deze muziek. Hij verliet de school in 1976 en deed allerhande jobs en één jaar later schreef hij zijn eerste song, namelijk 'Jim Beam Blues'. Tot op vandaag nog steeds één van zijn favoriete nummers. In 1983, een jaar na zijn huwelijk begon Rob met een eigen band, The Skidrow Boys. Tognoni was niet tevreden met het plaatselijke succes en wilde meer. Een paar jaar later verhuisde Rob naar Melbourne om er in een coverband gaan te spelen. Deze job bood hem meer financiële zekerheid, maar het was niet Rob zijn ding. Even later verliet hij dan ook de band en kwam bij The Outlaws terecht. Deze band kende vlug heel wat succes. Ze veranderden hun naam nog in The Desert Cats, maar in 1992 kwam ook aan dit sprookje een einde. Terug naar af en Rob ging dan maar met de akoestische gitaar spelen in restaurants. Op een bepaald moment kreeg Rob een telefoontje van Mark McCormack een oude vriend die een opname studio had. Hij vroeg Tognoni om over te komen en een paar songs op te nemen. Het zou Rob niets kosten en Mark betaalde zelfs de reis met de bus. Het enige wat Tognoni nog nodig had was een paar nieuwe songs en op één week tijd schreef hij 'The Good Die Young' en 'Itty Bitty Mama'. Rob trommelde wat oude bekenden bijeen en op twee dagen tijd waren de songs opgenomen. Twee jaar na de opname sessie stuurde Tognoni een copy van zijn cassette naar Dave Hole. Die stond klaar voor een Europese tour, maar was zo onder de indruk van de cassette van Rob, dat hij hem belde en beloofde een goed woord te doen bij zijn Europese platen firma. Twee maand later kreeg Tognoni telefoon van Provogue dat hem een contract gaf. Tognoni maakte vier albums voor Provogue en was sindsdien regelmatig te zien op de Europese podia. Het eerste album 'Stones And colours' verscheen in 1995 en sindsdien heeft Rob al zestien albums gemaakt, waaronder een paar live albums.

Het zeventiende album noemt 'The lost Album' omdat het eigenlijk geen nieuw album is. Tussen de periode bij Provogue en de jaren nu met Blues Boulevard, maakte Rob in 2002 een cd met de naam 'Retro Shaking'. Er stonden twaalf nummers op dat album en het was een kleinschalig project en werd alleen maar verkocht bij optredens. Er zouden volgens sommige bronnen maar een paar honderd exemplaren geperst zijn van 'Retro Shakin'. Het is dit album dat nu uitgebracht is door Blues Boulevard onder de naam 'The Lost Album'. Voor echte Tognoni fans staat er niets nieuw op want die hebben de nummers op dit album al zeker live gehoord tijdens een concert van Rob. Een paar songs vinden we zelfs terug op het live album 'Shakin' The Devil's Hand'. De drie eerste songs van 'The Lost Album' staan trouwens op dat live album. De opener 'Comin' Home Tonight' is een typische Rob Tognoni song. Meeslepende bluesrock met uitmuntend gitaarwerk van deze virtuoos. Het album blijft verder gaan op dat onweerstaanbare ritme met 'Shakin' The Devils Hand'. Een spetterend begin met veel Wah Wah pedaal krijgen we in het heel knappe 'Mr. John Lee'. Lekker opdwepende gitaar riffjes blijven deze song kleuren. Voor heel rustige nummers moeten we niet bij Tognoni zijn. Bluesrock met spetterend gitaarwerk zal altijd zijn handelsmerk blijven. In 'Pool Shark' is dit niet anders en in het tijdloze 'For all Time' steekt hij zelfs nog een tandje bij. Dit laatste heeft alles in zich om elk publiek laaiend enthousiast te krijgen en elke zaal of festival in vuur en vlam te brengen. 'For All Time' is een goede mix van classic rock en rock'n roll. De ritme sectie legt een stuwend en pompend ritme op in 'Four Season'. In 'Take A Bone From A Dawg' speelt de ritme sectie op erg hoog niveau en de drummer laat ons hier echt genieten van zijn uitmuntend slagwerk. Tognoni gooit hier al zijn registers open en verwent de gitaar fans onder ons met gierend en wervelend gitaarspel, waarbij hij goed gebruik maakt van zijn pedaal.

Texas bluesrock is Rob op het lijf geschreven en dat horen we in 'Need A Break'. Weer laat de Tasmanian Devil zijn vingers vliegensvlug over zijn zes snarig instrument gaan. Toen het album alleen nog te koop was op concerten was het verschroeiende 'Retro Shakin'' de titelsong. Nu is het gewoon song nummer negen op 'The Lost Album. Ook in dit soort AC/DC muziek zorgt Rob weer voor vuurwerk op zijn gitaar. De rock haalde tot nu toe de bovenhand op de blues, maar in de volgende twee songs is het net andersom. In het eerbetoon aan de gesneuvelde soldaten in Vietnam 'Vietnam Soldier' en in '24 Hours Blues' komen de blues fanaten wel erg goed aan hun trekken. Voor de laatste song, het instrumentale 'Guitar Boogie Refried' laat de band alle remmen los en gaan ze er vol gas tegenaan. Rob met vliegensvlug vingerwerk op de gitaar, maar ook de drummer en de bassist gaan er voluit voor. Dit is een gekend nummer dat altijd veel succes heeft bij de bezoekers van Tognoni zijn concerten. Er staat ook nog een live bonus track op 'The Lost Album', namelijk het in 1996 opgenomen 'Black Chair' op het Mithfyns Festival in Fynn Denemarken. Dit is een album dat zeker in de smaak zal vallen bij de liefhebbers van stevige gitaar bluesrock. Wie van Tognoni zijn muziek houdt zal ook op 'The Lost Album' niet ontgoocheld worden. Nog even vermelden dat alle nummers geschreven zijn door Rob Tognoni en dat hij ook instond voor de opname, mixing en productie. Fred Armstrong maakte speciaal voor Rob een soort telecaster gitaar, die Tognoni op het ganse album 'The Lost Album' gebruikte.

Walter Vanheuckelom

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Blues Boulevard
Distr.: Music Avenue

video