THE WOODENTOPS – GRANULAR TALES

Ik zie u al voor mij, lezer, heel diep wenkbrauwenfronsend. Ik hoor u al denken...”The Woodentops”? Was dat niet een Britse band uit de jaren '80? Hadden die niet ergens een paar kleine hitjes met “Everyday Living” en “Why Why Why”? Jawel, lezer, dié Woodentops hebben, na ruim een kwarteeuw een nieuwe plaat uit en wat meer is, het is een heel goeie plaat!

Nog altijd weten zanger Rolo McGinty en pianist Richard Thomas feilloos een knappe popmelodie ineen te draaien, waarbij ze gekke ritmes-met-exotische-inslag combineren met de donkere elektrosfeer van de vroege jaren '80, toen bands als The Smiths en Echo & the Bunnymen hoge ogen gooiden in hitlijsten aan alle kanten van de Kleine Plas.

Bijna twintig jaar lag de band op apegapen, maar in 2006 kwam er een reünietoer door Frankrijk en de UK en vandaag is er dus deze nieuwe studioplaat die het beste laat verhopen voor de aankomende tournee, die hen hopelijk ook onze kant uit stuurt. Immers, de energie die de band nog altijd uitstraalt, is precies even groot als wat albums als “Giant” en “Wooden Foot Cops On The Highway” deden ontstaan. Die energie, die je krijgt bij een goed concert, al sta je anderhalf uur als een gek te dansen...

Op deze plaat dus een vol dozijn nieuwe nummers, waarvan er niet eentje zelfs maar een beetje uit de toon springt. Meer dan eens moest ik denken aan Talking Heads, meer dan eens doemde de naam van Julian Cope op, bij nummers als “Stay Out Of The Light” met zijn krankzinnige ritme en zijn scheurende gitaar, of bij”A Pact”, waarbij je je zo op een Spaans festival waant.

Eigenlijk is dit een CD zoals vroeger, heel lang geleden de JP's gemaakt werden: eerst kwamen de singles en na enkele maanden werden die allemaal samen op een LP gekieperd. Wel, deze CD is noch min noch meer een verzameling potentiële singles, allemaal even dansbaar -zij het niet allemaal in hetzelfde ritme- en vooral, allemaal even radiovriendelijk. Een beetje radiomaker moet deze CD moeiteloos van A tot Z in zijn programma kunnen binnensmokkelen, nu eens om bv. De link te leggen naar pioniers als The Pretty Things, dan weer om de aandacht te vestigen op het verantwoorde gebruik van de reggae in “Conversations” of om de gelijkenissen met bij voorbeeld Pulp te verduidelijken (middels “Smokin”), enfin, deze plaat is een schatkamer voor de ware muziekliefhebber, die zich niet meteen in één of andere niche is gaan verdiepen. Deze plaat ademt de indie van de jaren '80 uit, maar ze is tegelijk absoluut 2014, al kan het zijn dat ergens onderweg de tijd een paar tellen heeft stilgestaan.

Wordt papa een beetje nostalgisch? Och, misschien wel. Maar wel op een muzikaal verantwoorde manier en deze plaat is daarbij de perfecte soundtrack!

(Dani Heyvaert)

 

 

Artiest info
Website  
 

video