DEWOLFF – GRAND SOUTHERN ELECTRIC

Dat het trio Pablo en Luka van de Poel + Robin Piso, opererend onder de roepnaam Dewolff bij onze Noorderburen hoge ogen gooit, is me bekend. Ik kijk wel eens naar De Wereld Draait Door en het was daar dat ik deze kerels voor het eerst hoorde. Overtuigen deden ze mij niet helemaal: ik vond hun rock iets te zeer vol clichés zitten, maar tegelijk had ik wel oog voor de overgave waarmee ze hun ding deden. Vandaar dat ik niet echt grote vraagtekens in de ogen had, toen ik deze “Gand Southern Electric” in mijn “te recenseren”-pakje vond. Ik had immers eerder van de jongens gehoord en, zoals een mens dan in elkaar zit, ging mijn geheugen aan het werk en schoof ik de nieuwe -de vierde al, zo blijkt- in de CD-speler..Nou, de vraagtekens die eerst braafjes achterwege bleven, waren algauw in al hun glorie terug, maar dan met een ondertoon van “wat-is dit?”. Compleet overrompeld werd ik, vanaf de eerste tonen van “Stand Up Tall”: dit klonk namelijk zo op en top Amerikaans, dat je mij, als ik niet geweten had dat hier Nederlandse jongens aan het werk waren, moeiteloos zou kunnen laten geloven hebben dat dit de nieuwe plaat was van een of andere mij onbekende Amerikaanse jamband.

Waar je overal op het web verwijzingen vindt naar de blues- of bluesrockkant van Dewolff, kan ik nu slechts vaststellen dat dit simpelweg “rock” is vandaag de dag. “Rock” betekent voor mij een basis van blues, gespeeld op bas, drums en gitaar en daar zit hem precies datgene wat Dewolff onderscheidt van de overige elf bands van het dozijn: de toetsen van Robin Piso zijn dermate overweldigend, dat ik haast geneid zou zijn de broetjes te vergeten en dat verdienen ze niet. Dit is namelijk een echte band, zo eentje waarin het geheel vele keren groter is dan de som van de delen. Gitarist Pablo schudt achteloos de ene na de andere indrukwekkende riff uit zijn instrument en drummer Luka legt de heftigste ritmes neer, waar overheen de toetsen van Robin naar hartenlust hun gang kunnen gaan. Met al die ingrediënten en daar bovenop hun gevoel voor melodie, brouwt Dewolff op die manier een hoogst aangename stoofpot vol Southernklanken, die je onwillekeurig aan de Allmans doet denken of, recenter, aan de North Mississippi All Stars. In mijn vocabularium zijn dat voorwaar grote namen., maar ik ben er zeker van dat songs als “Dance of the Buffalo” of “Evil Mothergrabber” zullen opgepikt worden op de radio an dat deze band vertrokken is voor een hele lange rit zuidwaarts. Ik mag van harte hopen dat ze dan ook enkele stops in Vlaanderen inlassen.

De jongens zijn ondertussen volwassen geworden en ik denk, in alle eerlijkheid dat het grote Moment, het waarlijke Meesterwerk, niet meer veraf is. Als Pablo er mettertijd in slaagt -de natuur zal daarbij een beetje moeten helpen- met zijn zang uit het vaarwater van Deep Purple of Led Zeppelin te blijven, dan zijn we waar we wezen moeten. De songs en de instrumentenbeheersing zijn er al. Geen kwaad woord over de zang van vandaag, maar 't is volgens mij het enige puntje waarin Dewolff zich nog iets te veel aan de grote voorbeelden spiegelt en dat is echt niet nodig. Sterke plaat. Wat zeg ik? Bijzonder sterke plaat!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

Label: REMusic
Distr.: PIAS

video