SAUCE BOSS - 100 % PURE

 

De Amerikaan Sauce Boss aka Bill Wharton, is én van de meest intrigerende bluesartiesten of beter bluesperformers, die er bestaan. De man speelt èn kookt op het podium al haat een kwarteeuw lang, en dit vooral voor daklozen en oorlogsveteranen. Het zou van weinig respect getuigen om hem voornamelijk als showman te bestempelen want Sauce Boss is een meer dan begaafd muzikant en songwriter.

Met zijn nieuwste album 100% Pure is hij inmiddels al zowat aan zijn veertiende plaat toe. Twaalf nummers krijgen we te horen waarvan elf van zijn hand. De meeste in de beste One-Man Band traditie en , uiteraard, vettig en rauw klinkend zoals we dat van Sauce Boss kennen. Al van bij opener “Zipper Bird” weet je dat je met de man te maken hebt. De smerige groove, zijn slide geselend en zowel de percussie als de zang laten het beste verhopen met deze bluesy aftrapper. Het gaat er, nou ja, iets verfijnder aan toe op “Marquis De Swamp”. De titel alleen al laat het je vermoeden dat het hier weer om een zompige song gaat maar eigenlijk herbergt het nummer een best fraaie melodie die je pas na ettelijke luisterbeurten en tussen het pottengeroer door gaat ontdekken.

Het voor zijn doen wat eenvoudige, ja zelfs popachtige, maar best aanstekelijke, meezingbare “Gonna Be Allright” gaat het fantastische “Chains” vooraf. Wat Wharton hier laat horen is indrukwekkend met dat vette resonator slide werk. Zeg maar rauwe keelklanken uitspuwend en rammend snarenwerk, daar krijgen we maar niet genoeg van. De oerkreet waarmee het, te korte, nummer eindigt zindert hier ten huize nog lang na. Het hierop volgende, even indrukwekkende “Delta 9 Blues” is Boss op zijn best. Zingend in de beste Johnny Winter stijl en opnieuw meesterlijk die slide hanterend, een absoluut hoogtepunt op de plaat!

Het gaat er op het eerste gehoor wat luchtiger aan toe op het naar Country & Western knipogende “Peckerwood”. Dat razendsnelle snarenspel en die inventieve solo zullen er voor zorgen dat de slide liefhebbers hier toch alweer onder de indruk zullen zijn. Over zijn prille levensjaren gaat het impressionante “Chicago Combat Zone”, de waarschuwende tekst laten we u zelf ontdekken maar heb toch vooral weer aandacht voor zijn slide! De, zoals gezegd, enige cover is het wat Country achtige ballade“Cadillac Of A Woman” van de hand van de voor ons verder onbekende DiNatale. Het is tevens een gepast rustmoment op de plaat en bijzonder fraai gezongen door Boss.

Het niemendalletje “Hey Wilbur” is met zijn bijzonder korte speelduur van een goede twee minuten eerder een spielerei te noemen dan essentieel wat niet kan gezegd worden van het verderop volgende “Song Of The Irish Band”. De heerlijke, akoestische ballade is een fantastische song die Boss op een haast Tom Waits achtige wijze overtuigend weet te brengen. De repeatknop is gegarandeerd na afloop. De afsluitende bluesrocker “Outlaw Blues” sloten we ook al direct in de armen. De zware riff en Sauce Boss die ons hier, opnieuw, aan Johnny Winter doet denken is een meer dan waardig slot van een prima plaat van Sauce Boss. Het slide werk dreigt hier wat te ontsporen maar wees maar zeker dat de man alles onder controle heeft!

Sauce Boss is een bluesartiest die we graag eens live aan het werk zouden zijn. Bij mijn weten heeft hij nog nooit opgetreden in onze contreien. De organisator die deze man gaat weten te strikken is verzekerd van een partij hoogstaande bluesshow en dan hebben we het nog niet gehad over zijn “Gumbo” die hij tijdens zijn optredens klaarmaakt, een lekker soep met garnalen en kip. Men kan hem dus ook engageren voor de catering dan beleeft men dubbel plezier aan deze rasartiest!

Luc Meert

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

Info: Frank Roszak Promotions

video