BRUCE SPRINGSTEEN - HIGH HOPES

Introductie heeft Bruce Springsteen niet meer nodig. De zanger gaat al vijf decennia mee en heeft een hand vol klassieke albums op zijn naam staan. Voor zijn pensioen hoeft de 64-jarige zanger het dus niet meer te doen. Twee jaar geleden verscheen het goed ontvangen album "Wrecking Ball", waar The Boss de misère van de economische crisis als leidraad gebruikte. Dit was werkelijk een plaat waar ik toen echt naar uitkeek. Ik had dan ook zo'n soort van blijdschap die ik al een tijdje niet meer zo ervaren had, bij een nieuwe release van Springsteen. Het leek ook zo'n moment te worden, dat ik mij later nog zal herinneren wanneer ik dit album voor het eerst beluisterde. Net als toentertijd mijn kennismaking met "Born in the U.S.A." en de daaruit voortgekomen definitieve muzikale vriendschap met The Boss. Elk album van Springsteen vanaf dat moment definieert wel een bepaalde periode in mijn leven. Ik durf wel te stellen dat vanuit mijn beleving van het nieuwe album "High Hopes" niet zo'n soortgelijk impact heeft als toentertijd "Born in the U.S.A.", maar de ongedwongen sfeer en het spelplezier op dit nieuwe album maken dat meer dan goed.

Dat er nog steeds regelmatig albums van Bruce verschijnen wordt niet meer als een verrassing gezien aangezien bij concerten het enthousiasme er nog steeds vanaf straalt. Tegen zijn gewoontes in, besloot Bruce tijdens zijn laatste wereldtournee de studio in te duiken. Gitarist Van Zandt was druk bezig met andere opnames en zijn plaats werd in de E Street Band ingenomen door gitarist Tom Morello (bekend van Rage Against The Machine). Het album bevat een verzameling van niet eerder uitgebracht materiaal, nummers die al eerder zijn verschenen en een aantal covers. Deze keer dus niet alleen maar nieuw materiaal waardoor het album geen geheel vormt rond een bepaald thema. Dit hoeft echter geen slecht nieuws te zijn: Bruce duikelt wel vaker dingen op die naast de officiële tijdslijn zijn gevallen, maar bij uiteindelijke release even classic blijken als sommige van zijn meesterwerken. Het enthousiasme dat ik ervaar bij het horen van een aantal songs die alleen in de liveversie bekend waren en covers die algemeen tot de live favorieten gerekend worden, en desondanks dat "High Hopes" niet het relevante Springsteen-album is dat "Wrecking Ball" was, levert nog steeds een energieke plaat op die een gedreven Springsteen laat horen.

