BOO BOO DAVIS - WHAT KIND OF SHIT IS THIS?

“What Kind Of Shit Is This?” Ik ben ervan overtuigd dat op verschillende plaatsen in de wereld deze uitspraak werd gedaan na beluistering van het nieuwste album van Boo Boo Davis. Het was trouwens ook de reactie van Boo Boo zelf tijdens de opnames voor deze uitgave. Het is meteen ook de titel van het album geworden maar hier ten huize viel die reactie niet te noteren.

We waren redelijk laaiend over “Undercover Blues” en de samenwerking met de fantastische gitarist Jan Mittendorp werd nog wat uitgediept intussen. Het is te zeggen: Davis behoort nog tot de laatste generatie bluesmuzikanten die hun songs schrijven gebaseerd op het harde leven in de Mississippi Delta en Mittendorp combineert dat nu met opnam- en productietechnieken uit 2014. Het resultaat is een soort van, zeg maar electroblues, zoals label Black & Tan het zelf treffend omschrijft. Experimenteel dus en misschien zelfs omstreden te noemen. De opnames begonnen dus met de zang en het briljante harmonicaspel van de inmiddels ruim zeventig lentes tellende Davis. Daarna heeft Blu ACID er een muzikaal raamwerk en achtergrond bij geproduceerd. Alle acht de songs die we te horen krijgen zijn gepend door Davis, Mittendorp en Mischa den Haring die naast Jan ook al instond voor de guitars, beats & programming op deze release.

De opener “Sorry Baby” is best een sterk nummer. Als je de, eigenlijk niet te omschrijven elektronische geluidjes wegdenkt, krijg je een bluesnummer zoals blues voor velen zal horen te klinken. Nogmaals het zal wennen zijn voor de liefhebbers van deze muziek. Na ettelijke beluisteringen van de song kan je best leven met het moderne cachetje dat werd aangemeten. De titel van het album hoor je Davis zich afvragen bij aanvang van “Half A Rap”, hij schijnt het best wel allemaal grappig en ok te vinden, wij ook trouwens edoch dit geheel terzijde. Stevig , aanstekelijk ritme en een nummer dat ons aan Seasick Steve doet denken. Ook hier gekruid met speciale effecten.

De uitstekende lijn wordt doorgetrokken met “Blues On my Mind”. Alweer een ijzersterk nummer en Boo Boo goed op dreef, zowel vocaal als op de mondharmonica. Snaren bespeeld zoals het hoort, gepaste riff en deze keer werden de, laat het ons moderne invloeden noemen, wat naar de achtergrond verwezen op dit meer dan vijf en een halve minuut durend nummer. Dus toch al een duidelijke hattrick als u het ons vraagt. En ja hoor, het uitstekende niveau blijft aangehouden. Het subtiel startende, soulvolle “Plane Station” met fantastisch ondersteunend gitaarwerk op de declamerende vocalen van Davis. De jammerende bluesharp maakt het mede tot één van onze favorieten op deze plaat.

Slechts acht nummers dus maar allen zonder uitzondering met een meer dan volwassen duurtijd wat uiteindelijk toch resulteert in bijna veertig minuten luisterplezier. En een genot is het toch wat ons betreft om deze uitgave te beluisteren. Wie niet houdt van het jachtige, stuwende “The Rope” kan bij ondergetekende op weinig begrip rekenen. Die schreeuwende bluesharp ! Davis als een Tail Dragger vocaal uithalend en Mittendorp en den Haring zorgend voor een stampend ritme , heerlijk nummer alweer. Hetzelfde kan je trouwens “If You Ain’t Never Had The Blues” aanmeten. Dreigende snarenintro, repetitieve effecten, trager maar hypnotiserend eigenlijk. Noem het ook maar onconventioneel of eerder vernieuwend zoals wij het zouden willen bestempelen.

Het gewaagde album wordt passend afgesloten met “Bye Bye Baby”. Mijmerende bluesharp, subtiel wederkerende effecten, een waardige afsluiter van een inventief, gewaagd dus, experimenteel maar bijzonder geslaagd album. Davis, Mittendorp en den Haring zijn erin geslaagd om de ziel van de blues te respecteren en het tegelijk de eenentwintigste eeuw in te katapulteren.

Luc Meert

 

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Black & Tan Records

video