LA SIESTE DU DROMADAIRE - TANGO FROM A DROMEDARY POINT OF VIEW

Tangomuziek is sowieso zwoel en sensueel, maar vanuit het perspectief van een dromedaris komt er wat droef exotisme bij en ook scheutjes Afrikaans parfum. Ook de magie is nooit ver wanneer het muzikantencollectief ‘La Sieste Du Dromadaire’ in veertien composities hun bevreemdende reis onderneemt door het woestijnzand waar het zinderend licht bij vlagen nostalgische sfeer creëert. De vijf instrumentalisten zijn allen rasmuzikanten, die al vanaf hun kindertijd gebeten zijn door een of andere onnaspeurlijke muziekmicrobe die hen ertoe aanzette één of meerdere instrumenten op te pakken. Bij Ananta Roosens was dat o.m. viool en trompet. Bij Joris Vanvinckenroye, nog bekend van Basta! en zijn ‘Cycles’, de contrabas. Elliot Muusses speelt met veel gevoel elektrische gitaar en Santiago Cimadevilla is een meester op de bandoneon. De exotisch aromatisch sfeer wordt nog verlevendigd door allerhande Afrikaanse en Arabische percussie van de veelzijdige Robbe Kieckens met callebas, djembe, cajon en dies meer zodat je de indruk krijgt dat Brussel, Timbutku en Pergamino zustersteden zijn.

In de composities, allen door de academisch geschoolde violiste/trompettiste Roosens geschreven, en in de instrumentatie hoor je invloeden van Latino en oriëntaalse muziek, jazz en modern klassieke impressies, Django Reinhardt, Astor Piazzolla, Yupanqui en zelfs Pina Baush aangevuld met de filmische verbeeldingskracht van een ‘Weeping Camel’. Het kwintet speelt met klanken, sferen, emoties, sound, zandschildering en imaginaire landschappen zodat je met hen mee hobbelt, wiegt of danst, af en toe verpozend in een rustgevende oase. Dat maakt dat je meer dan de helft van de composities tot je favorieten wil uitroepen omdat elke woordloze song als het ware een eigen kleur, geur en stemtimbre heeft. Vooral de viool, de bandoneon, de gitaar en de contrabas creëren een eigen groove. Maar evenzo de percussie en trompet zoals op het schitterende ‘Verba Turca’ of nog op het melancholische ‘Feu D’Arty Fish’ dat je als een aroma bevangt en overweldigt. Ook van het dromerige ‘Waltzing Mafalda’ gaat droefenis uit.

Andere hoogtepunten zijn het trieste ‘La Gloire Des Bêtes Noires’ met prachtviool en bij ‘Larmes De Crocodile’ voel je als het ware het mystieke oogvocht langzaam langs je arm afglijden. Ook ‘Altura Tortuga’ is een topper, dermate dat zelfs een cynicus opnieuw verliefd zou kunnen worden en in een romanticus transformeren. Enige humor zit in de titels verscholen zoals in ‘Tucu-Tucu Superstar’of ‘L’Oeuf Fifteen’. In alle opzichten komt dit tot de verbeelding sprekende choreografisch werkstuk over als een vervloeiing van zwoele ritmes en vage, onzeglijke emoties. En als er een Award bestond voor originaliteit, dan zou het ensemble ‘La Sieste Du Dromadaire’ deze van mij mogen ontvangen, zowel qua muzikaliteit als qua vormgeving mede dankzij het artwork van Jan-Sebastiaan Degeyter. Niet alleen het beeld en de geur van de dromedaris waait je tegemoet maar ook die van de pampa’s, de lama’s en de broeierige nachtclubs van Buenos Aires. Zoals een dromedaris met zijn gespleten bovenlip “de diversiteit kent van duizend soorten groen”, zo proefde het jeugdig tangominnend groepje van uiteenlopende exotische ritmes en groove.

Marcie

 

02/02 't Ey 16h, Belsele, België
www.tey.be

01/02 Zwarte Doos 20h15 Dommelhof, Neerpelt, België
www.zwartedoosneerpelt.be

 

 

 

Artiest info
Website