COCO MONTOYA - SONGS FROM THE ROAD

De Amerikaan Coco Montoya werd geboren als Henry Montoya op 2 oktober 1951 in Santa Monica. Deze links handige gitarist leerde op zijn eigen houtje gitaar spelen. Hij gaf zijn ogen de kost wanneer hij op een concert was en zo leerde de jongeman beetje bij beetje de knepen van het vak. Het echte werk begon voor Coco na een toevallige ontmoeting, in het midden van de jaren zeventig, met de legendarische blues gitarist Albert Collins. Hij bood de jonge Montoya de job van drummer aan in zijn band. Albert had een boontje voor Coco en werd zijn mentor. Net zoals vroeger leerde Montoya veel met zijn ogen van Mr Collins, maar Albert nam de jongeman ook in de hotelkamers of backstage regelmatig apart om samen te spelen op de gitaar. Coco Montoya is de gitarist geworden die hij nu is door te luisteren en te zien. Collins zei altijd tegen hem dat hij niet mocht nadenken wanneer hij speelde, maar dat hij gewoon moest voelen en dat doet Coco nog steeds. Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig verloor Montoya de muziek uit het oog, en kwam aan de kost als barman. Dat geluk een grote rol speelt in een mensenleven weten we allemaal. In 1984 vierde de grote John Mayall zijn verjaardag in een bar waar Montoya aan het optreden was. Coco maakte tijdens 'All Your Love' een geweldige indruk op Mayall. En dat John een oor heeft voor schitterende gitaristen weet iedereen. Even later vroeg Mayall aan Montoya of hij in de sporen wou stappen van Eric Clapton, Peter Green en Mick Taylor. Namelijk dat hij gitarist wou worden bij The Bluesbreakers, samen met Walter Trout. Nog steeds zegt Montoya dat hij nooit zou doen wat hij nu doet mocht hij dat telefoontje van John Mayall niet gekregen hebben. Na tien jaren gitarist geweest te zijn bij The Bluesbreakers vond Cooco het tijd om op eigen benen te staan. Hij tekende een contract bij Blind Pig Records en leverde zijn eerste drie albums af bij deze maatschappij. In 1996 kreeg hij nationale erkenning door de Award te winnen als beste nieuwe blues muzikant op de Blues Music Awards. In 2000 tekende hij bij het top blues label Alligator en ook hier maakt hij drie uitstekende albums. In 2009 verandert de gitaar virtuoos terug van platenfirma. Hij kiest nu voor RUF Records, het grootste blues label van Duitsland. Montoya wil internationaal doorbreken en dan is de keuze voor RUF vlug gemaakt. In 2010 verscheen 'I Want It All Back' en dat album werd overal goed ontvangen. Nu is er dus een dubbel live album van Coco Montoya uitgebracht in de serie 'Songs From The Road'. Bij RUF Records verscheen in deze reeks al eerder albums van Joanne Shaw Taylor, Oli Brown, Savoy Brown, Royal Southern Brotherhood en Erja Lyytinen.

Het dubbel live album 'Songs From The Road' van Coco Montoya is een mix van twee concerten in de Triple Door in Seatlle. Producer Jim Gaines maakte er twee cd's van met elk zeven nummers. Er wordt dadelijk in een hoog tempo gestart met 'I Got A Mind To Travel'. Coco heeft deze Albert Collins cover een swingende injectie gegeven, zodat men het origineel bijna niet meer herkent. Nathan Brown haalt vloeiende diepe bas lijnen uit zijn gitaar. De klasse van keyboardspeler Brant Leeper wordt al dadelijk in de schijnwerper gezet. Ook de frontman scheert hoge toppen en laat horen waarom John Mayall zo gek van hem was en nog steeds is. 'Hey Senorita' heeft in het gezongen gedeelte een Latijns tintje, maar in het instrumentale gedeelte wordt de song herschapen in spetterend geweld van de gitaar en de toetsen. Rena Beavers houdt vanachter zijn drumkit op grandioze manier alles onder controle. Het album is heel gevarieerd, zo krijgen met 'Too Much Water' een heel melodieuze door de Hammond gedragen soul blues song. Coco houdt het rustig met een negen minuten durende ballade, die pas op het einde heel interessant wordt, wanneer de frontman met een spetterende en intense solo, waar heel wat gevoel in steekt. Met een vlijmscherpe gitaar opent Montoya 'Love Jail'. Hier vind men nog de sterke invloeden van zijn mentor Albert Collins terug. Wat ook heel uitdrukkelijk opvalt is dat Coco met Rena Beavers, Nathan Brown en Brant Leeper een geweldig trio achter zich heeft. Vooral Brant Leeper is dikwijls geniaal op de voorgrond aanwezig. Maar Rena en Nathan zorgen iets meer op de achtergrond met grote klasse voor de basis en de groove. Op het album staan geen korte songs. Er staat geen enkel nummer op deze dubbelaar dat minder dan vijf minuten duurt. De meeste songs duren tussen acht en vijftien minuten. Ondanks hun lengte worden ze nooit vervelend of wordt er niet teveel uitgesponnen. Samen met Paul Barrere van Little Feat schreef Coco het funky 'Don't Go Makin' Plans'. Soms heeft men de indruk dat de band gewoon aan het jammen is in dit elf minuten durend muziekstuk. Muzikaal steekt 'I Wish I Could Be That Strong' wel goed in elkaar, mij kan het niet echt bekoren.

