WILLIAM CLARK GREEN – ROSE QUEEN

Het is een beetje een mysterie hoe het kan dat William Clark Green alsnog niet meer bekendheid geniet in onze contreien. Ik bedoel maar: de man is met “Rose Queen” aan zijn derde plaat toe en kreeg wereldwijd terechte lovende kritieken over zijn vorige twee platen. Ik mag hopen voor hem en voor ons imago, dat daar met deze derde CD verandering in komt.

Waarom ik dat vind, zal u meteen horen, zodra u op het wereldwijde web even op zoek gaat naar muziekjes van de man: dit is namelijk een Songwriter met heel grote S. Deze mens kan werkelijk over alles een liedje schrijven, al lijkt het zo te zijn, dat hij ook enige affiniteit moet hebben met zijn onderwerp. Of dat nu een relatie is, in al haar vergankelijkheid, of 's mensen stommiteiten in al hun glorie, je herkent je als luisteraar meteen in de songs van Green, die zijn teksten daar bovenop ook nog eens in heel knappe melodieën weet te verpakken. Daarvoor kan hij een beroep doen op een supercompetente band, waarin de klassieke rockopstelling plus orgel voor een heel intense klankkleur zorgen. Denk bij momenten aan de meer rockende Steve Earle,denk ook -heel af en toe- aan Reckless Kelly of Bruce Robison, dan zit je zowat in de buurt. In en om Lubbock, Texas, waar Green tegenwoordig huist, blijkt hij heel populair te zijn. Ik kan dat begrijpen: dit is zo overduidelijk “vlakke Staten”-muziek, dat je je zonder al te veel verbeeldingskracht algauw een bar kan voorstellen waar Green optreedt. Americana op zijn Amerikaanst, zullen we maar zeggen, wat niet wegneemt dat je er ook aan deze kant van de plas kunt van genieten.Titels voor mensen die weinig tijd hebben: begin bij “Remedy”, vervolg met “She Likes The Beatles” en “Let's Go” en kom uiteindelijk bij “Hanging Around” terecht, zo heb je een mooi beeld van de veelzijdigheid van WCG-de songschrijver.

Voor onze radiogolven is dit minder geschikt: onze radiomakers houden niet meer van dit soort muziek, dat niet meteen in hun format past. Voor nichemensen, zoals die in Nederland met z'n velen radio maken, is deze plaat echter gevonden vreten:allemaal zelfgeschreven songs, vol humor en zelfrelativering,, knap gearrangeerd, erg goed gespeeld en meer dan degelijk gezongen. Bij dat laatste misschien één mini-randbemerking: als de stem van Green, omwille van Het Leven, nog een tikkeltje aan gruis en grove korrel bijwint, zijn we onderweg naar het meesterwerk dat hij zonder twijfel in zich heeft. Nu blijft het daar een ietsje onder, al doe ik niks af van wat ik eerder schreef over de capaciteiten van Green als liedjesschrijver. De lat ligt hoog, daar heeft hij zelf voor gezorgd door de nummers die hij schrijft. Ooit komt het ervan, daar twijfel ik niet aan, maar hey, een grote onderscheiding is toch ook niet mis?

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

Label: Bill Grease Records: Blue Rose Records
Distr.: Sonic RendezVous

video