SPENCER DAY – DAYBREAK

De 36-jarige moderne jazz-zanger en songschrijver Spencer Day uit Los Angeles begon pas op 21-jarige leeftijd in het publiek op te treden en hij debuteerde op plaat in 2004 met het album “Introducing Spencer Day”. Daarna volgden nog drie andere albums met “Movie Of Your Life” uit 2005, “Vagabond” uit 2009 en “The Mystery Of You” uit 2013.

Met zijn net verschenen vijfde plaat “Daybreak” wil Spencer Day via tien songs laten horen wat hij allemaal in zijn mars heeft als singer-songwriter van vijf eigen nummers en als performer van vijf zeer originele jazzy covers van songklassiekers uit de jaren ’60.

Dat hij zijn muziekklassiekers wel degelijk heel goed kent blijkt uit de keuze van die vijf nummers. Zo brengt Spencer Day zijn jazzy interpretaties van de door Lee Hazlewood gecomponeerde Nancy Sinatra-hit “These Boots Are Made For Walkin’” uit 1966, van popsong “Never My Love” van ‘The Association’ uit 1967 en van het heerlijke soulnummer “Groovin’” van ‘The Young Rascals’ uit 1967.

Twee verdere coverversies komen er nog van rocksong “Bad Moon Rising” van ‘Creedence Clearwater Revival” uit 1969 en van het zeemzoete “World Without Love” van het Engelse duo ‘Peter & Gordon’ uit 1964, een song die destijds voor hen geschreven werd door het andere legendarische duo John Lennon & Paul McCartney.

Maar ook zijn eigen composities mogen er best wel zijn. Deze samen met bassist en multi-instrumentalist Erik Kertes door Spencer Day zelf geproduceerde plaat “Daybreak” begint met de zeer laid back gebrachte song en eerste single “Missing Tonight” (zie video), gevolgd door het lekker swingende “Naturally” waarin hij zijn kwaliteiten als ‘crooner’ ten volle aan bod laat komen.

Slotnummer “You Don’t Know Your’re Lonely” doet mij om een nog onverklaarbare reden denken aan het werk van Roy Orbison, misschien wel omdat Spencer Day zelf zegt een grote fan van de ‘King Of Heartbreak’ te zijn. De mooiste zelfgeschreven song op dit album is echter “Don’t Let Me In”, een nummer dat lijkt opgedragen te zijn aan één of andere knappe vrouw, maar gezien zijn voorkeur voor de mannenliefde moeten we ons hier allicht toch iets anders bij voorstellen.

Omdat Spencer Day bij zijn optredens ook meestal plaats neemt aan de piano om zijn moderne jazz-songs te brengen is het vrij normaal dat hij als een mannelijke versie van Norah Jones in de vakpers wordt opgevoerd. Toch denken wij dat hij vooral zichzelf is en zich met zijn meestal zeer positieve liedjes dezer dagen heel goed in zijn vel voelt. Verder is onze conclusie: heel knap album!

(valsam)

Artiest info
Website  
 

video