SCOTT H. BIRAM  – NOTHIN’ BUT BLOOD

Scott H. Biram, aka_1 Scott Biram, aka_2 SHB, aka_3 Hiram Biram en/of ook “The Dirty Old One Man Band” (°Lockhart, TX, 1974) is een Amerikaanse award winnaar, blues, punk, country en heavy metal muzikant en platen producer uit Austin, TX. Biram is een prominente ‘one man band’, die al te zien was tijdens de NBC talk show "The Tonight Show with Jay Leno" en al heeft opgetreden heeft in het prestigieuze ‘Lincoln Center’ in NYC en de ‘Fillmore West’ in San Francisco, CA. Biram groeit op in Texas en studeert aan de ‘San Marcos High School’, waar hij in 1992 een graduaat haalt. In 1997 haalt hij aan de ‘Texas State University’ een ‘Bachelor of Fine Arts degree’. Voor hij  solo begint als one man band, speelde Biram bij een punk band (“The Thangs”) en bij twee blue grass bands (“Scott Biram & The Salt Peter Boys” en “Bluegrass Drive-By”).

Biram brengt eerst vier albums en een EP uit bij zijn eigen label ‘Knuckle Sandwich Records’: “This is Kingsbury?” (2000), “Preachin' & Hollerin” (2002), “Lo-Fi Mojo” (2003) en, ook in hetzelfde jaar, "Rehabilitation Blues E.P." - deze EP maakt hij na een ernstig auto ongeval, waarbij hij meerdere breuken op loopt en lang moet revalideren en “The Dirty Old One Man Band” (2004 & heruitgebracht in 2005 bij ‘Bloodshot Records’). Bij zijn nieuwe label ‘Bloodshot’ brengt Biram nog vier nieuwe albums uit: “Graveyard Shift” (2006), “Something's Wrong / Lost Forever” (2009) en “Bad Ingredients” (2011). In 2012 krijgt Biram de ‘Best Blues Record’ award tijdens de ‘Independent Music Awards’. In 2013  brengt Biram een (limited edition) gospel 7" vinyl single uit "When I Die" (met op de B-kant "John The Revelator" featuring Jesse Vain). Ofschoon Biram een one man band is, hebben andere muzikanten aan zijn albums meegewerkt, zoals o.a. “The Weary Boys”. Zij zijn in 2002 te horen op zijn album "Preachin' and Hollerin'" en op het album "The Dirty Old One Man Band". De originele Scott H. Biram heavy metal song "Church Babies" schreef Biram in de jaren ’90, toen hij frontman was van de punk band “The Thangs”. De teksten gaan over ‘The First Church of The Ultimate Fanaticism’ (een fanatieke kerk die rock songs achterwaarts draait en ze daarna verbrandt…) Meerdere van Biram’s songs zijn voor TV programma’s, commercials of in films gebruikt. Biram verschijnt in 2008 in de documentaire van J.D. Wilkes 2008: “Seven Signs: Music, Myth & The American South” en in de film “The Folk Singer: A Tale of Men, Music & America”. De hard rock band “Nashville Pussy” heeft zijn nummer "Raisin Hell Again" in 2005 op hun album “Get Some!“ gecoverd.
Vanaf 1999 tourt Biram in de US, CA en EU en doet hij gemiddeld zo’n tweehonderd optredens per jaar. Tussen 2005 en 2013 was hij zestien keren in EU (FR, BE, NL, CH, DE, NO, AT, IT, ES, SI, HR, YU, IE) en in de UK. Biram stond op het podium samen met Hank Williams III, Shooter Jennings, “G. Love & Special Sauce” en Reverend Horton Heat.

Scott H. Biram’s nieuwe studio album "Nothin' But Blood" is het vijfde  album dat hij ‘solo’ bij ‘Bloodshot Records’ uitbrengt. Op het album staan elf tracks en drie bonus tracks, waaronder het bekende ”John The Revelator”. De foto van Biram op de hoes is indrukwekkend. Met zijn lijf tot in het midden in het roodgekleurde water, staat hij met rollende ogen en gestrekte armen naar de hemel te staren. Wat is er met Biram gebeurd? Is dit het ogenblik van het ultieme geluk, de totale uitputting of een volgt er een schuldbekentenis? Gedoopt te worden in bloed kan voor Biram verhelderend zijn, een doorbraak betekenen. De songs op het album “Nothin’ But Blood” kunnen voor een emotioneel gevecht of vlucht zorgen en het verschil maken tussen rein en onrein, goed en slecht of tussen een mooie droom en de vervelende werkelijkheid…   

