KENT BURNSIDE - MY WORLD IS SO COLD

Grootvader R. L. Burnside mag fier zijn op zijn kleinzoon Kent, opgegroeid in Memphis en nu een volwaardig bluesmuzikant. Met dit debuutalbum houdt Kent de traditie van zijn voorvaderen in ere die de ‘rollin’ & tumblin’ Hill Country blues’ zo authentiek maakt, al voegt hij er enkele rockelementen aan toe die soms aan Buddy Guy herinneren. David Gray Kimbrough, een andere kleinzoon maar dan van bluesveteraan Junior Kimbrough, speelt naast hem drum en percussie. In het clubje muzikanten, dat in de snikhete studio samentroepte in de San Fernando Valley in Los Angeles, zitten nog o.m. Eddie Baytos op piano/Hammond en bassist Justin Valdivia. Gitarist JJ Holiday en Jimmie Wood, beiden bekend van The Imperial Crowns, vervolledigen het groepje met gitaar en harmonica. Jimmie Wood producete trouwens dit album dat oud en nieuw symbiotisch verenigt.

Kent, die in Noord Mississippi in the Holly Springs opgroeide, bleef in wezen de ‘Country Boy’ al sympathiseert hij ook overtuigend met boogie en rock. Tijdgenoten als Duwayne en Cedric Burnside beïnvloedden hem eveneens. Ook het meetoeren met Mississippi bluesman Jimbo Mathus gaf nieuwe impulsen aan zijn bluescarrière zodat hij nu met dit debuut bij de lange rij zangers/gitaristen aansluit die de oude groove oppikten en er hun eigen persoonlijkheid en inspiratie aan toevoegen. Het merendeel van de songs schreef Kent immers zelf. Het hunkerende haast sacrale ‘I Miss You’ draagt hij op aan zijn overleden grootvader waarin tederheid en dankbaarheid zich vermengen met het gemis. De aanzwellende Hammond en klagende harmonica voegen zich naast Kent’s soulvolle stem. Zijn rauwe stem, doorspekt met passie en soul, hecht zich aan elke frase en elke vezel die hem met de vorige bluesgeneraties verbindt.

Kent is echter ook een kind van zijn tijd zoals blijkt uit het rockende ‘I’m Crying’ of in het swingende ‘I Heard’ met piano. Enkele hoogtepunten zijn het vintage aandoende ‘Honey Dew’, pure countryblues, en het bezwerende ‘Miss Maybelle’, een klassieker van grootvader Burnside. Enige voodoo sluipt dan weer in het zompige ‘Spoonful’, cover van Willie Dixon, of in zijn eigen drassige ‘Feel Good’. Het album werd opgedragen aan Kents moeder Mildred Jean Burnside. Het was echter zijn grootvader die hem als kind gitaar leerde spelen en er bij hem op aandrong dat hij zijn eigen stijl zou zoeken. Dat gebeurde nog vóór hij onder de naam ‘Kent Burnside & the New Generation’ een eigen band vormde maar blijkt ook uit dit knap debuut. Zowel in de slowblues ‘My World Is So Cold’ als in de ritmische en rockende bluessongs blijven zijn emoties pakkend en integer. En de song ‘Feel Good’ verwoordt treffend het gevoel dat na beluisteren nog lang blijft resoneren

Marcie

 

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Lucky13 Records

video