HANK SHIZZOE - SONGSMITH

Een paar jaar geleden haalden roots liefhebbers nog hun neus op voor muziek die niet uit de zuidelijke staten van de VS afkomstig kwam, maar de afgelopen jaren weten we gelukkig beter. Ook buiten de Verenigde Staten wordt prima rootsmuziek gemaakt, want Zwitserland is de thuisbasis van Hank Shizzoe. Met zijn band timmert Shizzoe in zijn eigen land al vele jaren met succes aan de weg, maar ook nu probeert hij met vele albums en concerten de rest van de wereld te overtuigen van de kwaliteiten van zijn band. Shizzoe is niet alleen een virtuoos gitarist, maar ook een uitstekend zanger, in een stijl, die op wonderlijke wijze Robert Johnson, J.J. Cale en Mark Knopfler verenigt. Zijn invloeden zijn dan ook bij deze artiesten te zoeken, maar ook bij Ry Cooder, Keith Richards en Billy Gibbons. Shizzoe speelde op zijn eerste soloplaten vaak alle instrumenten zelf, en als hij zich vroeger liet begeleiden was dat door drummer Christopher Beck en bassist Michel Poffet.  Met deze twee heren speelde Shizzoe als support-act voor ZZ TOP, David Lindley, Bo Diddley, CharlieMusselwhite, Luther Allison, Robben Ford, Paul Rodgers, Flaco Jimenez, Rodney Crowell, Louisiana Red en Little Charlie & The Nightcats.

De nadruk ligt vanzelfsprekend op Shizzoe’s gitaar, én natuurlijk op de slide gitaar die hij in de laatste jaren als zijn handelsmerk heeft weten te ontwikkelen. Hij blijkt een meer dan effectieve gitarist, zowel op de gewone elektrische als op de slide, ook als hij regelmatig gas terugneemt. En hierbij weet hij zijn songs steeds met een soulvolle, diepe, charismatische zang te brengen. Voor velen zal Hank Shizzoe een volslagen onbekende zijn, maar in zijn thuisland, is deze ras muzikant een heel behoorlijke meneer. Zijn muziek dwarrelt werkelijk over alle windrichtingen van roots, rock tot Americana. Soms eenzaam en treurig dan weer wat harder. Maar altijd en overal vakkundig en geloofwaardig. Nu is er zijn nieuwste album "Songsmith", zijn dertiende album sinds 1994. "Songsmith" werd bewust gekozen, maar zoals deze titel laat vermoeden, denken meteen al zijn fans dat hij zich op zijn nieuwe album zich gewoon weer laat profileren als een doorgewinterde songwriter, zij hebben het wel verkeerd, want dit nieuwe album is zijn meest experimentele werk ooit.  Maar dat schijnt normaal onder Americana vrienden te zijn, want ook collega muzikanten Rich Hopkins en Terry Lee Hale hebben ook al eerder deze richting gekozen. Hank Shizzoe gaat echter verder, met toevoeging van ambient matige instrumentale passages en dergelijke, en zelfs de inbreng van elektronica, maakt deze muzikale kit geen slecht figuur. Na "Songsmith" meerdere malen beluisterd te hebben kunnen we alleen maar concluderen dat het Shizzoe met deze experimentele aanpak wel degelijk opnieuw gelukt is om een pracht van een CD op de markt te brengen.  Americana vrienden zijn meestal voor zulke impulsen in deze richting niet bijzonder geopend, maar ze moeten beslist eens luisteren en ze zullen er alvast ook van genieten.

