DREW HOLCOMB AND THE NEIGHBORS – MEDICINE

Van mezelf zeggen dat ik een kenner ben van het werk van Drew Holcomb, zou een meer dan literaire overdrijving zijn: van de acht platen die de man de voorbije tien jaar uitbracht, heb ik er hooguit twee in de rekken steken: “Passenger Seat” uit 2008 en “Good Light” van begin 2013 en het is vooral die laatste, die maakte dat ik een klein vreugdedansje pleegde, toen ik mijn  jongste pakketje recensiecd's binnenkreeg en daar, helemaal bovenaan de nieuwe, eind januari 2015 te verschijnen “Medicine” zag zitten. Dat moment situeert zich een dikke twee weken geleden en sindsdien is de CD simpelweg geen moment uit de CD-speler verdwenen. Zo goed is ze. Wat zeg ik? Zo verdomd goed als ze al is, ze wordt nog beter met elke draaibeurt. Voilà, dat weet u dan ook alweer: deze jongen kan alvast beginnen met het aanleggen van zijn “best of 2015” lijstje....Maar heeft U daar eigenlijk iets aan? Wel, dat gaan we nu proberen duidelijk te maken, zie.

De man komt uit de regio Nashville, werd geboren in Memphis en veel meer is er eigenlijk niet nodig om muzikaal een flinke voorsprong te verwerven. Reken daarbij dat Drew en zijn band intussen een kleine tien jaar on the road zijn en dus heel, héél veel live en samen gespeeld hebben en je kunt je dan ook iets voorstellen bij het verhaal achter de opname van deze 12 songs. In nauwelijks acht dagen tijd opgenomen in een studio vlakbij Drew's huis, wat maakte dat hij eigenlijk, zoals u en ik 's ochtends gewoon naar zijn werk ging. Eén song per keer, niks in de mouwen, niks in de zakken. Werken tot een song af is, op ouderwets ambachtelijke wijze. Beginnen we bij “American Beauty”, een terugblik op of een herinnering aan een jeugdromance, gezongen met een Ryan Adamsstem en een melodie die zo aanstekelijk is, dat je jezelf erop betrapt dat je ze zit te neuriën, terwijl je de krant uit de brievenbus gaat halen. En dan zo'n vers als “she was déjà vu, she was a catch 22”...als je zoiets kunt schrijven, dan ben je simpelweg een dichter, punt uit! “Tightrope” herinnert aan het betere (en dus bijzonder straf) werk van Ray LaMontagne. “Here We Go” is een heel fijne call-and-response song, die, naar ik in de liner notes lees, geïnspireerd is door een bijzondere avond op Bonnaroo. Ik had er willen bij zijn....”Shine Like Lightning” gaat dan weer over Drew en zijn band, en hoe ze al tien jaar lang, wars van trends en commercie, koppig maar met veel plezier hun ding blijven doen. “Avalanche” lijkt me een beetje autobiografisch, want anders schrijf je niet zoiets als “I've been a fool by heart, a fool by reputation”, noch durf je te vermelden dat je gered werd door diegene van wie “your love is like an avan$lanche”. Straf nummer, met kippenvel tot gevolg. Volgt dan: “Heartbreak”, gebaseerd op de belevenissen van een vriend. En “You'll Always Be My Girl” is een prachtig liefdeslied voor mevrouw Drew, Ellie, die jaren deel uitmaakte van de band, maar nu een stap opzij zet. Het nummer was er in nauwelijks drie kwartier, maar het is er eentje van zodanige kwaliteit, dat je gerust kunt voorspellen dat het in menige filmsoundtrack terecht zal komen. “Sisters, Brothers” heeft een onweerstaanbare intro en dito riff en”The Last Thing We Do”, met zijn huppelpianootje, doet aan de Springsteen van de jaren '70 denken.

Ik ga niet alle twaalf de songs vermelden, al zou ik dat wel willen, maar ik wil vooral dat u dit stukje tot het einde doorleest, want dit is een van de zeldzame platen, waarvan het mij zou spijten als U ze niet te horen kreeg. Als ik herlees wat ik allemaal schreef, zou ik gaan denken dat ik stilaan een tekstenman word en niks is minder waar. Dat ik bij deze plaat toch aan de teksten toe kom, heeft alles te maken met de vanzelfsprekendheid van de melodieën: stuk voor stuk klinken die zo natuurlijk, dat ze nergens de aandacht van de teksten afleiden. Dat kom ik zelden tegen: de amateurmuzikant in mij heeft de neiging op zoek te gaan naar de akkoordenreeksen, maar dat hoeft hier niet: je hebt de lijnen zo beet. Straf is dat. Gewoonlijk haal ik voor een plaat van dit kaliber de term “organisch” van stal. Zo is het maar net: dit is een redelijk fantastische plaat, die, hoe nieuw ze ook is, klinkt alsof ze er altijd al geweest is, alsof je er mee opgegroeid bent. Kippenvel bij de vleet, bij zo'n vaststelling.... Jongens en meisjes, Dames en Heren, de eerste toppen van 2015 is een feit. U bent gewaarschuwd ! Er resten u ruim twee maanden om op zoek te gaan naar dit juweeltje van een plaat.


(Dani Heyvaert)
Releasedatum: 27 januari 2015

 

 

Artiest info
Website  
 

video