JOSEPH LEMAY – SEVENTEEN ACRES

Debuutplaat van een man met wortels in West Tennessee, van wie we verder heel weinig weten, al is dat niet meteen belangrijk: de plaat spreekt voor zich. Lemay heeft een stem die gemaakt is voor het soort muziekjes dat hij schrijft. Of omgekeerd schrijft hij muziekjes die gemaakt zijn voor zijn stem, daan ben ik nog niet uit.

Wat ampele beluistering mij wel leerde, is dat we hier onmiskenbaar met een getalenteerde songwriter te maken hebben, die van de thema's van het Grote Leven, zijn onderwerpen gemaakt heeft: natuur, liefde, verlangen, eenzaamheid, hoop, dromen, het niet uitkomen daarvan...enfin, die dingen die zowat de hele wereldliteratuur van onderwerpen voorzagen.

Dit alles leidt tot een plaat die vlot wegluistert, maar die, een paar uitzonderingen niet te na gesproken, iets te weinig weerhaakjes vertoont om heel lang te blijven hangen. Te braaf, wellicht, al kan dat natuurlijk ook aan mij liggen, en verwacht ik te veel. Kijk, ik zal de radio niet uitzetten als ik “You Still Do It” of “Just So” hoor voorbijkomen, maar hem luider zetten zal toch alleen maar gebeuren als het om “Molly My Girl”, “Crazy Woman” of “Possumhaw” gaat.

Ik merk wel eens vaker dat artiesten die zelf hun (eerste) plaat produceren, te zeer bezig zijn met het maken van de plaat zelf, terwijl een externe producer misschien wat kritischer durft te zijn en nummers gewoon weigert, wegens niet genoeg uitgewerkt. Dat leidt dan wel eens tot CD's die beter als EP ter wereld gekomen waren. In dit geval: het voordeel van de twijfel, maar vooral een goeie raad: huur volgende keer iemand in, die je helpt om de intrinsiek sterke songs nog te verbeteren en die er de minkukels ongenadig uitgooit. Dit is echt goed bedoeld, want Joseph Lemay schrijft goeie songs. Drie van die songs blijven overeind en da's gewoon te weinig voor een plaat waar er elf opstaan.

(Dani Heyvaert)

 

 

Artiest info
Website  
 

video