LOS PACAMINOS – A FISTFUL OF STATINS

 

“Los Pacaminos got together in London in the month of November 1992, as an antidote to the bleak English winter “

De Britse “Los Pacaminos”, geleid door het in de jaren ‘80 pop fenomeen Paul Young, is een Tex-Mex countryrock band, met als bandleden Jaime Moses (gitaar), Matt Irving (accordion, keys), Drew Barfield (gitaar), Steve Cheetham (bas), Melvin Duffy (pedal steel) en Jim Russell (drums) – die allen, in de jaren ’80 / ’90, al eens in één van de bands van Paul Young speelden... “Los Pacaminos” begon aanvang jaren ’90, nadat Paul Young zijn platenlabel verliet en tussen zijn optredens door, zich bezig hield met songwriting en zoeken naar een nieuw label. Paul Young wou zich focussen op Tex-Mex, een sound, waarvan hij hield. Zijn opzet was vooral te spelen “in the spirit of fun”. De naam van de band betekent in feite niet iets wezenlijks, maar klinkt als "pack 'em in".

Paul Anthony Young (°1956) uit Luton, ging na zijn schooltijd werken bij de Britse autofabrikant Vauxhall en speelde in zijn vrije tijd in bandjes (“The Streetband”, ”The Q-Tips”). In 1982 begon Paul een solocarrière en haalde zijn éérste succes met de single “”Wherever I Lay My Hat”. De single “Love Of The Common People” flopte in de UK, maar werd later in een geremixte versie, in Nederland een grote hit. In 1991 scoorde Paul Young nog een grote hit met “Senza Una Donna”, het duet met de Italiaanse zanger Zucchero. Alhoewel Paul Young de frontman is van “Los Pacaminos”, is dit niet Paul Young en een backing band. Young is enkel een lid van de band die gitaar speelt, bajo sexto en mondharmonica [nvdr: een bajo sexto is een Mexicaanse basgitaar met twaalf snaren. Het instrument komt vooral voor in het uiterste zuiden van de Verenigde Staten en in het noorden en oosten van Mexico, waar het gebruikt wordt bij de muziekstijl norteño, soms ook wel Tex-Mex genoemd. De bajo sexto vormt samen met de accordeon de basis van deze muziekstijl]. Young is meestal ook de co-schrijver van de songs. 

“Tex-Mex” is een muziekstijl uit de grensstreek tussen Texas en het buurland Mexico, ontstaan uit een mix van Mexicaanse stijlen als bolero en ranchero, met Europese dansstijlen als polka en wals. Deze muziek ging “conjunto” heten. Later werden R&R, blues en countrymuziek aan de “conjunto” toegevoegd en zo ontstond er langzamerhand de muziek met de nieuwe naam “Tex-Mex”. Eind 19de eeuw woonden veel Europese immigranten uit Oost-Europa in het zuiden van de Amerikaanse staat Texas. Zij namen uit hun thuislanden Duitsland en Polen o.a. de accordeon mee. Amerikaanse bandjes adopteerden de accordeon om er hun viool mee te vervangen. Omdat het zuidelijke deel van Texas ooit deel uitmaakte van Mexico, leeft daar nog veel Mexicaanse cultuur voort. Traditioneel wordt Tex-Mex gespeeld door een kwartet, met twaalfsnarige gitaar, bas, drums en de knopaccordeon. Later komen er elektrisch versterkte instrumenten bij.