Het album werd geproduceerd door Stephan Eicher met wie Hank al sinds 2011 speelt. Hij is een meertalige Zwitserse superster die in de late jaren tachtig met Grauzone in de populaire Duitse New Wave beweging succesvol was, experimenteerde later met rock, chanson, elektronica, blues en folk en creëerde zijn eigen zeer succesvolle amalgaam daarvan. Eicher schreef acht van de twaalf songs samen met Shizzoe, speelt gitaar, bas, keyboards, percussie en naast zijn inbreng als backing vocals is hij ook de 'sound designer' van deze plaat. Twee bevriende muzikanten van Eicher, filmcomponist en toetsenist Reyn Ouwehand en Simon Baumann, een ervaren Zwitserse drummer met een talent voor electronica, namen ook deel bij deze opnames. Hank Shizzoe, is natuurlijk de uitblinker met zijn vaardigheid op vele instrumenten (allerlei akoestische en elektrische gitaren, lap steel, ukulele, bouzouki, bas, piano, percussie) en zijn bekende krassende bariton stem. En, uiteraard, met zijn songwriting.

"Songsmith" is een plaat die niet veel tijd nodig heeft om te overtuigen. Zoals gezegd even wennen maar eens als de 12 songs uit de speakers knallen is het echt genieten. Zo start het album met het rockende nummer "Rocket Ship" met zijn voodoo/swamp geluiden mooi ingekleurd met akoestische & elektrische slide gitaren die rond een stampend, elektronisch aangedreven beat kronkelen. Het wordt gevolgd door "He Is Not", een doordachte piano ballad met spaarzaam akoestische gitaarspel. Na het meer gesproken "I Talk Too Much" is het daaropvolgende nummer "Light Up" een mooie chanson / folk ballad met akoestische gitaren, bouzouki, lapsteel en dit in duet met Shirley Grimes, een Ierse singer-songwriter, maar nu woonachtig in Bern.  "Like In 1929" brengt meteen Tom Waits voor de geest met zijn bizarre cabaret/1920s feestmuziek en sarcastische teksten die Black Friday van 1929 koppelen aan de huidige economische crisis. In het centrum van het album vinden we het sterk geschreven titelnummer "Songsmith" terug, de atmosferische klanken die overgaan in meer speelse gitaarklanken, maken er gewoon een prachtnummer van. "The Ghost Of Pain" laat een woestijnachtig scenario horen als een Calexico-geïnspireerde roadmovie met twangy licks, huilende steel gitaar en een westerse touch aan Shizzoe's sonore stem.  Na het bedrieglijk vrolijke en tevens meezingende "iTune (Song for Jony)" met zijn ingebouwde loops uit de Eicher soundscape is "Planned Obsolescenc" meer een melodieus stukje roots pop met swingende drums, en  in de achtergrond een rockende lead gitaar.  Het begin van "Thanks To You" doet denken aan Johnny Cash's American Recordings, vooral om het akoestische gitaarspel en dit voordat de keyboards en de luchtige gitaren het heft overnemen en er een weelderig beklemmend sfeertje wordt neergezet. De afsluiters worden afgewisseld met een roots en bluesrocker, "Where I Come From" met Baptiste Gemser (van Eicher's band) op bas en Michael Fleury op trombone en "I Sing" eindigt het album met muziek die zou kunnen komen van een stille film of een circus, met zijn gedreven piano- en orgelspel. Wonderwel slaagt hij er in om al die diversiteit toch tot een geheel te laten samenvloeien en er met zijn opvallende stem nog bovenuit te laten komen. Zijn nieuwe plaat is toch minder toegankelijk dan zijn voorgangers maar zoals hierboven vermeld moet je de moeite doen om de cd een paar keer te beluisteren en dan komen de inventieve vondsten van Shizzoe en Eicher toch weer aan de oppervlakte. Wees gerust, allerbeste Shizzoe puristen: Shizzoe weet met zijn nieuwe wending er goed mee om te gaan en de tijd die "Songsmith" vergt, levert uiteindelijk een mooie plaat op. Met zijn vernieuwde mix van muziekgenres laat Shizzoe zien dat deze muziek ook in 2014 bestaansrecht heeft.

 

Artiest info
Website  
 

Label : Blue Rose Records
Distr.: Sonic Rendezvous

video