ERIN HARPE & THE DELTA SWINGERS - LOVE WHIP BLUES

 

Oude bluesklassiekers uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis bestuderen en bewerken tot nieuwe klassiekers, je zou dit het handelsmerk van Erin Harpe & The Delta Swingers kunnen noemen. Onder enthousiaste aanvoering van haar vier belangrijkste muzikanten, bassist Jim Countryman, drummer Bob Nisi, gitarist Dave Gross en mondharmonica virtuoos Richard Rosenblatt, en sporadisch uitgebreid met Bob Margolin en Sonny Jim Clifford op slide-gitaar krijgen we een heerlijke muzikale ‘melting pot’ voorgeschoteld op "Love Whip Blues", het debuutalbum voor Erin Harpe die in 2012 de Boston Music Award won voor de 'Blues Artist of the Year'. Niets meer en minder dan een recht toe recht aan blues CD, uitgebracht op het Vizztone label, en is nu twee jaar later dan ook het wachten waard geweest. Deze muzikanten zetten hun Boston Delta geluid zeer goed op de plaat neer, want deze tracks zijn werkelijk bezaaid met iets speciaals, iets dat terug gaat naar de oorspronkelijke Mississippi Delta blues, terug naar deze muziek die toen nog nieuw en spannend was. Met een aantal covers en verrassende originelen, zijn EH & TDS er in geslaagd om die echte down & dirty Delta sound naar hun fans in New England te brengen.

Met een ongenaakbare passie en gedrevenheid dendert de EH & TDS-trein door het zorgvuldig uitgekozen en veelzijdige repertoire. Langzaam als een oude stoomtrein komt men op gang in "The Delta Swing", al heeft deze opener iets funky. Dit nummer is geschreven door zanger-gitariste Erin Harpe en Richard Rosenblatt, zoals eveneens het daarop volgende titelnummer "Love Whip Blues", dat een knipoog is naar de Boston Afro-pop Ju Ju dancehall band LoveWhip, waarbij Rosenblatt schittert met zijn boogie blues harmonicaspel terwijl Harpe met vrijwel hoge tonen dit nummer zingt, om vervolgens een paar tandjes bij te schakelen in het spetterende "Future Blues", een Delta boogie van Willie Brown, maar ook kan je hier alweer de vonken horen knetteren in zijn Rosenblatt’s mondharmonicaspel.

"Good Luck, Baby" zou het enige nummer op dit album kunnen zijn, waarbij blues puristen zich de vraag kunnen stellen als dit wel werkelijk blues is, al doet co-producer Dave Gross zijn gitaarspel denken aan de jaren 50. Vervolgens krijgt Lucille Bogan's "The M & O Blues" met gast gitarist Bob Margolin, die op een meer vrolijke manier als een Muddy Waters zijn slide-gitaar bespeelt, een eervolle bewerking en worden we vervolgens getrakteerd op een heerlijke en bezwerende portie blues in William Moore's "One Way Gal" en Luke Jordan's "Pick Poor Robin Clean", leuke nummers voor EH & TDS en zullen zeker terug te vinden zijn op de setlist van hun live shows. "Virtual Booty Machine" is een gezellig dansnummer geschreven door Erin Harpe en Jim Countryman, maar ze maken er tevens een meer juke joint nummer van. EH&TDS maken van Willie Brown’s "Mississippi Blues" hun eigen "Charles River Delta Blues" versie en sluiten hun fijne plaat af met een akoestische blues versie van John Prine's "Angel From Montgomery", die ze prachtig onderhanden nemen en waarbij ze wederom imponeren. Dit nummer zorgt ervoor dat je op het puntje van je stoel zit, of sterker nog: van je stoel af moet om in extase mee te swingen! "Angel From Montgomery" is werkelijk een door heerlijke slide-gitaar gedreven bluessong, met veel gevoel gezongen en gespeeld, maar waarbij alles uit de kast gehaald wordt en de band volledig los gaat. Alsof men in zicht van de finish tot de conclusie is gekomen dat er nog energie over is om het tempo nog even op te voeren. Prachtplaat!

 

 

Artiest info
Website  
 

bandcamp

Label: VizzTone

video