Geïnspireerd door Ry Cooder, Flaco Jiminez, “The Texas Tornados”, “Los Lobos” en … brengt “Los Pacaminos” tijdens hun shows, een mix van originele nummers en populaire covers als "Along The Borderline", “Wooly Bully”, "Speedy Gonzales"... De muziek van “Los Pacaminos”, is rijk aan gitaren, blazers, banjo’s, dobro’s en steel gitaar. Het duurde tien jaren, voordat ze in 2002, als debuut een titelloos album uitbrachten. “A Fistful Of Statins” is na opnieuw twaalf jaren wachten, (nog maar) het tweede studioalbum van “Los Pacaminos”. Het is een album waar je door vier zangers verwend wordt met afwisselende muzikale stijlen, die je absoluut zullen verbazen. Het album opent met 1”Razor Wire”, een instrumentale gitaar track, die door zijn opbouw behoorlijk wat Serge Leone filmallures heeft. Na deze vastberaden rauwe start komen de eerste romantische harmonieën eraan met 2”Jump Back Baby”. De song bevat een dosis opgewektheid en ongekunsteldheid, die ons ongewild aan de “Travelling Wilburys” doet denken [de gelegenheidsband die in 1988 ontstond op initiatief van voormalig “Beatle” George Harrison. Naast Harrison bestond de supergroep uit Jeff Lynne, Roy Orbison, Tom Petty en Bob Dylan]. “Los Pacaminos” etaleert verder openlijk zijn invloeden met 3”The Girl From Tennessee”. Dit zou, volgens de kenners, een song van de Amerikaanse singer-songwriter Joe Ely kunnen zijn. We kunnen hier, voor de eerste keer, uitgebreid genieten van de echte Tex-Mex sfeer. Melvin Duffy doet zijn slides op pedal steel en Matt Irving is te horen op harmonica. De lead zang wordt gedaan door Paul Young. Het gevoelige rustige 4”Caballero” zou dan weer een Roy Orbinson tribute kunnen zijn, die in stijl gezongen wordt door Drew Barfield. Met 5”Don’t Make Me Wait Senorita”, 11”Mi Chorizo” en 7”Come A Little Bit Closer” laten de “Pacaminos” horen, dat muziek géén regionaal item is, maar dat muzikanten van andere culturen ook hier hun eigenheden, uitbundigheid en plezier kunnen aan toevoegen. De band kan echter ook even bedreven omgaan met gevoeligere thema’s als verdriet en eenzaamheid. Hiervoor zijn het gehavende en met alcohol overgoten 9”Battered & Broozed” en de sprokkelige ballade 6”A Letter To You” enkele voorbeelden. Op 6”A Letter To You” wordt de lead zang ook gezongen door Paul Young en is ook Melvin Duffy opnieuw te horen op pedal steel. Het landelijke van het Zuiden van de States is uitgebreid te horen op 8”Every Little Hero”, 10”A Little Love” en het rockende 12”Our Favorite Things”. Voor we afsluiten met 14”Texas Adios” met nog wat slide gitaar, zijn er zowaar nog enkele crooners uit de jaren ‘50 te horen op 13”Made For Me.

Album tracks: 1”Razor Wire” (instrumental) - 2”Jump Back Baby” - 3”The Girl From Tennessee” - 4”Caballero” - 5”Don’t Make Me Wait Senorita” - 6”A Letter To You” - 7”Come A Little Bit Closer” - 8”Every Little Hero” - 9”Battered & Broozed” - 10”A Little Love” - 11”Mi Chorizo” - 12”Our Favorite Things” - 13”Made For Me” - 14”Texas Adios”  .

Wat aanvankelijk allemaal begon uit een gezamenlijke liefde voor dezelfde muziek, is voor de zevenkoppige “Los Pacaminos” opnieuw bevestigd in een nieuw album “A Fistful Of Statins”. “Los Pacaminos” met zijn vier zangers en eigen zangstijlen verveelt nooit. Met een album in echte club sfeer, met meestampers en niet al te veel trage nummers, kom je snel in een echte feeststemming en ga je meedrijven op het goed gevoel, dat hier overal meegedragen wordt. “A Fistful Of Statins” is het bewijs dat Britten ook muzikale gringo’s kunnen zijn. Wil je dit allemaal eens live en hier kortbij meemaken, dan krijg je de kans op 12/13 september 2014, tijdens het “Country Festival” aan het Chateau de la Motte in Sint Truiden. Zet je cowboy hoed op, doe je laarzen aan en zorg dat je er bij bent!

Eric Schuurmans

 

 

Line-up:
Paul Young: vocals (3,5,6,13), electric & acoustic guitars, keyboards, bajo sexto, harmonica
Jamie Moses: vocals (5,7,9), electric & acoustic guitars, baritone guitar, dobro
Drew Barfield: vocals (2,4,8,10,12), acoustic guitars
Matt Irving: vocals (8,11,14), accordion, keyboards
Melvin Duffy: pedal steel guitar, dobro, lap steel, acoustic
Bass : Steve Greetham, Dave Levy (1,2,4,5,7,10,12-14) or Chris Childs (6)
Drums : Mark Pinder, Jim Russell (3-6,8-14), John Lingwood (1,2) or John Tonks (7)
& Matheson Bayley: strings (1), Danny Cummings: percussion (1,2,5,12, Ben Edwards: trumpet (1,5), Harmish Stuart: harmony vocals (2-4), Robbie Mcintosh: guitars (8,12)

Discography:
2002 : “Los Pacaminos”
2003 : “Live”
2014 : ”A Fistful Of Statins” – Produced by Los Pacaminos &  Kevin Porée

 

 

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Cherry red Records

video