Met zijn nieuwe album kiest Biram voor een diepgaandere en koelere versie van zijn eigen ‘Dirty Old One Man Band’. Hij kijkt naar zichzelf in de spiegel en is berouwvol, maar blijft nog altijd zichzelf met zijn onvoorspelbare gekke kantjes. In de songs wordt de term ‘bloed’, vaak in uiteenlopende thema’s gebruikt, als leven, dood, lijden, ongeluk, betrokkenheid, nalatenschap, boetedoening… Zelf de uitdrukking ‘nothin’ but…’ in de titel van het album is veelzeggend. Gaat het hier om ‘het allesomvattende’ of om ‘het is niet belangrijk’ - of, letterlijk om ‘alles’ of ‘niets’…??
Er zijn songs waarin Biram het heeft over de dood [het gospel nummer 13”When I Die”], zondigen [de intrigerende blues track 8”Backdoor Man”] en schuld en frustraties [de opener 1”Slow & Easy”]; voortdurend met zichzelf afvragend, waar het allemaal zal eindigen. Biram rijgt heel knap een resem gebrekkige kleinburgerlijke karakters aaneen, als een nostalgische verslaafde (Viet)nam veteraan [in de Americana 7”Nam Weed”], de drinkende jaloerse liefhebber [de foot-stompende protest song 3”Alcohol Blues”] en de sadistische muzes [een punk blues met ballen: 9”Church Point Girls”]. Een andere opzwepende foot-stomper 5”Only Whiskey”, blaast het begrip ‘onthouding’ omver en herdefinieert de betekenis van monogamie. In het country nummer 2”Gotta Get To Heaven” zijn de vurige “Halleluja’s” zinspelingen naar de jeugdige (goddeloze) Biram, die toen hij tien jaren oud was al niet meer naar de kerk wou gaan, maar alsnog later meezong in het school koor. In de meeste nummers, die Biram in Texas, in zijn eigen studio opnam, hangt de onafscheidelijke sfeer van zijn roots. In 11”Around The Blend” voel je de rauwe slagen van de metal sound inslaan en in (al eerder even aangehaald) 5”Only Whiskey” hoor je de opzwepende punk rock gitaren. Over 4”Never Comin’ Home” hangt de zware sfeer van de oude oprechte akoestische country en blues en (ook al eerder even aangehaald) 13”When I Die” is een zuiverende gospel en spirituele ballade; terwijl 6”Jack Of Diamonds” een volksverhaal is uit de vorige eeuw. Wat nog overblijft zijn het folky 10”I’m Troubled” en 12”Amazing Grace”,met Biram op mondharmonica. Dan is er op het einde de bonus afsluiter, die ik altijd een warm hard zal blijven toedragen, de traditional ‘response song’ 14”John The Revelator”.   Album tracks: 1”Slow & Easy” - 2”Gotta Get To Heaven” - 3”Alcohol Blues” - 4”Never Comin’ Home” - 5”Only Whiskey” - 6”Jack Of Diamonds” - 7”Nam Weed” - 8”Backdoor Man” - 9”Church Point Girls” - 10”I’m Troubled” - 11”Around The Blend” - - Bonus tracks: 12”Amazing Grace” - 13”When I Die” - 14”John The Revelator”.

Scott H. Biram is alleen zeker géén kleine mijnheer. Biram kan al ogen op een indrukwekkende carrière, zowel solo als met een van de bands, waarmee hij de andere, wat zwaardere dingen kon doen. Dat hij nu als one man band verder gaat is niet verwonderlijk. Zijn metal-punk-folk-blues-roots zullen in zijn muziek steeds herkenbaar blijven. Biram is met dit album opnieuw helemaal de ‘Dirty Old One Man Band’. Biram gooit al zijn ideeën in een grote pot, zet het vuur wat hoger en roert alles eens goed om, om hieruit zijn verhalen over het kwaad en de redding te putten. Scott H. Biram zingt vanuit zijn ziel voor de zielen van zijn fans, die hij met zijn nieuwe album nog veel dieper zal raken. Een ontdekking en een grote aanrader!     

Eric Schuurmans

 

Line up:

Scott H. Biram: vocals, guitars, harmonica, keys, percussion

Discography:

2000: “This is Kingsbury?” – Knuckle Sandwich Records
2002: “Preachin' & Hollerin'” – Knuckle Sandwich Records
2003: “Lo-Fi Mojo” & “Rehabilitation Blues” (EP) – Knuckle Sandwich Records
2004: “The Dirty Old One Man Band” – Knuckle Sandwich Records

2005: “The Dirty Old One Man Band” (with some changes) – Bloodshot Records
2006: “Graveyard Shift” - Bloodshot Records
2009: “Something's Wrong / Lost Forever” - Bloodshot Records
2011: “Hang Your Head & Cry” ( Black Friday / Record Store Day) - 7" single - Bloodshot Records
2011: “Bad Ingredients” - Bloodshot Records – 2012: ‘Best Blues Record’ (Independent Music Awards)
2014: ”Nothin’ But Blood” - Bloodshot Records

Artiest info
Website  
 

Label: Bloodshot Records
Distr.: Bertus

video