BILL DURST - LIVE

Op het einde van het jaar regent het nog uitstekende tot fantastische releases. Deze “Live” van Bill Durst behoort daar zeker toe. In het Bluesrock genre behoort dit album absoluut tot de betere albums van dit jaar. Meer nog, we zijn geneigd deze tot een absolute must-have naar voor te schuiven voor liefhebbers van deze stijl. Het merkwaardige aan deze plaat is dat ze eigenlijk werd opgenomen zonder medeweten van de band dat er een release zou van komen. Wat je hoort is dus een zekere vorm van spontaniteit die stoomt en boeit van begin tot einde.

De Canadees Bill Durst heeft intussen in vier decennia al meer dan honderd songs op zijn actief staan, zowel solo als met zijn band Thundermug, resulterend in een tiental albums. Tussendoor speelde hij ook nog met Tres Hombres, een ZZ Top Tribute Band. Op de hoes van deze “Live” ziet u trouwens nog een zware knipoog naar deze band. Zijn vorige release “The Great Willy Mammoth” werd tot één der beste Canadese Bluesalbums uitgeroepen en na beluistering van dit live album hoeft dit geen verbazing te wekken.Tien nummers, waarvan zeven van de hand van Durst en zijn vriend Joe De Angelis, krijgen we te beluisteren. De opnames dateren van 2010 en werden opgenomen in The Music Hall in London, Ontario. Het powertrio bestaat naast de frontman die de gitaren en vocals voor zijn rekening neemt, uit Paul Loeffelholz op bas en Corey Thompson op drums.

Aftrapper van dienst is het geweldige “Love Have Mercy”. In deze fantastische opener kan je nog wat ZZ Top invloeden ontwaren maar als dit resulteert in dergelijke aanstekelijke, meestampbare songs is daar uiteraard niets mis mee. Durst is een subliem gitarist die inventief tekeer gaat op de funky baslijnen. Je kan je moeilijk een betere start van een concert voorstellen dan deze song. De covers die hierna volgen zijn “Little Red Rooster” en “I Want To Be Loved”. Beide nummers zijn van de hand van van Willie Dixon maar genieten waarschijnlijk meer bekendheid door de respectievelijke versies van Howlin’ Wolf, later dichterbij huis ook fantastisch gecoverd door Arno, en Muddy Waters. Het zijn inmiddels al haast platgecoverde songs maar de grote verdienste van Durst is dat hij daar een meer dan persoonlijk tintje aan gegeven heeft. We veerden spontaan uit onze zetel na afloop van dit duo. En eigenlijk dienen we daar in één resem ook Blind Willie McTell’s “Statesboro Blues” bij te vermelden. En hoewel het originele nummer voor eeuwig en altijd in ons lijstje van favoriete nummers zal te vinden zijn kan de versie die wij hier te horen krijgen op onze absolute goedkeuring en bewondering rekenen.

Durst is naast een fantastisch gitarist ook een begenadigd entertainer. De manier waarop hij zich zingend in de ziel van de songs weet in te leven is indrukwekkend. Dan weer grommend, haast huilend , schreeuwend of ingetogen, de man kan het allemaal aan. En of we het wierookvat nog niet genoeg naar boven haalden wensen we toch ook ’s mans kwaliteiten als songsmid in de schijnwerpers te plaatsen. Het zou wat gek zijn te stellen dat zijn nummers moeiteloos overeind blijven tussen de drie klassiekers om de eenvoudige reden dat hij er die persoonlijke touch aan gegeven heeft. Maar los van dat is het bijzonder genieten van, bijwijlen, onderhuidse humor in de teksten en de fantastische sound die constant overheerst op dit album. Rockend, stampend, slowend…alle stijlen eigen aan het genre passeren allen de revue op hetzelfde hoogstaande niveau.

Ik kan en wil geen hoogtepunten uit de plaat aanhalen in deze recensie. Het album is één hoogstaand werkstuk geworden. Maar een favoriet nummer hier ten huize en een garantie voor de repeatknop is het formidabele “Cry Like A River”. Een absolute aanrader dus voor de liefhebbers van dit genre en voor mij een reden om ’s mans vroegere werk te gaan bestuderen.

Luc Meert

 

 

 

Artiest info
Website  
 

video