De trage shuffle 'Fannie Mae' wordt gedragen door de warme Hammond klanken en de zeer strakke drums en bas. Brant Leeper draagt niet alleen de song maar hij geeft nog maar eens zijn visite kaartje af met snel en gevarieerd toetsenwerk tijdens zijn solo. Natuurlijk blijft Coco niet achter en zijn gitaar klinkt echt scherp en vet tijdens zijn solo. Zonder twijfel één van de beste nummers van het album. Het tempo wordt opgetrokken in 'I Need Your Love In My Life'. Een funky blues liefdeslied waar de stem van Montoya weer goed tot uiting komt. Nathan Brown martelt op meesterlijke wijze zijn dikke bas snaren en zijn frontman levert een paar pittige vette solo's af om duimen en vingers van af te likken. Montoya heeft de wijze woorden van mentor Albert Collins goed onthouden want de intense gitaar riffs die hij in de ballade 'Good Days Bad Days' tevoorschijn tovert hebben heel veel met gevoel te maken. Harmonieuze blues met een flink snuifje soul. Zo kan je het genre van 'I Want It All Back' het best omschrijven. Het klinkt lekker in het gehoor en heeft een heel catchy refrein dat zich dadelijk in je hoofd nestelt. De scheurende gitaar komt nog een extra toets geven aan het afsluitende nummer van het concert. Maar geen paniek, het album bevat liefst drie bis nummers, goed voor een klein halfuurtje extra muziek. Montoya blijft met 'I Won't Beg' in het blues soul genre. Dit is trouwens een stijl die hem heel goed bij hem past. Brant Leeper is subliem op de toetsen in het country blues nummer 'You'd Think I'd Know Better By Now'. Coco Montoya laat hier horen dat hij ook een puike slide gitarist is. Het is een ander genre dan wat we van Coco gewend zijn en ik hoor hem liever in het blues rock of blues soul genre. Een heel lekkere groove bezit de afsluitende shuffle 'My Side Of The Fence'. Magisch en spetterend gitaar werk van Montoya bekroont het uitstekende werk van zijn band. Want ik kan het niet genoeg benadrukken hoe Rena Beavers op drums, Nathan Brown op bas en vooral Brant Leeper op toetsen een groot aandeel hebben in deze prachtige 'Songs From The Road' van Coco Montoya. De frontman zelf imponeert trouwens zowel op gitaar als vocaal. Deze dubbelaar is een heel mooi album blues geworden met veel rock en soul invloeden. Heel puik werk op de toetsen van Brant Leeper en spetterend gitaar werk van Montoya voegen de extra kruiden toe op dit harmonieus concert. Wie hem live wil bezig horen en zien kan op 2 augustus terecht in Zaal Irene in Venlo.

Walter Vanheuckelom

Muziektheater Royal Irene, Venlo NL



CD1
01. I Got A Mind To Travel
02. Hey Senorita
03. Too Much Water
04. The One Who Really Loves You
05. Love Jail
06. Don’t Go Makin’ Plans
07. I Wish I Could Be That Strong

CD2
01. Fannie Mae
02. I Need Your Love In My Life
03. Good Days, Bad Days
04. I Want It All Back
05. I Won’t Beg
06. You’d Think I’d Now Better By Now
07. My Side Of The Fence


Coco Montoya - Vocals and guitar
Rena Beavers - Drums and vocals
Nathan Brown - Bass
Brant Leeper - Keyboards and vocals

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: RUF Records

video