TERRY GILLESPIE - BLUESOUL

Bij beluistering van deze “Bluesoul” wekt het geen verbazing dat Terry Gillespie zich als jonge snaak stiekem binnensloop in de bars van Michigan om zich onder te dompelen in de Bluesmuziek. Je voelt na afloop dat de blues door de aderen stroomt van de man. In de loop der jaren zou hij optreden met ondermeer Howlin’ Wolf en Buddy Guy. In 1968 vormde hij het uitstekende Heaven’s Radio wier albums “Active” en “Uptown Babies” in de loop der jaren zéér gegeerde objecten zijn geworden. Echter nu pas zo een veertig jaar later voelt hij zich rijp genoeg om zelf een album gewijd aan deze stijl op de markt te brengen. Alhoewel het eerder een geslaagde mix is van Blues, Rock, Jazz en zelfs Afrikaanse ritmes.

“Bluesoul” omvat de opnames van een live optreden van 2012 op het Maxville Musicfest. Gillespie werd bij dit concert uitstekend omringd met een sublieme Peter Measroch op piano en orgel, Wayne Stoute op drums en Lyndell Montgomery op bas en viool. Negen van de dertien nummers zijn van de man zelf en de covers zijn even verrassend als boeiend te noemen. En neem dat verrassend maar ernstig. De prima opener “The Devil Likes To Win” die ook als reprise de plaat mag afsluiten, mag dit aantonen. De op een Elmore James’ gitaarriff drijvende song laat plots ’s mans geslaagde trompetgeschal weerklinken gemengd met zijn uitstekende bluesharp.

Het is pas bij meerdere beluisteringen dat we na dit sterk staaltje inventieve vernuft ook ontdekken hoe ’s mans uitstekende stem wel veel gelijkenissen met Dylan vertoont. Het uitstekende niveau blijft aangehouden op “What Would Bo Diddley Do” , zowat het levensverhaal van Terry beschrijvend en voor het eerst het opvallend knappe toetsenwerk demonstrerend. De piano draagt nog voor een groot deel bij tot het welslagen van de aangename slowblues “Early In The Mornin’”. En ook hier valt de prima stem van Gillespie weer te bewonderen, net als zijn dito gitaarspel trouwens.

Maar wat zijn we onder de indruk van Gillespie’s versie van “You’re Gonna Make Me Cry”. In deze soulvolle song van Deadric Malone horen we de man een sublieme vocale prestatie geven als ware het pakweg Otis Redding zelve die we bezig horen. Zo inlevend en pakkend gezongen is enkel weggelegd voor de allergrootste zangers. Subliem gewoonweg. Een prestatie die hij trouwens overdoet op de Traditional “My Mama” waar alweer dat gevoelige toetsenwerk te bewonderen valt. Het inventieve snarenspel maakt het helemaal compleet top. Wij moeten spontaan aan Johnny Winter denken telkens we dit nummer beluisteren.

Het album wemelt van de uitstekende, boeiende songs. Of het nu het wat rauwere, primitievere “16 Days” is dan wel de pianoboogie “She Walks Right In” of het prachtige, ingetogen, radiovriendelijke “Magnolia Tree”, er is voor elk wat wils op deze release maar het is vooral de liefhebber van pure, eerlijke, prachtige muziek die deze onderhoudende plaat moet beluisteren. Terry Gillespie heeft een uitstekend werkstuk afgeleverd!

Luc Meert

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

Info: Frank Roszak Promotions

video