EMILE PARISIEN QUARTET - SPECIAL SNACK

“Special Snack” is lichtjaren verwijderd van de Coltraneske rubatos en de wilde hard bop die het Emile Parisien Quartet zo’n jaar of 10 geleden speelde. Wat gebleven is zijn de parodie en de cartooneske nummers zoals “Haricot Guide”, “Mazout Damnation” en “Les Flics de la Police”.Emile Parisien (ss,ts), Julien Touéry (pno, prep. pno) , Ivan Gélugne (bs) en Sylvain Darrifourcq (drs, perc., zither) studeerden alle vier jazz aan het consevatorium in Toulouse. Parisien studeerde bovendien ook “moderne”en klassieke muziek, dat zal er mede toe hebben bijgedragen dat zijn techniek zo superieur is, het klinkt alsof hij alles kan spelen. Hij won de “Prix Django Reinhardt”in 2012 en dit jaar de prestigieuze “Victoires du Jazz 2014”, als muzikant van het jaar. Sindsdien staan de muzikanten in de rij om met hem te kunnen spelen, Jacky Terrasson, Yaron Herman, Daniel Humair en Michel Portal o.a.

Kenmerkend voor de muziek van dit gezelschap is de constante muzikale beweging, als je eenmaal bent gewend aan een bepaalde melodie en/of ritme dan wordt de boel volledig omgegooid. Compositie en improvisatie vloeien samen waarbij het duidelijk wordt dat hier geen sprake is van één solist met begeleiding, het quartet werkt als één instrument waarbij geen sprake is van een duidelijke leider hoewel de melodische lijnen vaak worden uitgezet door Parisien op sopraansax. Ze maken volstrekt originele muziek waarbij inspiratie bronnen als Wayne Shorter en Ornette Coleman niet ondenkbeeldig zijn.

Het openingsnummer “Potofen” wordt gekenmerkt door een harde beat waarover de sopraansax zijn korte loopjes laat indalen. Het humoristische “Haricot Guide” bestaat uit diverse korte fragmenten die elkaar al dan niet abrupt afwisselen. Spannende muziek, hoewel ik niet-jazz liefhebbers zie gruwen bij de schijnbaar atonale uithalen, ha ha. Free jazz wordt het nergens daarvoor is er teveel humor. “Mazout Damnation”, de titel zegt genoeg, komt dicht in de buurt van “moderne” muziek, maar de sax van Parisien giert het nummer terug naar jazz sferen, waarna het spel bijna sereen wordt met het ritme van een op hol geslagen hart door de drums erachter. “Les Flics de la Police” (wat een titel) begint als een embyonale melodie door bas en drums, waarna een “klagende”sopraansax zich erbij voegt, heel beeldende muziek.”François” laat Parisien horen op tenorsax, een langzame slepende melodielijn met sporadische intervallen van piano en drums en een sonore bas erachter. Daarna mitrailleurroffels op drums achter de bijna Oosters klinkende sax (nu weer sopraan) en plotseling is het voorbij, een aanklacht tegen militaire operaties? Een lekker hapje deze snack, misschien niet voor iedereen, maar toch eet smakelijk!

Jan van Leersum

 

 

Artiest info
Website  
 

Label : ACT
Distr. : Challenge Rec.

video