THE GLOAMING – THE GLOAMING

Mensen die de hedendaagse folkscène een beetje volgen, zullen zeker al wat hebben horen waaien over de nieuwste sensatie in dat wereldje. Die heet gewoon “The Gloaming”, is samengesteld uit drie UK-mensen en twee Amerikanen, die elkaar vonden omdat ze allemaal op zoek waren/zijn naar de grenzen en bronnen van de muziek waar ze al altijd mee bezig waren. De Ieren van dienst, zijn pure folkies: fiddlemeester Martin Hayes, zanger Iarla O Lionaird, die opgroeide in en met de zogeheten “sean-nos” muziek en -liederen, maar verreweg het meest bekendheid verwierf met zijn werk Afro Celt Sound System en de youngster van de groep, Caoimhin O' Raghallaigh, die op zijn hardanger fiddle, je weet wel, die viool met acht of negen snaren, waarmee je niet alleen melodieën maar ook akkoorden kan spelen, als je goed genoeg bent.

Van Stateskant zijn er gitarist Dennis Cahill, die eerder al (minstens) twee platen opnam met Martin Hayes (“Live in Seattle' is goed, “Welcome Here Again” is super) en wiens stijl wel eens omschreven wordt als “acupunctuur op gitaar”, waarmeet de trefzekerheid en voor de gedoseerdheid van 's mans gitaarspel bedoeld wordt. Bij hem klateren gitaren en hij is zo iemand die, door vijf noten te spelen, kan bewijzen dat hij er ook vijftig had kunnen spelen, maar dat de vijf die hij wel speelt, effectiever zijn dan de vijftig die hij had kùnnen spelen. Nog van over de grote plas komt pianist Thomas Bartlett, de man die je, uit dit vijftal, wel het minst in een folkband verwacht. Rockliefhebbers kennen hem van zijn werk met The National, Glen Hansard, Sam Amidon,Chocolate Genius, Martha Wainwright of Anthony and The Johnsons..

De plaat is, meer dan de optelsom van de talenten van deze vijf virtuozen: dit is het product -en dus het resultaat van de vermenigvuldiging- van die talenten; de basis -driekwart van de melodieën en zowat al de teksten de teksten- is traditioneel Iers, maar van daaruit wordt er naar velerlei richtingenuitgezwermd.enz telkens weer word je zwaar geraakt door de mix man virtuositeit en minimalisme. Dit is echt de folkplaat van “geen noot teveel”, maar ook de Ierse plaat die bijzonder New Yorks klinkt en die je, laat dat duidelijk zijn, kunt en moet consumeren in één forse ruk, waarbij je echt aan niks anders hoeft te denken. Het minimalistische, etherische van de muziek laat echt niet toe dat je dit beluistert terwijl je de vaat doet: al te veel belangwekkende details zouden je immers ontgaan.Een meer doenbaar alternatief is te starten met het achtste nummer, heel toepasselijk “Opening Set” getiteld en een zestien minuten durend representatief staal van wat de plaat te bieden heeft.

Sommigen gebruiken wel eens de term “nieuwe muziek” voor de kruising van hedendaags klassiek met jazz. Dat maakt van dit superdebuut gewoon een “new folk”-plaat: een mengeling van traditioneel Iers met hedendaags Amerikaans. Dat de plaat uitkomt op Peter Gabriels “Real World”-label is dan ook geen toeval: bij dat label zijn grenzen sowieso vage dingen die gemaakt zijn om overschreden te worden en dat is precies wat deze vijf heren hier doen: als er al grenzen zijn tussen de genres waar zij het meest vertrouwd mee zijn, dan overschrijden ze die vrolijk en er is maar één ding echt belangrijk: de muziek die voortspruit uit de ontmoeting-zonder-vooroordelen. Prachtige plaat voor fijnproevers, en meteen ook de oplossing voor de komende eindejaarsproblemen en de cadeautjeskeuzemoeilijkheden die daar mee gepaard gaan. Je zult mij niet vaak betrappen op het gebruik van dit adjectief, maar deze plaat is simpelweg schitterend!

(Dani Heyvaert)

 

 

November 7, 2014 Brugge (B) Brugges Festival
November 8, 2014 Amsterdam (NL) Bimhuis

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Real World/PIAS Rough Trade

video