Het album opent met de titeltrack "High Hopes", een obscure cover van Tim Scott, die eerder al op een zeldzaam EP'tje uit 1996 stond. Dit nummer opent ontspannen met de drums en biedt een goede afwisseling door de inbreng van de E Street Band. Een nummer dat het album gelijk goed neerzet en prima in het straatje van Bruce past. Het vervolg is de track "Harry’s Place" dat bedoeld was voor het album "The Rising" uit 2001 maar nu dan daadwerkelijk op een album verschijnt. Een nummer met prima teksten en het ondersteunende saxofoongeluid van Clarence Clemons. Tom Morello laat op bijna elk nummer op de plaat zijn gitaarkunsten horen wat in "Harry’s Place" voor wat scheurende geluiden zorgt. Samen met de harde baslijn geeft het tevens ook aan dit nummer een funksound mee. Het nummer "American Skin (41 Shots)" is gebaseerd op de dood van Amadou Diallo die in 1999 in New York City werd doodgeschoten door vier politieofficieren. Het nummer geeft de dramatische sfeer van de gebeurtenis prima weer door het rustige ritme met de ondersteuning van Morello’s gitaargeluid. De tournee door Australië inspireerde Springsteen tevens om het nummer "Just Like Fire Would" van de punkband The Saints op te nemen, dat geenszins misplaatst voelt tussen de eigen composities. Dit nummer verscheen in 1986 als single van deze band en wordt met veel sfeer en ritme neergezet door Bruce en de E Street Band. Vol met instrumenten kent het een goed ontwikkelde samenhang. Met "Down In The Hole" en zijn kinderen in het achtergrondkoor wordt opnieuw een rustige sfeer opgebouwd waarbij de muziek een goede ondersteuning biedt aan de zachte stem van Bruce. In het midden van de track volgt een instrumentaal deel wat een mooie afwisseling in het nummer brengt. "Heaven’s Wall" is een track die prima bij Bruce past maar niet helemaal goed uit de verf komt. De herhaling van de woorden 'Raise your hand' gaat te lang door en het gitaargeluid van Morello lijkt een beetje misplaatst. Het rocknummer "Frankie Fell In Love" is een nummer dat even tussendoor voorbijkomt maar niet echt opvalt. Qua sound past het wel bij de vele nummers die het oeuvre van Bruce rijk zijn, denkende aan songs als "No Surrender", "Out In The Streets" en "Radio Nowhere". Het met religieuze ondertonen gedompelde "This Is Your Sword" is sfeervol waarbij Bruce zijn kwaliteiten weer naar voren komen. De slepende, met gloedvolle strijkers vormgegeven ballade "Hunter Of Invisible Game" luistert weg als een avontuur waarbij we een reis door een bos maken. Een mooi nummer die het niet verkeerd zou doen in een prachtige avonturenfilm. Met de "The Ghost of Tom Joad" gaan we terug naar het gelijknamige album uit 1995 waar het nummer voor het eerst verscheen, later werd het nog gecoverd door Rage Against the Machine. Niet opvallend dus dat met gitarist Tom Morello het nummer opnieuw werd opgenomen , en het net weer een andere toon krijgt. Het nummer is één van de opvallendste tracks van het album waarbij de afwisseling tussen de rust en gitaarsolo’s goed bij het gezongen verhaal van Bruce passen. Tevens zorgen de verschillende versnellingen voor een mooie samenhang van het nummer. Met "The Wall" dalen we weer rustig neer in een prachtig uitgevoerd nummer die het verhaal verteld van de musicus Walter Cichon, van de uit New Jersey afkomstige band The Motifs, die niet terugkeerde uit de Vietnam oorlog. Afsluiter "Dream Baby Dream" is opnieuw een erg sterk nummer en een cover van de Amerikaanse band Suicide. De sfeer wordt rustig opgebouwd en de muzikale ondersteuning zet de dromerige sfeer goed neer. Een sterk einde van het album dat een klein uur aan materiaal bevat.

"High Hopes", ondertussen zijn achttiende studioalbum, werd opgenomen op verschillende locaties en met verschillende bezettingen van de E Street Band, het is dan ook duidelijk te horen dat het om nummers uit verschillende tijdsperiodes gaat, een geheel vormen de thema’s dan ook niet. Wel staat er een selectie van een aantal goed uitgevoerde nummers op die de sfeer en teksten goed naar voren brengen. In het midden van het album zakt de kwaliteit iets weg maar met de uitschieters "American Skin (41 Shots)", "The Ghost of Tom Joad" en "Dream Baby Dream" wordt dit ruimschoots goedgemaakt. De productie lag wederom grotendeels in handen van Ron Aniello, maar is spaarzamer en meer gepolijst dan op de platen uit recente jaren. De niet al te hoge verwachtingen van het album, een plaat die we kunnen beschouwen als een eerbetoon aan de in 2008 en 2011 overleden Danny Federici en Clarence Clemons, maken de uiteindelijke plaat toch tot een verrassing met de vele sterke tracks, vooral dankzij de vooraanstaande rol van gitarist Tom Morello, hebben veel oudere songs van Springsteen een hedendaags tintje gekregen. Mocht het dozijn aan nieuwe opnames van Springsteen nog geen argument blijken om tot aankoop over te gaan dan word je waarschijnlijk wel door de bijgevoegde dvd - waarop de integrale live uitvoering van het album "Born In The USA", opgenomen in het Queen Elizabeth Olympic Park in Londen in de maand juni van vorig jaar te vinden is - over de streep getrokken.


Artiest info
Website  
 

Label: Columbia Records
Distr.: Sony Music

video