JOHNNY HUNKINS - DOWN IN FLAMES

Het verhaal van Johnny Hunkins zijn 'Down In Flames' is wel een heel apart verhaal. In 2011 was er zijn debuut album 'Talladega Pile-Up'. Dan bleef het stil rond deze muzikant. Hunkins legt ook de reden daarvan uit. Hij schrijft op de hoes van zijn album het volgende. Ik ben geen professionele muzikant, gewoon een normale man, met een normale dagelijkse job. Daarnaast had ik ook een droom, namelijk het schrijven en opnemen van een rock'n roll album. Het beste album dat ik met mijn beperkte mogelijkheden en bescheiden talent kon maken. Ik nam de cd op in een kleine kamer van mijn huis op een 32 track portastudio. Het duurde drie jaar en sommige periodes voelden aan alsof ik een schoolbus aan het schilderen was met een tandenborstel. Ik hoop dat ik met deze cd bewezen heb dat je nooit te oud of te arm bent, of te weinig tijd hebt om je droom te verwezenlijken. Een andere les is om nooit beschaamd te zijn om raad en hulp te vragen aan muzikanten die je idolen zijn. Soms krijg je een negatief antwoord, maar op dit album spelen een paar bekende gast muzikanten. Ze gaven hun raad, hun talent en hun tijd gratis of voor een heel kleine verloning. Dit bewijst nog maar eens dat in de muziekwereld nog veel goede kerels zitten. Daar bovenop is er ook nog het label Grooveyard Records dat nieuw talent een kans geeft en daar ben ik hen heel dankbaar voor.

Dat maakt ook dat Johnny Hunkins op 'Down In Flames' bijna alle instrumenten zelf bespeelt. Zo neemt hij op de opener 'Down In Flames' de zang, gitaar, bas en de toetsen voor zijn rekening. Alleen voor het slagwerk heeft hij een vaste muzikant, namelijk Ryan Hoyle en dat is een zeer goede keuze. Dat horen we dadelijk in de titelsong 'Down In Flames' waarin de ritme sectie al dadelijk een verschroeiend ritme oplegt. Wie van gierend en spetterend gitaarwerk houdt komt met dit nummer zeker aan zijn trekken. Het volgende nummer 'Rings Of Saturn' is één van mijn favorieten op dit album. We horen hier de raspende, bluesy stembanden van Derek St. Holmes, de stem van de Ted Nugent Band. Ook het erg pittige en intense gitaarwerk van gitaarslinger Chris Duarte is pure klasse. Chris is nog steeds één van de hedendaagse top gitaristen. Felle en bombastische drums en bas maken het plaatje compleet. Er wordt een feestje gebouwd in 'Gonna Have A Party'. Deze rocksong met een klein snuifje funk heeft weer iemand anders achter de microfoon. Jarrod England neemt het vocale gedeelte voor zijn rekening en Johnny Hunkins laat horen dat hij een verduiveld goed gitarist is. Johnny neemt in de drie volgende songs weer alle instrumenten, behalve de drums', voor zijn rekening. Het iets rustigere 'She's In Love' en 'Summer Of 79' zijn melodieuze rockers die wel wat minder pit en klasse hebben dan de drie vorige songs. Al zitten in beide nummers ook wel geniale momenten van de gitaar. In 'Little Black Dress' draait Hunkins de gas vol open. Hij mag dan wel volledig van de kaart zijn door die schoonheid, met haar lange zwarte haren, mooie rondingen, rode hoge hakken en die heel korte zwarte jurk, het geeft hem in ieder geval tomeloze energie en inspiratie op de gitaar en de toetsen.

Ryan Hoyle is meesterlijk op de drums tijdens het vuurspuwende gitaarwerk van Hunkins in 'River Is Risin''. Tony Franklin bassist van The Firm vormt hier een heel knappe aanvulling op het groovy drumwerk van Ryan Hoyle. Over de keuze van Jarrod England als zanger voor ''River Is Risin'' ben ik minder enthousiast. Dit zou een echte topper geweest zijn mocht Derek St. Holmes het gezongen hebben. De bijdrage van Dave Osti in de traditionele blues rocker 'Rockin' In The USA' mag ook in de verf gezet worden. Hij neemt met zijn rauwe stem de zang voor zijn rekening en zijn gitaar solo's zijn verschroeiend, zoals we van hem gewend zijn. Johnny Hunkins is ook met de geschiedenis bezig en meer bepaald met WO II. De tekst van melodieuze 'Dresden Burning' vind ik zelf heel emotioneel. Het gaat over de nacht in wereldoorlog twee, wanneer de Amerikanen Dresden plat gooiden vanuit de lucht. In the dead of night a little girl is waking up. In the wall of sirens no one hears her cry. He's ten years older than she is and five miles higher up. He sheds a silent tear before he blows the roof sky high. Johnny zingt het nummer met heel veel gevoel en ook met zijn gitaar kan hij dat gevoel knap over brengen. Dit nummer stemt zeker tot nadenken, laat ons hopen dat het nooit meer zover komt. Wat de bedoeling is van het laatste nummer weet ik helaas niet, het past in ieder geval niet op 'Down In Flames'. 'Omnia In Futurum' is een soort religieuze muziek met Latijnse teksten. Johnny heeft het geschreven ter nagedachtenis aan Julio J. Pro. Bij de cd zit een boekje van acht bladzijden met de teksten maar naast elke song staat ook waarover het nummer gaat en de reden waarom Hunkins het nummer schreef en dat is wel interessant. Johnny Hunkins mag terecht trots zijn op zijn tweede album 'Down In Flames'. Er wordt wel niet constant hetzelfde niveau gehaald, maar er staan echt mooie songs op voor de liefhebbers van het stevigere genre.


Walter Vanheuckelom

 

 

 

Band:
Johnny Hunkins : Zang, gitaar, bas en keyboards
Ryan Hoyle : Drums
Gastmuzikanten
Derek St. Holmes : Zang op 2
Chris Duarte : Gitaar op 2
Jarrod England : Zang op 3en 7
Tony Franklin : Bas op 2, 3 en 7
Dave Osti : Zang en gitaar op 7

Artiest info
   
 

CD Baby

Label: Grooveyard Records

video

 

01. DOWN IN FLAMES
02. RINGS OF SATURN
03. GONNA HAVE A PARTY
04. SHE’S IN LOVE
05. SUMMER OF ‘79
06. LITTLE BLACK DRESS
07. RIVER IS RISIN’
08. ROCKIN’ IN THE USA
09. THANK YOU BABY
10. YOU GIVE LOVE
11. DRESDEN BURNING
12. OMNIA IN FUTURUM